Angus & Julia Stone - Down the Way (2010)

Deze broer en zus waren mij nog niet bekend totdat ik een gemiddelde zag van 4,30 stemmen a.d.h.v. 26 gebruikers.
Dat is natuurlijk niet misselijk en toen ik de categorie folk/pop zag inclusief alle lovende woorden, wist ik zeker dat ik dit moest gaan beluisteren.,
Toen Julia haar mond opendeed wist ik het even niet meer: is het nu Joanna Newsom of Martha Wainwright? En toen kwam mijn volgende onmiddellijke reactie: moet ik dit nu als positief zien of niet? Joanna Newsom ben ik pas met haar nieuwe album gaan waarderen omdat haar stem daar wat gelijkmatiger en minder uitgesproken is en Martha Wainwright vind ik dan weer wel een prettige stem hebben. Dus wat moet ik nu met Julia?
Gelukkig was er weinig tijd om daar uitvoerig bij stil te staan omdat ook broer Angus van de partij is en zorgt voor een aangename afwisseling. Een Big Jet Plane deed me zelfs even denken aan The Magic Numbers.
Qua instrumentatie zit dit voor mij sowieso snor want ik ben niet vies van een cello of strijkers hier en daar en akoestisch getinte nummers doen het altijd wel goed.
Zodra broer en zus samen zingen ben ik net even meer van de partij en trekken ze behoorlijk mijn aandacht en zodra Julia solo zingt blijf ik soms net wat te veel twijfelen. Ik trek haar stem prima, maar hier en daar gaat het richting het randje.

Genoeg over de vocale kunsten op deze cd; hoe zit het met de waardering voor de rest? Zoals gezegd ben ik niet vies van wat akoestische randjes en doet een cello het altijd goed. Daarnaast vind ik de composities krachtig genoeg om ervoor te zorgen dat ze genoeg opvallen in het enorme aanbod van soortgelijke artiesten.
Ik denk dat daar de kracht schuilt van Down the Way: het weet zich te onderscheiden door een schitterende eenvoud waar saaiheid vermeden wordt.
Mijn enige probleem is dat ik misschien te veel naar soortgelijke muziek ben gaan luisteren en dat ik niet verliefd ben geworden op de stem van Julia. Maar wat niet is kan altijd nog komen want dit album valt zeker in de categorie 'moet groeien' en die kans wil ik het dan ook zeker gaan geven. Ik zet nog even rustig in op 3,5* met de verwachting dat dit in de toekomst nog wel een halfje zou kunnen stijgen en zoniet dan kan iedereen concluderen dat het toch wat te veel stof is gaan vergaren bij mij. De tijd gaat het leren.

Hoe dan ook een zeer fraai album...............

Dankzij Musicmeter luister ik ineens naar de prachtige muziek van deze broer en zus uit Australië. Bij mij slaat de verveling niet toe, want ik vind dit folk met een bite of rustige rock. Op het moment dat het wat saai dreigt te worden volgt er meestal een mooie twist, zoals bijvoorbeeld een heerlijke electrische gitaarsolo op Yellow Brick Road of mooie strijkers of een prettig invallende drum. Ook aardig is dat beiden zingen. Ze hebben allebei een mooie stem en zingen ombeurten, danwel samen. Ook dit zorgt weer voor de broodnodige afwisseling.

Bovenal staan er op dit album teveel echt goede (hele) mooie nummers op: track 1-4, Yellow Brick Road, And the Boys, On the Road, Walk it Off, Draw Your Swords & I'm Not Yours. Tien van de dertien nummers dus: wat veel moois staat erop deze cd zeg! Het is zo'n album waarbij het moeilijk is om 3 favoriete tracks te kiezen, dat zijn vaak de betere. Associaties heb ik met house: Beach House & Crowded House.

In ieder geval is dit Down the Way één van de mooiste albums van 2010 durf ik nu al te zeggen.

Angus & Julia Stone. Broer en zus uit Australië. Wanneer we ons verdiepen blijken deze twee al aardig aan de weg aan het timmeren te zijn. Enkele jaren hadden ze de folk-wereld verblijd met het debuutalbum A Book Like This. Het vervolg moest even op zich wachten, omdat meneer Angus Stone een sideproject begon onder de naam Lady of the Sunshine. Niet onverdienstelijk. En dan is het inmiddels 2010 en komt Down The Way uit.

