Venetian Snares - Rossz Csillag Alatt Született (2005)

Bij Második Galamb krijg ik weer een soort help!!!!!!! gevoel, maar voor de rest is het een erg interessante cd tot nu toe. Ga deze cd zeker een hele goede kans geven En dat heb ik met Doll Doll Doll niet kunnen doen.

Mjah, kan niet zeggen dat ik bang ben van bas (je zou m'n sub es moeten zien ) maar de simpele dreunen op het eind van Masodik Galamb staan in een veels te groot contrast met de rest van het nummer en het album IMO.

ik vond er niet zo heel veel aan. Ik kreeg het gevoel of er sinds Alec Empire - The destroyer niks meer is gebeurd. Tevens was die nog veel harder en zat die veel beter in elkaar.

edit: wil hier nog aan toevoegen dat de viool "samples" toch wel heel erg synthetisch klonken. Wel grappig hoe de jazz zang samples erin zijn verwerkt.
De saaie momenten zijn metname de beats, er gebeurd te weinig

Vind ik een beetje te negatief. De timing van bijna alles op dit album vind ik juist supersterk. En ''Második Galamb'' was mijn favoriet trouwens direct, dat het zo hard wordt is wel enigzins aangekondigd met de angst voor de duif. Duister is het trouwens niet, ratelende speelheid is het en nog eens goed opgebouwd ook.

de timing is niet slecht, het is alleen saai, je hoort heel de tijd de amen break, als of er helemaal niets anders meer bestaat.
Breakbeat/dnb/jungle/whatever mensen moeten eens een keer opzoek gaan naar een nieuwe beat formaat. Het is ondertussen gewoon uitgemolken....(eigenlijk al 8 jaar lang ofzo)

Oke, dat is best goed gefundeerd. Zoals het in dit album gedaan is, vind ik de beats anders redelijk gevarieerd pruttelen in hun standaardzijn. Ik ben nog niet zo uitgekeken als jij hierop iig. Naast van Squarepusher spul heb ik het nooit veel beluisterd ook. Maar als je ''Aaron Funk'' vraagt om nieuwe beats uit de hoed te toveren, dan kan het té brilliant worden, het is al zoeen nieuwe muzikale mix.

Of de beats nu standaard zijn of niet, de combi klassiek en geratel is bij mijn weten nog nooit gedaan en dus erg origineel. Als het dan ook nog eens zo goed uitgevoerd is als hier...

Precies. Bovendien gebruikt 'ie wel ander geratel dan alleen de amenbreak. Niet voor niets dat velen hier zo vallen over tracks als Második Galamb

Goldie - Saturnz Return (1998)

Eerst album 1 luisteren, dan album album 2
Niet dat dit zo'n super goed album is, maar iig wel breaks en gepruttel over klassiek.

Nog maar een halfje erbij, op cd klinkt ie nog even beter dan als mp3

De breakbeats zijn dus niet echt origineel begrijp ik? Naar wat moet ik zoeken als ik meer van dit soort bb wil horen? Want origineel of niet, ik vind het erg vet klinken.

Heb me hier ook maar eens aan gewaagd. Het beat gedeelte vind ik alleraardigst, maar de klassieke muziek kon me niet zo heel erg boeien eerlijk gezegd. Bij de beats had ik wel het idee dat het allemaal een stukje harder en chaotischer kan. Ik vond het vaak ietsje te braaf. Alleen bij nummer 7 'masodik galamb' gaat het flink los. Dat is dan ook gelijk mijn favoriete nummer van deze cd. Verder hadden ze van mij die klassieke 'tussennummertjes' van 1,5 minuut wel weg mogen laten. Voegt mijn inziens niet zoveel toe.

Ik houd het op 3,5*

Nu maar eens verder gaan met een ander electronica album wat ik heb kunnen vinden: Somatic Response - Dying Language.

Dan neem je er net eens iets rustiger SR album uit, maar ben benieuwd wat het wordt. Een slecht project om aan verslaafd te raken, hebben inmiddels enorm veel releases achter hun naam staan

Deze blijft het trouwens mooi doen, maar de 5* zullen zeker niet gehaald worden. De clash blijft lekker, maar zoals gemaster zegt had het inderdaad soms nog wat intenser gemogen.

Ik ben geen grote Snares fan, maar juist dit album kan door de klassieke elementen meer mijn aandacht lokken dan de andere (vele) snares stijlen. De beats zijn lang niet zo intens (wat mij vaak iets te veel wordt bij hem), op een paar plekken na. Originele beats of niet, ik denk niet dat dat veel invloed heeft of het geheel goed klinkt of niet. Daar wordt toch ook juist de stijl van Snares (op Planet Mu althans) mee gekarakteriseerd. Ik weet niet of ik het goed kan beoordelen omdat ik toch al niet zo'n liefhebber ervan ben, maar voor de 'Snares-leek' is dit duidelijk een mooie binnenkomer.

