Venetian Snares - Rossz Csillag Alatt Született (2005)

Origineel misschien wel, maar het klinkt ook wel een beetje gedateerd op een bepaalde manier. Beetje jaren '90 drum & bass. Verder is dit een origineel werkje, dat zeker.

Ik was nog niet bekend met de Amen break voor deze discussie, maar grappig vind ik het zeker .
Dat een 5 seconden durende sample zo veel invloed kan hebben. Ik heb dit album enkele malen beluisterd en vind het zeer sterk. De afwisseling tussen DNB, klassiek en hier en daar zelfs wat jazzy tonen, is erg spannend. Hajnal

Wederom een treffende omschrijving van hoe je zelf opereert op dit forum

Om dit als jaren 90 DnB weg te zetten is wel erg kort door de bocht herman.. de jaren 90 DnB was oneindig veel simpeler en rechttoe rechtaan vergeleken bij de ontoegankelijker en erratische manier waarop VS daarmee omgaat. Breakbeats dekt de lading daarom ook een stuk beter, dit staat erg ver af van DnB.

Ik bedoel alleen die breaks, die vind ik een beetje gedateerd aan doen. Dat soort dingen hoorde je jaren daarvoor ook al wel, ook door Snares zelf (ik heb het geluk gehad hem nog een keer in de OCCII te hebben kunnen zien in 2002 ofzo, waanzinnig was dat). Verder vind ik dit zeker geen jaren '90 dnb hoor. Overigens zijn daarin ook zat complexe en ontoegankelijke dingen in te ontdekken, maar da's verder ook niet erg mijn smaak.

Ik heb hem ook in 2002 gezien volgens mij, of begin 2003 op Sonic Acts.
Was toen wel erg tof, maar die oudere albums kan ik ook nog steeds het beste waarderen (al heb ik na deze nog maar een ander album gehoord).

Eerder na 2000 dan ervoor is mijn gevoel. 90s associeer ik toch teveel met Goldie, Aphrodite, Roni Size en die reeks behoorlijk toegankelijke acts.

om nou zo hautain te reageren omdat iemand niet precies weet wie Jacqueline du Pré was?

(over blaatpraat gesproken... )

Hautain, blaatpraat - ok, wie kaatst; daaom: n.a.v. van bovenstaande kenmerkende, denigrerende reactie van Orbit - ontwijkend en niet ingaand op de écht aanwezige inhoud - was ik van plan mijn reactie weg te halen: zinvolle communicatie met hem o.b.v. informatie en argumenten lijkt me niet haalbaar. Omdat weghalen nu niet meer kan, zal ik je wat context geven.

Telkenmale beroept Orbit zich op zijn muzikale expertise - laat ik daarvan een smaakproefje geven - bij Amon Tobin - Foley Room (2007)



Ik contstateer dat hij wellicht niet de goed maatstaf (invalshoek) hanteert.





Het gaat mij niet om Jacqueline du Pré an sich. Het gaat mij erom dat iemand die zichzelf gaarne als expert op het gebied van electronic profileert en een heel duidelijk, beperkt perspectief heeft: zijn (O's) allergieën zijn heel herkenbaar, reggae, bluebeat/ska, soul, R&B, progrock, jazz, klassiek. En a propos de bij dit album genoemde D&B heb ik het gevoel dat de door mij zeer gewaardeerde A Guy Called Gerald, LTJ Bukem en Roni Size ook niet hoog zullen scoren. Waarom moet je dan continue - ogv gebrek aan kennis/ervaring - ongefundeerde (waarde) oordelen vellen?

Ik denk dat het met de breedheid van die bibliotheek fiks zal tegenvallen. En dit Pierre Henry & Michel Colombier - Messe Pour le Temps Présent (1967) was het eerste electronic album dat ik 1969/70 kocht met het geld verdiend met folders rondbrengen

Ik denk dat het zwartmaken bij andere users ook niet gaat helpen, maar goede poging om je eigen ongefundeerde geblaat en beschimping van anderen schoon te praten man, doe zo door

@ Mjuman:

Ik ken de berichten van orbit ook goed hoor. En de ene keer ben ik het ermee eens, een andere keer totaal niet. Wat maakt het uit?
Maar als ik het goed begrijp vind jij dat we beter jouw berichten kunnen lezen (die overigens even denigrerend kunnen zijn) omdat jij i.t.t. orbit wèl een echte expert zou zijn op het gebied van electronica? Alsjeblieft zeg...

Volgens mij zijn ieders berichten op dit forum in zekere zin 'gekleurd' door bepaalde voorkeuren.
Wat maakt het bijvoorbeeld uit dat deze artiesten 'niet hoog zullen scoren' bij orbit? Dat kan blijkbaar niet omdat jij deze artiesten zeer hoog hebt zitten (en jij er verstand van hebt)?

Ik denk dat we kunnen concluderen dat jouw allergie (voor ene 'O') ook niet onopgemerkt blijft

(oh, en dat we dus voor objectieve expertise op het gebied van electronica bij jou moeten aankloppen)

Of begin over Burial als je wat bij een Skrillex album schrijft ...