Vanaf het begin weten ze meteen de toon te zetten met prachtige folkliedjes. Ten opzichte van het vorige album is het minder pop en is er meer aandacht besteed aan de instrumentaties, meer complexere structuur van de liedjes en de samenzang. Als eerste de instrumentatie. Het album wordt zeer fraai ondersteund door het akoestische werk, aangevuld met een harmonica, banjo en zelfs een strijker. Als klap op de vuurpijl komt er zelfs een elektrische gitaar om de hoek kijken. Och man, alleen hiermee hiermee weten ze mij al helemaal in te pakken.

Tjah, de vocalen. De vergelijking met Joanna Newsom ontkom je niet aan. En ja, soms krijg je het idee dat het tweelingzussen zijn. Maar door de aanvulling van broer Angus voelt het totaalplaatje bijzonder fijn aan. Dit komt het beste naar voren in de fantastische harmonieën. Luister naar On The Road, en je begrijpt het.

Als laatste waar het uiteindelijk echt om draait, de liedjes zelf. Minder poppy en meer vrijheid. Het zijn fraai uitgesponnen liedjes met een heel vrijblijvend, onbevangen en fijn karakter. Rust en vrijheid vallen als laken over mij heen wanneer ik het beluister. Voorlopig kan ik er maar geen genoeg van krijgen en de tijd zal uitwijzen of het blijft boeien de komende tijd.

Ik zag deze broer en zus anderhalf jaar terug live in de Spiegelzaal op Noorderzon, toen ze mij reeds voor zich hadden gewonnen met hun debuut. Het was geweldig: klein zaaltje, intiem sfeertje; Julia die op haar blote voeten in haar bloemetjesjurkje op het podium rond dartelde en Angus die - ietwat ingetogener als hij is - eigenlijk vooral bezig was met het doen wat hij zo goed doet (geweldige muziek maken). Normaal gesproken als ik een artiest één keer heb gezien en het zo goed was dat het in principe maar nauwelijks meer overtroffen kan worden, dan ga ik er ook gewoon niet opnieuw naartoe, omdat het bijna alleen nog maar tegen kan vallen. Voor Angus & Julia maak ik in dit geval een uitzondering en ga ik ze 5 mei in Paradiso zien, omdat het nieuwe album zo geweldig is!
Heerlijk sfeervol van begin tot eind. Rustgevend op de best mogelijke manier: je raakt ondergedompeld om een uur lang te mogen genieten. Turn of your mind, relax and float downstream, van dattes. Geen moment dat het gaat vervelen en mijns inziens ook absoluut geen skipnummer op de plaat. Één of twee uitblinkers, dat dan weer wel. Want wat is dat Yellow Brick Road toch een heerlijk nummer, niet waar? Big Jet Plane kende we welliswaar al van Angus' soloproject, maar die blijft het toch ook nog steeds goed doen. En de weerstand jegens Santa Monica Dream hier begrijp ik ook niet zo goed, want die vind ik toch ook bijzonder goed te pruimen hoor. Oke, drie uitblinkers dus, en eigenlijk blijft het daar dan nog niet bij...
Al met al een heerlijke lenteplaat die ik nog zeer vaak zal gaan draaien (ook nog na de lente)!

In zijn soort is dit niet muziek waar ik warm voor loop. Het kabbelgehalte is mij al te snel te hoog en het risico van gezapigheid ligt voortdurend op de loer. En hoewel het tempo hier inderdaad overwegend laag ligt, moet ik niettemin toegeven dat broer en zus Stone het wel heel sympathiek weten te brengen. De zang klinkt direct en persoonlijk, de drums heerlijk droog naturel, en de aanwezigheid van toetsen, strijkers en harmonica (nr. 10) zorgt voor een sfeervolle inkleuring. Het risico om in slaap te vallen beperkt zich gelukkig tot 2 nummers zonder ritmesectie (5 en 13). De rest weet mijn aandacht aardig vast te houden. De zang van Julia doet mij trouwens af en toe in de verte denken aan Alison Shaw van Cranes: fragiel, kinderlijk, naïef, het is allemaal al genoemd, maar ik vind het mooi en karakteristiek. Aan de andere kant vind ik de vele 5* die hier zijn uitgedeeld ook weer wat overdone. Een groots en meeslepend meesterwerk hoor ik hier namelijk niet in. Gewoon een vakkundig geproduceerde plaat in het singer/songwriter genre, die zich onderscheidt door zijn directheid en het bijzondere stemgeluid van broer en zus Stone. Kortom, een 3,5*.

