Joanna Newsom - Have One on Me (2010)

mijns inziens ligt het verschil tussen haar stem op dit nieuwe album en haar stem op zowel haar debuut als ys (ook al is er tussen die twee albums ook wel veel verschil qua stem) eigenlijk vooral in het feit dat alles wat meer ingehouden is hier... misschien zelfs te ingehouden... ze zijn wel te vinden, maar er zijn ontzettend weining door merg en been gaande uitbarstingen in de nieuwe songs, iets wat in haar eerder werk wel het geval was... het is net alsof ze zingt met een demper die ervoor zorgt dat het allemaal wat terughoudend klinkt...

het gehele album heeft trouwens een buitengewoon trieste sfeer over zich die moeilijk onder woorden te brengen is... veel triester dan ys bijvoorbeeld, al was dat natuurlijk ook geen blije, zonnige plaat... misschien ligt de reden van die specifieke sfeer wel in de terughoudendheid qua zang...

heb het album nu ondertussen al een paar keer beluisterd en ik kan me niet van de indruk ontdoen dat veel van de songs me geen echt kippenvel bezorgen... enkel baby birch en go long brengen echt wat bij me teweeg, maar dit wil niet zeggen dat de andere songs slecht zijn, verre van... wat wel opvalt is dat er iets danig ontbreekt in deze release en dat dit iets ervoor zorgt dat het nieuwe album bij enkele extra luisterbeurten nog altijd de hoge verwachtingen niet inlost en zowaar danig teleurstelt...

Bah! Komt ze naar Nederland, is het helemaal in Eindhoven.

Wat jammer nu... dat is minstens 20 minuten fietsen!

Ook Amsterdam (Melkweg)

Na wat op en neer gepingel tussen nummers (ben zo nieuwschierig) ben ik erg blij met de nieuwe plaat. Ik heb al erg mooie dingen gehoord. Ben verliefd op 'Baby Birch', elke keer kippevel.

4*

Ik heb ooit Ys beluistert en daar was ik omwille van de exhaltische voordracht gauw klaar mee. Nou lees ik dat ze hier wat terughoudender zingt. Da's Interessant ....

Oh, dat heb ik helemaal niet staan, maar je hebt gelijk. Gelukkig maar!

Geen verrassing:

Pitchfork: Album Reviews: Joanna Newsom: Have One on Me

Wat een prijs eigenlijk zeg, €27,50.

Het journaille is blijkbaar verdeeld : Popmatters : Album Reviews ...

Zoals altijd zal MuMe de knoop moeten doorhakken.

35 voor eindhoven maar dat is wel een festival

Ik ben dit album een beetje in segmenten aan het luisteren. De release is toch opgesplitst in 3 CD's? Ik heb net mijn conclusies getrokken over CD1, van Easy tot Baby Birch. Prachtig, cijfer tussen de 4,5* en 5,0*

Als ik haar stem even buiten beschouwing laat en de inhoud beluister dan is er tekstueel weinig verschil. Dezelfde soms naïeve, soms absurde maar altijd kleurrijke lyriek. Instrumenteel is de harp meer op de achtergrond gedrongen, ook in vergelijking met Ys. De orkestratie is terughoudender en soberder dan bij Ys het geval was. Los van haar veranderde stemgebruik kun je dus stellen dat ze gestaag voortborduurt op haar oeuvre maar de middelen subtieler inzet.

Beetje jammer inderdaad, dat was vorige keer toch een tientje goedkoper bij Paradiso, toch?

Mwah.. als ze met band komt is wel weer logischer, toch? Ik vind de prijs wel ok, eigenlijk.

Vorige keer was ook met band, natuurlijk, hoewel dat eigenlijk maar een klein bandje was. Evengoed, haast dertig euro voor een optreden vind ik überhaupt vrij pittig, zeker wanneer dat in Amsterdam is (twee keer kaartjes, benzine, parkeren, natje/droogje, reken uit je verlies). Als ik al zestig euro moet neertellen om met z'n tweeën binnen te komen, ja, dat vind ik best duur.

Doet overigens niks af aan de schoonheid van deze plaat.

En natuurlijk leg ik dat geld er maar al te graag voor neer.

Ik ga ook bij tijds opstaan voor de voorverkoop. Deze plaat moet ik sowieso binnenkort maar even beluisteren. YS vond ik erg mooi.

En daarom zijn die kaartjes bijna 30 euro Maar ik begrijp het wel en het is ook nog even afwachten hoe groot de band is waarmee ze nu komt. Bovendien heeft ze een hoop nieuwe nummers om te laten horen dus het kan wel eens een latertje worden.

Wat een gehype wat deze dame betreft, is het niet bij de Pitchforkjes is het hier wel. Zal me toch eerst langs haar stemmetje moeten wringen want was op de vorige platen geen succes. Anders moet ik misschien eerst even een piletjes van het een of ander slikken wil ik hier voor openstaan. Maar goed er is niks veranderlijker dan een mens, ik ga hem is even hagelslagen.(variant op pindakazen)

Pffff........... Hele stad afgesjouwd opzoek naar Joanna. Blijkt ie pas 1 maart in de winkels te liggen (ik weet niet of ik dat overleef, zo lang wachten).

