Flying Lotus - Cosmogramma (2010)

De klassiek aandoende loopjes in Intro//A Cosmic Drama en Drips//Auntie's Harp doen mij denken aan 'Awaken' van Yes uit 1977 (en dan vooral het tweede gedeelte. YouTube - Awaken by Yes Part 2 of 2 (rond 1:00)

Puur toeval of slim overgenomen? Vind het absoluut geen minpunt, voeg ik er vlug even aan toe...

Aah voltreffer! Dat zinnetje gaat heel vaak door mijn hoofd dezer weken. Dat psychotische gehijg aan het begin ook.

Toch maar 4,5*. Los Angeles is nog altijd meer ingebakken bij me, maar qua productie is Cosmogramma eigenlijk wel iets knapper denk ik. Het neigt naar Jazz ritmes. En wel op een geniale manier.

Om even terug te komen op de discussie over het Dilla-sound, ook Humo herkent (terecht) J Dilla:
Flying Lotus - Cosmogramma | CD-recensies | Humo: The Wild Site

Heb het album uiteindelijk toch een kans gegeven, mede omdat L.A. me de laatste tijd ook steeds beter bevalt. Ik had er eerlijk gezegd weinig vertrouwen in, mede omdat ik de tracks Pickled en Human Face had beluisterd, en die hadden mij, op zijn zachtst gezegd wat teleurgesteld. Begrijp me niet verkeerd, ik ben niet vies van wat electronic (breakcore waardeer ik zelfs soms), maar met 8 bit geluiden wordt het toch "te nerveus" voor mij.

Het album begint dan voor mij ook vrij zwak voor mij (alleen Zodiac Shit vond ik van Flying Lotus niveau), waarna het pas vanaf track zeven pas interessant wordt. Je kan duidelijk terughoren dat hij niet stil zit, en dezelfde soort producties blijft produceren, maar ontwikkelt zijn stijl steeds verder. Op Cosmogramma hoor je dus veel Jazz invloeden, wat mij heel erg aanspreekt: Vooral op nummers als Arkestry vind ik het lekker klinken. Daarbij krijgt FlyLo het voor elkaar om toch nog "typisch Flying Lotus" te klinken. De tweede helft van de plaat vind ik dan ook een stuk sterker. En nu kan ik nog langer bericht met pagina's lange uitleg waarom ik die track wel waardeer en de ander niet, maar ik wil het liever kort houden. De nummers zijn vaak erg "druk", wat vaak goed uitpakt, maar bij sommige tracks kan ik geluiden niet waarderen waarom ik het net niet helemaal voel, wat ik bij L.A. wel vaak had. Vandaar dat deze een 3.5* als beoordeling krijgt, met een kans(je) om te groeien. Uitschieters: Galaxy In Janaki, Recoiled, Do The Astral Plane en Arkestry.

Ik vind het begin van de plaat net erg cool omdat het ongelooflijk energieboost geeft met als hoogtepunt Pure Being, wat een waanzin

Daarna wordt het allemaal wat jazzy-er en rustiger, wat ik uiteraard ook zeer kan smaken. Een hele cd van die snelle korte nummers zou teveel van het goede zijn

Wel apart dat dit album een lager gemiddelde heeft dan LA. Los Angeles is geniaal, maar ik denk dat dit album op termijn nog dieper kan zijn.

Ik vind dit een stuk beter dan L.A., want het is véél gevarieerder. Alsof hij een overschot aan inspiratie kreeg en het allemaal op een plaatje trachtte te lozen, heerlijk.

Flying Lotus, 26, whose real name is Steven Ellison, gave the master recordings of his interstellar opus a test ride on the stereo in his decidedly terrestrial 2002 Toyota Camry.

“We would get in, and he would literally turn the volume all the way up so there was this wall of distortion,” said Daddy Kev, the veteran Los Angeles hip-hop producer, D.J. and event promoter who mastered the album. “I can’t hear a damn thing because it doesn’t even sound like what I just worked on. And this is how he is making the decision of what’s good and what’s bad, with it turned up all the way to 11, full blast on the worst sound system you can imagine.”

Four months and 13 rejected masters later, the pair finally nailed it.



Bron: MUSIC - Flying Lotus and the Los Angeles Electronica Scene - NYTimes.com

Had ik ook net gelezen, interessant artikel trouwens

En ik maar denken dat ie het archief van tante Alice had geript, maar er blijkt zowaar een echte harp aan te pas te zijn gekomen.

En neef Ravi doet ook nog hier en daar mee...

Mooi, mooi...

Er zijn veel live-instrumenten gebruikt.

Dorian Concept doet trouwens de keys op Satelllliiiiiteee.

Het valt nu - na tig luisterbeurten - toch wat beter in de smaak, en dus zit er een eerste kleine verhoging in. Ontdek toch steeds meer geluiden die me wel bevallen en de hoge diversiteit waardeer ik ook sterk. Toch blijft het een lange zit voor me, zeker omdat ik naar het einde toe minder affiniteit met de nummers heb.