Wow wat een plaat! Dankzij deze site ontdek ik een band die me totaal onbekend was: Angus and Julia Stone. Down the way is voor mij, op dit moment, de beste plaat van het jaar. Eindelijk nog eens een album met 2 sterke singers/songwriters gemaakt met echte instrumenten. Vooral de cello/contrabas en dito violen erin kan ik enorm appreciëren. De plaat bevat zoveel steengoede melodies dat het moeilijk is er eentje in je hoofd te steken en de rest van de dag mee te zingen. Yellow brick road en Throw your sword zijn mijn favorieten. Maar de rest mag er ook best zijn, hoor. Lang geleden dat ik een plaat van voren naar achter speel zonder te skippen en opnieuw en opnieuw. Hopelijk komen ze snel naar Vlaanderen want deze band heeft zeker live-potentieel.

Een stuk minder 'vrolijk' dan A Book Like This. Nu zitten er maar een paar bij die ik echt fijn vind om naar te luisteren, de rest stelt niet zo veel voor..

De tweede album van Angus & Julia Stone is een stuk constanter dan hun debuut, hoewel ook dit album wat te lang is. Dit album is daarnaast ook zeer gewaagd met bijna epische nummers als Yellow Brick Road, Draw Your Swords. Ook Walk it Off, Hold On, The Devil´s Tears en Black Crow behoren tot mijn favorieten. Minpuntjes zijn zeer schaars, Hush is wellicht wat te luchtig en I´m Not Yours is een beetje een overbodig nummer. Dit is zonder twijfel een album dat ik nog regelmatig op ga zetten. Wegdromen is wellicht een wat overdreven woord, maar bij dit album mag dat best geplaatst worden.

Prachtig album. Het begint redelijk sterk met Hold On en For You.
In het midden zitten nog wat hele sterke nummers (Santa Monica Dream, Yellow Brick Road)
En het slot is fenomenaal met Draw Your Swords en The Devil's Tears.

De rest van de nummers vind ik ook gewoon leuk, maar de nummers die ik hier noemde zijn wel mijn favorieten.
Prima CD. Mooi op naar te luisteren.
De stem van Julia moet je een beetje aan wennen, maar als je daar eenmaal aan gewend bent is de muziek nog mooier.

De teksten zijn bij Angus & Julia Stone nooit zo diepgaand.
Daarom geef ik deze CD 4 sterren.

Down the Way is een heerlijk zomer's plaatje wat ik nog steeds graag draai. De stemmen van Angus en Julia zijn beiden apart, maar daarom niet minder mooi.

Julia zingt prachtig op nummers als Hold On, For You, I'm Not Yours, Santa Monica Dream en And The Boys. Angus heeft ook mooie nummers: Yellow Brick Road, The Devil's Tears en Draw Your Swords. Als ik alles naast elkaar leg ik dat ik de stem van Julia net iets mooier vind.

Een van de beste platen uit 2010, die ik als het weer mooi weer word, weer graag uit de kast haal.

4,5*

Ugh, wat een zoetigheid. De meeste liedjes vind ik behoorlijk slap. Daarmee bedoel ik vooral de rustige nummers. Ik voel ook steeds een irritatie opkomen wanneer ik Julia's hijgstemmetje hoor opkomen. Zo slecht vind ik de rustige nummers, zo verschrikkelijk MOOI de wat hardere (relatief dan). Black Crow vind ik een van de beste nummers van de laatste paar jaar. Een geniale, maar subtiele folk song met een duister kantje. Die lage gitaar in het begin... prachtig! Zo zijn er nog wel een paar die ik erg kan waarderen.

Af en toe slaat het album voor mij de plank mis, maar een aantal van de liedjes zijn gedenkwaardig. Niet helemaal mijn ding, maar toch wel twee super getalenteerde muzikanten die werkelijk fantastische melodieën weten te verzinnen.