Heb hier nu een paar tracks van beluisterd, en het klinkt best netjes, alleen hoor ik telkens (steeds op een andere manier) weer die Amen Break... of ligt dat nou aan mij?

Ja, ik hoor hier ook vaak de Amen Break.
Maar vervelen doet hij hier zeker niet vind ik.
Al heb ik nog meer met de breaks van Xanopticon en The Flashbulb.

Xanopticon en The Flashbulb gebruiken dan meer andere breaks? Kan ik dat ook wel eens checken.

Ik vind het een beetje getuigen van luiheid in sample-keuze. Er zijn zoveel breaks om te samplen, veel nog vele malen interessanter dan de Amen Break. En om dan de simpele weg te nemen en gewoon de bekendste break te samplen (en nog in meerdere tracks ook), tsja... daar heb ik weinig respect voor. Ik ben de Amen Break een beetje zat, snap je.

Daarnaast ben ik voornamelijk bekend met hiphop, waarin het 'not-done' is om twee keer eenzelfde track te samplen. Zelfde drumkit (die dus dezelfde samples bevatten) okay, maar twee keer dezelfde break... Dat zie ik niet vaak gebeuren. Bij de tracks die ik heb beluisterd van VS zit ik te wachten totdat de violen bijgestaan worden door de Amen Break.

Xanopticon is vooral hectische breakcore, met iets meer dikkere en elektronisch klinkende breaks. En op de achtergrond Ambient waves. Niet zo hele makkelijke muziek (zeker als je niet een doorgewinterde electronic bent).
The Flashbulb - Kirlian Selections (Top 10 plaat van me), gebruikt aparte breaks die erg goed klinken. Vaak ook veel live gedrum.
Beide zijn zeker de moeite waard in ieder geval.

En ik zou ook zeker Gridlock checken als je naar wat meer authentieks op zoek bent qua beats!

Ik ken zoveel acts met een keuze aan merkwaardige beats, dat is juist één van de basis elementen aan de meeste progressieve electronic

Dus ik ben gewoon begonnen bij een verkeerde...

Vind de mix van de violen met de harde drums namelijk wel leuk. =]
Ik zal beginnen bij Xanopticon! Die naam heb ik wel vaker horen vallen.

Ik weet niet precies waar je naar op zoek bent. Maar in het 'Breakcore' genre is Xanopticon over het algemeen geen goede instapper. Maar wie weet...

Ik kreeg er na verloop van tijd flink de zenuwen van in ieder geval. Wat ik wel aardige breakcore vind is Datach'i, net wat minder verzenuwd met gewoon lekker lopende tracks zo nu en dan.

Ik ben zelf begonnen met Enduser. Maar het is maar net wat je ligt. Voor Xanopticion moet ik sowieso in de stemming zijn terwijl ik eerstgenoemde elk moment van de dag kan luisteren.

Ik ben ook begonnen met Xanopticon, en ik vond hem direct erg goed dus wie weet.

Heb hem beluisterd in de trein naar de universiteit... Klinkt niet slecht! Hoewel me al snel opviel dat hij erg houdt van een bepaalde 'bonkende' kick, die erg de overhand heeft in enkele tracks (ja, ik ontleed tracks op die manier... weet niet of iedereen dat doet), maar het was zeker niet slecht!

In ieder geval meer variatie in keuze van samples (breaks, dan) dan Venetian Snares, alhoewel dat 'ambient' in de achtergrond toch slechts wat opvulling lijkt, waar de melodie bij Venetian Snares juist echt wat toevoegt.

Die "bonkende" kick vind ik net geweldig.
De ambient in de achtergrond vind ik ook net veel toevoegen, het is ook zeer leuk om je eens de hele tijd op die waves te concentreren ipv de breaks.

Dit klinkt heel interessant, al weet ik nog niet echt echt wat ik ervan vind.

Dat worden bij mij vaak de meest favoriete albums na verloopmvan tijd

We zullen zien

Alsof je naar epische filmmuziek zit te luisteren, al wil ik weten wat de hoofdpersoon meemaakt als die spastische drumbreaks er vervolgens inkomen. Wat geeft dat een fantastisch effect! Die tegenstelling tussen mooie en in dit geval af en toe overigens ook nogal duistere klassieke muziek en genadeloos drumgeweld is briljant: beide lijken uit een ander muziekuniversum te komen, maar passen toch bij elkaar. Ik ben er in elk geval aardig in de greep van. Het enige dat ik ken en hier een beetje op lijkt is Hurtbreak Wonderland van World's End Girlfriend, een soort prachtig lieflijke, klassiek aandoende postrock in contrast geplaatst drum & bas-achtige drums en verstorende geluidjes. Ook erg de moeite waard.

Inderdaad een ongelofelijke combinatie: die dromerige klassieke muzieksamples met dat nerveus gedreun. Maar het werkt voor mij.
Het klopt zelfs met een bepaalde beeldende traditie in de klassieke muziek: Handel gebruikte het instrumentarium uit die tijd om vogelgeluiden weer te geven, Rossini en Haydn componeerden stormmuziek enz... Zo hoor ik in het indrukwekkende pigeon-nummer (track 7) het chaotische gefladder van een groep duiven met de instrumenten van nu.
Een onverwachte nieuwe favoriet!