Angus & Julia Stone - Down the Way (2010)

Nee dat is ook weer zo natuurlijk, maar ja voor hetzelfde geldt is het volgende concert wel weer geweldig. En een fantastisch album betekent nog niet meteen dat het live ook allemaal zo fantastisch is. Sommige bands komen live beter uit de verf dan op een studio album en voor sommige bands geldt het omgekeerd.

Santa Monica Dream kan ik ook nog niet zo uitstaan, samen met Hush. Dat zijn de enige nummers die ik eigenlijk blijf overslaan.

Hé, ik dacht dat ik alleen stond met de (weliswaar zeer lichte) afkeur voor Santa Monica Dream!

Toch vind ik dat raar: enorme lofuitingen voor deze cd met zeer hoge waarderingen en dan toch spreken over 'skipnummers' of 'nummers die men niet zo kan uitstaan'.
Ligt het dan aan mij als ik denk dat er dan wel heel erg scheutig met de sterretjes wordt gestrooid????
Ik snap dat deze cd aanslaat, mijn waardering stijgt ook telkens een stapje en nu ik het inmiddels op cd heb neigde ik even naar een halfje erbij, maar ik heb ook een beetje het gevoel dat iedereen elkaar wat aan het opjutten is. Een 4,5* album heeft voor mij toch echt geen skipmomenten of nummers waar ik een (lichte) afkeur voor heb.....

Bij mij heeft een 5* album geen skipmomenten of nummers waar ik een (lichte) afkeur voor heb. Als ik 11 nummers van de 13 goed tot zéér goed vind en 2 nummers iets minder, dan geef ik dat 4.5*. Het is niet zo dat ik het slechte nummers vind, maar op sommige momenten vind ik het een beetje saai, maar op een ander moment kan ik er ook gewoon naar luisteren.

Ik zag deze broer en zus anderhalf jaar terug live in de Spiegelzaal op Noorderzon, toen ze mij reeds voor zich hadden gewonnen met hun debuut. Het was geweldig: klein zaaltje, intiem sfeertje; Julia die op haar blote voeten in haar bloemetjesjurkje op het podium rond dartelde en Angus die - ietwat ingetogener als hij is - eigenlijk vooral bezig was met het doen wat hij zo goed doet (geweldige muziek maken). Normaal gesproken als ik een artiest één keer heb gezien en het zo goed was dat het in principe maar nauwelijks meer overtroffen kan worden, dan ga ik er ook gewoon niet opnieuw naartoe, omdat het bijna alleen nog maar tegen kan vallen. Voor Angus & Julia maak ik in dit geval een uitzondering en ga ik ze 5 mei in Paradiso zien, omdat het nieuwe album zo geweldig is!
Heerlijk sfeervol van begin tot eind. Rustgevend op de best mogelijke manier: je raakt ondergedompeld om een uur lang te mogen genieten. Turn of your mind, relax and float downstream, van dattes. Geen moment dat het gaat vervelen en mijns inziens ook absoluut geen skipnummer op de plaat. Één of twee uitblinkers, dat dan weer wel. Want wat is dat Yellow Brick Road toch een heerlijk nummer, niet waar? Big Jet Plane kende we welliswaar al van Angus' soloproject, maar die blijft het toch ook nog steeds goed doen. En de weerstand jegens Santa Monica Dream hier begrijp ik ook niet zo goed, want die vind ik toch ook bijzonder goed te pruimen hoor. Oke, drie uitblinkers dus, en eigenlijk blijft het daar dan nog niet bij...
Al met al een heerlijke lenteplaat die ik nog zeer vaak zal gaan draaien (ook nog na de lente)!

Tja ik kan ook prima een 4,5 uitdelen aan een album waar één nummer op staat die ik iets minder goed pruim..
Ik skip het nummer ook niet, maar de neiging is er soms wel, vooral als je het album aan het grijs draaien bent..

Heeft niks met opjutterij te maken, want ik ben altijd eerder geneigd juist lager te gaan stemmen dan hoger - wat ik natuurlijk ook niet doe, want dat zou onterecht zijn.

Anyway, de nummers zijn van zodanige klasse qua klanken en lyriek, dat ik ze dan ook wel degelijk zo waardeer.
Zoals RensZ zegt, een 5,0 sterren album, daarvan vind ik ook dat het geen skipmomenten zou moeten hebben, een 5,0 is immers de perfecte score..

En als er nou meerdere nummers waren waarvan ik dacht "hm.. minder,.. *skip*" dan had ik deze 4,5 ook niet uitgedeeld, maar ik heb dat echt alleen bij Santa Monica Dream, die ik zelfs bij vlagen toch wél kan waarderen, ik moet hem alleen niet te vaak horen (en ja zoals ik zei, als je een plaat grijs draait wordt het lastig).

Skipnummers staan hier zeker niet op, en een 4,5* voor dit prachtalbum is zeker niet 'met sterren strooien'. Ik vind Santa Monica Dream héél soms een klein beetje gezapig klinken ('I'm in the kitchen making pizza'). Als ik nu een 5* had gegeven, had ik je reactie nog enigszins begrepen: zo'n albums moeten nu eenmaal perfect zijn...

Erg mooi album, Santa Monica Dream vind ik nog best goed. Veel mensen vinden het zo te zien niet al te mooi maar dat viel me nog best mee.