Prachtige cd van het Australische duo Angus & Julia Stone. Beide hebben zij fantastische stemmen, die zij los van elkaar of in samenzang etaleren in prachtige folkliedjes. Op dit album is er ook ruimte voor instrumentatie, wat wel te horen is in het tweede gedeelte van Yellow Brick Road. Daarnaast horen we een mooie lage gitaar aan het begin van Black Crow, en zijn er zo door de nummers heen nog wel meer mooie dingen op te merken. Na diverse luisterbeurten kan ik zo'n beetje ieder nummer wel waarderen. Vanwege de instrumentatie, vanwege de mooie zang van Julia (Santa Monica Dream), vanwege het liedje zelf (Big jet Plane) of vanwege de zang van Angus (Draw Your Swords). Het geheel is prachtig, duurt niet te kort, en levert een dozijn prachtige nummers op, die ik keer op keer kan blijven luisteren.
5*

Wordt minder elke keer dat ik hem luister. Komt me steeds melodramatischer voor en vooral de stemmen gaan me meer en meer tegenstaan. Vooral Angus komt erg geforceerd over met dat fluisterende zangstemmetje; ik krijg er bijkans een kriebel van in m'n keel: schrapen!
Nu klinkt dit erg negatief, maar zo slecht is allemaal niet. Draw Your Swords is heel sterk als je in de juiste stemming bent (en daar hoor je dat Angus wel degelijk een goede stem heeft) en zo zijn er nog wel een aantal tracks. Een heel album lang is me echter te veel van het goede. Daarvoor lijkt het allemaal ook gewoon te veel op elkaar.

Wat eigenlijk niet te begrijpen is, is dat dit album door Angus en Julie zelf geproduceerd is en dat ze dan voor de vervolgplaat Rick Rubin vragen voor de productie. De nummers op deze plaat zijn zo mooi gearrangeerd, 'muzikaal omlijst', dat ze geen enkele hulp van buitenaf hadden moeten inschakelen. Klein waar het moet, wat meer aangezet op de juiste momenten.

Ik snap dat ze een breder publiek wilden aanspreken met hun vervolgplaten, maar een briljant als deze plaat kunnen ze alleen zelf maken. Terug naar de kern: mooie muziek maken, prachtige teksten. Daar hebben ze ruim voldoende talent voor en hoeven ze geen externe hulp voor in te schakelen. Ik hoop dat ze die conclusie zelf ook gaan trekken.

was destijds helemaal verkocht met dit tweede album van Angus & Julia Stone, maar 15 jaar later blijkt deze toch wat moeilijk de tand des tijds te doorstaan en ervaar ik niet meer dezelfde kwaliteit. de luistersensatie van toen maakt plaats voor lichte teleurstelling. moeilijk om de vinger op de zere plek te leggen, maar vermoedelijk ligt dat ook aan de bij nader inziens wisselende kwaliteit van hun liedjes. bij nummers als "And the Boys", "Walk It Off" en "I'm Not Yours" krijg ik zelfs de neiging om deze te "skippen".

de sterkhouders zijn "Santa Monica Dream", "Yellow Brick Road", "Hush" en de prachtige, intense ballads "Draw Your Swords" en "The Devil's Tears" de meeste met zang van Angus Stone, wiens stem mij iets beter ligt dan die van Julia. ook de breekbare, intieme "hidden" track "Old Friend" van het originele album valt in die categorie.

niet de houdbaarheid die ik ervan had verwacht, want de magie die ik destijds ervoer bij het verschijnen van dit album is er niet meer, maar dat is uiteraard een persoonlijke beleving. overigens blijft "Down the Way" voor mij wel het beste album dat dit duo heeft gemaakt.

alle liedjes werden door Angus en Julia Stone geschreven.

Lig op een paradijselijk strand op Kreta dit album te luisteren. Potjandorie wat mooi. De vertederende, bijtijds kinderlijke stem van Julia heeft me weer te pakken. Hoewel ‘A book like this’ mijn absolute favoriet is met een ongeëvenaarde productiekwaliteit, is dit album met Big Jet Airplane als mijn favoriet toch ook weer een ware traktatie.