Echt een knap album. Dit is ware geluidskunst ipv het stelselmatig leveren van hiphop beats. FlyLo gebruikt verrassende maatsoorten en maatwisselingen. Instrumentaal gezien is het ook allemaal dik in orde. Er zijn echt weinig producers die op zo'n hoog niveau kunnen werken, en dan denk ik even aan Madlib en J Dilla. FlyLo gooit er wat mij betreft nog een schepje bovenop.

De 4,5* is dik verdiend en kan niet lager worden.

Zoals de Engelsen zeggen: It's growing on me. Dit komt nog wel goed denk ik

En weer wat gestegen, ga deze plaat steeds meer voelen. Het heeft soms zelfs wat weg van de vrijblijvende jazzperiode aka het Charles Mingus-tijdperk.

Ik vind hem hier steeds meer naar zijn tante toegroeien. Vooral qua live instrumentatie: violen en harp, ook een constante op de albums van Alice.

Ik vind dit album trouwens minder dan Los Angeles, meer afstandelijk en meer 'open'. Daardoor verliest het wat aan aantrekkingskracht en weet het me niet zo vaak te raken als LA. Het is natuurlijk wel geweldig allemaal, hoewel het album pas écht op gang komt vanaf track 4. Favoriete nummer is Satelllliiiiiteee, en ben ik nu de enige die het nummer met Thom Yorke niet zo speciaal vind? Misschien lag het aan mijn verwachtingen...

Het schommelt wat tussen 4 en 4,5.

Zo, paar keer helemaal geluisterd nu, zeker wel 4 sterren waard. Ik vind het nummer met Thom Yorke ook niet zo heel speciaal.

Verder is het een dicht woud van beats waar de planten door elkaar wiegen, fantastisch organisch en meeslepend!

Dit is vooralsnog wel een tegenvaller. Na het schitterende Los Angeles had ik hier hoge verwachtingen van maar tot nu toe bevallen teveel nummers me net niet. Het is allemaal wat drukker geworden en de samenhang van het vorige album is hier wat minder sterk aanwezig.
Gelukkig staan er ook genoeg leuke nummers op, voor nu een 3,5*

Spacey clip voor MmmHmm
http://www.youtube.com/watch?v=2uCyv05SG1g

Beste album van het jaar! (Tot nu toe, Panda Bear komt er nog aan.. )

LA was goed en deze is nog beter. De nummers worden nog verder uitgewerkt en er is meer variatie. Het zit gewoon knap in elkaar en dat luister je er ook aan af. Voor mij alvast het hoogtepunt van 2010.

Het is een zeer bijzondere artiest, die FlyLo, maar het raakt me niet. Ik probeerde twee jaar terug al Los Angeles, die viel me op een paar nummers na ook al tegen. Niet helemaal mijn ding misschien.

Voor dit soort muziek moet je gevoel hebben natuurlijk.

Kan me er wel iets bij voorstellen. Ik vind dit album erg sterk, maar de vorige deed me ook niet veel.

Hah ja ik denk het ook.

De Nieuwe Geluidstovenaar!

Ik heb een nogal ambivalente relatie met dit album.
Cosmogramma klinkt alsof Flying Lotus zich probeert uit te rekken naar iets ongrijpbaars, en hier lang niet bij geraakt. Wellicht heeft het ermee te maken dat dit album gemaakt is in de periode na het overlijden van zijn moeder. In dat opzicht wel geslaagd dus, maar in combinatie met de vele muzikanten die helpen op het project, klinkt het lang niet meer als Flying Lotus zelf. Het album voelt niet aan als een representatie van zichzelf, maar van iets wat hij wil zijn. Het is te onpersoonlijk, ik 'voel' het grootste deel van de tracks niet, wat op 1983 en vooral op Los Angeles wel anders was.
Daartegenover staat dan weer dat het vaak wel prachtig in elkaar zit, en ik best kan genieten van de composities op zich. En het feit dat Flying Lotus een geniaal muzikant blijft.
Beste track: Satelllliiiiiiiteee. Kippenvel. Daartegenover staan dan weer ...And the World Laughs With You en Mmmhmm, die maar wat voortkabbelen, en na een tijd zelfs saai worden.

Goh, ik vond juist dat hij veel expressiever is op dit album dan op Los Angeles, wat het voor mij meer van z'n goed gevonden beats en kunstjes moest hebben.

Ik vind de electronica hier veel menselijker klinken (er zijn op het moment heel veel goeie laptop-producers, maar je hoort bijna altijd dat het uit een laptop komt, wat ik met Cosmogramma vrijwel nergens heb!) en de combinatie met live instrumenten daarom ook zeker geslaagd.

Wat een waanzinnige plaat. En persoonlijk ook fijn dat ik weer eens een vijf kan uitdelen. Ik hoop dat die LA-electro scene nog wel even blijft hangen met FlyLo als vlaggendrager.
Vernieuwend, spannend. Nooit gedacht dat Los Angeles nog overtroffen zou worden. Ben benieuwd wat hij nog meer in petto heeft.
*5.

Van alle platen uit 2010 heb ik deze de meeste keer beluisterd. Nog altijd heb ik het idee dat ik de plaat uiteindelijk geweldig ga vinden, maar vooralsnog kan ik het niet meer geven dan 3*. Wellicht als ik het eens origineel ga aanschaffen...