Had precies hetzelfde, gisteren door de regen half Leiden doorgewandeld. Gisteravond dus maar even proletarisch geshopt, koop ik 'm maandag uiteraard alsnog.

Eigenlijk nog nooit eerder iets geluisterd van deze artiest. Een mooie gelegenheid dus om kennis te maken met Joanna Newsom. Naar haar eerdere werk ben ik ook wel benieuwd.

Momenteel de plaat enkele keer op shuffle beluistert. Het klinkt alvast veel belovend, maar hier vraag ik mij af of het toch niet van het goede te veel is... Onmiddelijk 3 platen, lijkt me toch redelijk zwaar om te verteren.

Eerste twee cd's zijn inmiddels volledig ingeburgerd hier. Nieuwe favorieten: het titelnummer en In California

Dat is mijns inziens zeker goed gelukt.
"Sometimes I Wish We Were an Eagle" is ook een van mijn topplaten van 2009.

"Have One on Me" kan zeker een topplaat worden voor 2010.

Ik zeg: meer relatie-breuken onder muzikanten, niet persoonlijk maar het levert zoveel moois op.

niks van: Have One On Me reviews at Metacritic.com

de enigen die de plaat een slechte review geven zijn net die jongens van popmatters, niet onmiddellijk dé referentie als het op muziekreviews aankomt:

pitchfork: 9,2/10
tinymixtapes: 4/5
bbc: 8/10
new york times: 9/10

zelfs entertainment weekly, doorgaans niet echt te vinden voor moeilijkere muziek geeft een 9/10

daarmee is have one on me min of meer de best gerate plaat van het nog jonge maar reeds gezegende jaar 2010

ik ga er kort over zijn: prachtplaat! mij lijkt het haar eerste echt romantische plaat: de strijkers zijn iets zoeter, ze zingt wat zachter, en de songs hebben een paar angeltjes minder. maar zolang ze prachtwerk als 81, good intentions paving company, baby birch, in california of het terecht door pitchfork als hoogtepunt bestempelde en afsluitende does not suffice blijft afleveren, kan ik enkel wow, geniaal en "doe zo voort" uitbrengen...

beste joanna, "have one on me", ge hebt het meer dan verdiend!

CD 1 klinkt veelbelovend: kippenvel als de drums erin knallen bij Baby Birch en Good Intentions Paving Company heb ik vijf keer achter elkaar geluisterd. Benieuwd naar de rest!

Voorlopig eerst maar even aan cd1 wennen, en niet meteen alles opschrokken (jaja, wat een zelfbeheersing, hmm??).

Eerste indruk: erg wisselend. Van het fantastisch mooie No provenance (wat zingt ze daar geweldig) en '81, en het superspannende, erg fantasierijke Baby Birch tot het Joanna Newsom onwaardige Good Intentions Paving Company (dat is nu al mijn skipper, wat een k**nummer is dat zeg...). Ik vind dat ze vaak ook te dicht op Kate Bush zit (vocaal, niet muzikaal), en dat vind ik ook niet altijd een succes.
Nog geen Ys, maar goed, nog 2 cd's te gaan, en wie weet hoe het eindoordeel nog zal veranderen (gebeurde met YS ook, tenslotte...).

Dit word geloof ik genieten, 2 uur lang.''81' is echt prachtig. Ik ga hier eens even goed voor zitten. Stem doet me af en toe denken aan Julia van Angus & Julia Stone..

EDIT: wat mij meteen opvalt na het beluisteren van CD1, ik stoor me totaal niet aan de lengte van de nummers. Het zit allemaal zeer netjes in mekaar. Op naar de volgende schijf!

En dan kun je je nog afvragen in hoeverre reviews toereikend zijn bij een plaat als deze, die ongetwijfeld veel meer luisterbeurten nodig heeft dan die reviewers hebben gedaan voordat ze hun oordeel velden.

Zelden een plaat geweten die vanaf de eerste beluistering zodanig de indruk geeft dat het om een meesterwerk gaat van een zeer getalenteerde persoon. Ik geloof niet dat er dit jaar nog veel platen zullen worden uitgebracht van dit niveau, misschien nog vele die hipper en vrolijker zijn dan deze, maar niet die deze schoonheid evenaren. Er is veel evolutie te merken t.o.v. haar voorgaande 2 platen, maar deze is alleszins toegankelijker. Haar stem en haar composities doen inderdaad vaak terug denken aan de jonge Kate Bush, deze van The Kick Inside en zelfs meer deze op de Phoenix demos van voor haar debut, hetgeen een groot compliment is. Het is ook een plaat dat verder openbloeit bij elke nieuwe beluistering en blijft verrassen.