Achja, het is best een mooi nummer. Lekker laidback, maar soms net iets té, waardoor het zoals ik hierboven al aanhaalde soms een beetje gezapig gaat klinken.

daar heb je idd gelijk in VictorJan

Mm ja die verdeling tussen Angus & Julia is echt goed, 'For you' is namelijk één van mijn favorieten, waar ik me dan ook niet stoor aan Julia's stemgeluid.. vind het juist heel mooi hier..

ik ga dit album zo even beluisteren ik ben benieuwd als ik zo naar jullie reacties en cijfers kijk

Ik vind Santa Monica Dream, On the Road en Walk It Off de enige mindere nummers, de rest is top.

Dat is de enige reden die mij ervan weerhoud om een hogere score te geven, en misschien dat iets meer variatie ook niet misstaan had.

Wat een geweldig goed nummer is Yellow Brick Road zeg!!

Had nog nooit van deze twee gehoord. Samen met Shearwater is dit mijn grootste ontdekking van de afgelopen maanden.
Zelfs Santa Monica Dream vind ik een heerlijk zoet voortkabbelend geheel. Kan aan mijn oren liggen maar volgens mij hoor ik zelfs de zee op de achtergrond.

Ook leuk om te horen, dit reggae uitstapje.

Wat een betoverende cd! Soms denk je wat een saaie stemmen, maar dan brengt de schoonheid van de composities en de teksten je weer naar de werkelijkheid: dit is is een puik staaltje folk.

Mooi; hier en daar misschien net iets teveel 'heerlijk zoet voortkabbelend'...en veel herkenbaarheid toch ook wel. Het nummer Yellow Brick Road zou bijvoorbeeld (qua zang en compositie) zo van de LP uit het 'verre' verleden van Al Stewart (Year of the cat) kunnen zijn gehaald..
Maar doet niet af aan het feit dat het prachtig is om naar te luisteren; vooral die stukken waarin we Julia horen..

Eindelijk het ding in huis, fijn artwork, genieten, heerlijk... en ja hoor nu er nog een halfje bij...

wat zou ik dit graag op vynil horen!

Klinkt briljant, draai het echt helemaal grijs.. lang geleden dat dat bij een plaat gebeurde!

4,5*

Wat een heerlijk album toch. Volgens mij gaat dit nooit vervelen! De absolute uitschieters voor zijn "yellow brick road", "the devil's tears", wat trouwens vrij laag staat bij de statistieken, wat een uitermate prachtige tekst is dat! , en "big jet plane" een heerlijk zomers nummer om weg te dromen terwijl je in de zon ligt! Dat deze groep maar snel op de affiche van Pukkelpop terecht komt!

Dat hoop ik ook, al mogen we al niet klagen met de huidige namen die bekend gemaakt zijn Fantastisch album! Zowel Angus als Julia kunnen mij bekoren met hun intieme stemgeluid.

Ik ga snel op zoek naar meer werk van dit duo. Iemand misschien tips van artiesten die vergelijkbare muziek maken?

Soms is het moeilijk uit te leggen waarom je iets zo goed vind.. Dat heb ik met dit album in ieder geval. Juist dat spreekt me misschien juist ook weer aan. Lekker vaag

Devil's tears is idd prachtig. Maar draw your swords is toch wel hèt hoogtepunt van het album wat mij betreft.

Last.fm komt o.a. met Lior aanzetten. Vond ik wel verrassend.
Martha Wainwright is misschien een vergelijking qua stem met Julia.
Ik denk dat er best veel muziek te vinden valt in deze categorie eigenlijk.

Heeft er waarschijnlijk ook mee te maken dat ze beiden uit Australië komen.

Zal ongetwijfeld. Maar verder denk ik wel dat er genoeg te vinden valt en daarom verrast het mij zo zeer dat juist dit album zo hoog scoort: er is nl. zo veel te vinden in deze 'categorie'.
Overigens vind ik Lior nu niet bepaald een goede vergelijking (verder wel een aardig plaatje)

En vaak is het zo bij dit genre, althans dat vind ik, dat er een grote kans bestaat dat het snel saai wordt en gaat vervelen. Net als bij Mumford & Sons, dat vond ik 2 weken heel erg goed maar daarna ging het erg snel vervelen. Deze muziek blijft gewoon erg mooi en verveeld me eigenlijk op geen enkel moment. Misschien komt het door de afwisseling op het album en de gewoon prachtige nummers.

Het einde van dit album vind ik ook zo sterk. Draw Your Swords geweldig gezongen door Angus, daarna I'm Not Yours weer gezongen door de liefelijke stem van Julia en dan The Devil's Tears wat ook een prachtig nummer is, wat inderdaad niet hoog scoort.

Ondanks dat ik dit album ook erg goed vind denk ik wel degelijk dat ik dit volgend jaar nauwelijks meer zal draaien. Het gaat bij mij niet tot de plaatjes horen die echt tot de definitieve grootheden gerekend zullen gaan worden en dat komt juist omdat ik toch wel erg vaak naar soortgelijke albums luister.
Maar je weet natuurlijk nooit. Feit is wel dat dit langzaam blijft groeien en dat komt maar zelden voor met soortgelijke albums. Die vind ik goed en daar verandert dan niet veel meer aan.

Bij mij raakt de muziek de juiste snaar. Ik ga dit nog héél lang draaien. Misschien is dit soort muziek ook moeilijk in één genre in te delen, of te algemeniseren. Is dat een woord?
Is heel persoonlijk of je het erg mooi vind. Zal ook wel aan stemgeluid liggen. Het moet je maar pakken. Misschien is lieflijke muziek ook een genre?