Wat een deprimerend album, dit is nog melancholischer en donkerder dan Winter In The Belly Of A Snake..

Vsnares heeft altijd wat met klassieke, orchestrale geluiden gehad. Op sommige tracks zoals 'Befriend a childkiller' (van Dolldolldoll) hoor je ook veel orchestrale strings, maar op dit album klinken de klassieke instrumenten veel natuurlijker en minder synthetisch.
Sommige viool-passages missen een echt professioneel vibrato, maar het verhaal gaat dan ook dat Vsnares op dit album ZELF de viool ter hand heeft genomen... dat valt nog wel te betwijfelen maar eerlijk gezegd kan het me niet veel schelen.

De eerste track is een avantgarde-achtig pianostuk dat ik meestal skip. Vanaf de tweede track wordt de sound vol en ruimtelijker en komen er subtiele breaks bij. Knap geprogrammeerd.
De derde track is een bewerking van een Hongaars nummer met prachtige harmoniëen en teksten die kippevel oproepen. Vsnares probeert bepaalde accenten toe te voegen aan dit nummer door middel van breakbeats, wat 'm aardig lukt.

Op de B-side van de eerste plaat vind je eerst een klassiek interlude, gevolgd door Hajnal, de eerste echte diepe track totnutoe. Zeer energieke breaks, gecombineerd met de klassieke samples (?) zorgen voor een aparte sfeer en door de virtuositeit van de drumbreaks zal dit nummer niet snel vervelen.

De tweede plaat begint met een melancholisch, prachtig klassiek nummer. Dit nummer gaat knap over in Masodik Galamb, een track die begint met een spraaksample van een vrouw met een enorm slavisch accent die zich afvraagt zij waarom zo bang is voor een onschuldige, witte duif..
De breaks komen er rustig en subtiel in, ondersteund door een mooie, verdrietige strijkers-melodie.
Het nummer wordt intenser en de strijkers-sectie sterft langzaam weg. De sfeer wordt aggresiever en de breaks ingewikkelder. Het nummer blijft opbouwen ('...pigeon!..'), lage subbassen worden toegevoegd, en het eindigt in pure white-noise. Ongelovelijk energiek en complex.
Hierna volgt een track die me sterk aan 54 cymru beats van AFX doet denken, goed spul en goed om bij te komen van de vorige track.

De B-side van de tweede schijf is deprimerender en tegelijkertijd woedender dan de rest.
'I used to be happy, but... only in comparison to not being happy.. which is... what I am know'. Van deze laatste tracks straalt een soort frustratie en woede vanaf die Vsnares wel vaker heeft proberen uit te drukken in zijn tracks (op Winter in the belly of a snake, bijvoorbeeld) maar door middel van de samples en klassieke strings is dit ongekend krachtig.

En tja, Vsnares gebruikt hier veel (Amen-)breaks maar de maatsoorten zijn dusdanig complex en de breaks dusdanig verknipt dat je moeilijk een vergelijking met Goldie (?!) kan trekken of kan zeggen dat het cliché klinkt.. overigens worden er ook veel synthetische drums gebruikt, het is een kwestie van goed luisteren..

Fantastisch album met een enorm persoonlijke, emotionele lading..
Ik geef 'm iets minder dan 5 sterren, omdat de eerste track echt nergens op slaat. Dit is werkelijk één van de beste albums van Venetian Snares en tevens een goed album om mee te beginnen als je nog niets van Vsnares kent!

Kijk... zulke posts doen mij aanzetten om eens naar dit album te gaan luisteren. Vooral vaker doen ezcid!

deprimerend heeft misschien een onbedoelde negatieve lading, de klassieke tussenspelen zijn ook juist stijlmakend en emotioneel.
Wanneer je het hebt over de eventuele professionaliteit over deze klassieke klanken, sla je denk ik de plank wel mis, want dit vergelijk je niet met echt klassiek werk.

Verder: Wat is volgens jullie de Amen-break? Door de complexiteit haal ik het er niet uit.

volgens mij wordt de Amen break in geen van de nummers gebruikt op dit album

Vind het zelfs verre van deprimerend. Dit album heeft op mij een eerder rustgevende uitwerking.

Zie hier: http://www.freenetpages.co.uk/...

Ik vond hier een interessante review.

Een paar quotes:

"De plaat begint met een kort mislukte pianoriedel, gelijk al tegenstrijdigheid scheppende, de piano, als metafoor voor iets schoons, mislukt laten horen. De romantiek van de piano, het vele falen in liefde, beschreven in mythes en sagen, verhalen van de wereld, boeken, films en nu, in realiteit nog steeds zo beleven. Misschien grappig bedoeld, dit intro, door Snares, altijd al getypeerd door een warse vorm van sceptische humor, maar zeker ook bedoeld als druipende symboliek."

en:

"Symboliek komt ook in het derde nummer in de vorm van een gesamplede Billie Holiday naar voren. Titel: Ongyilkos Vasárnap, wat zoveel betekend als “zelfmoord zondag” en waarvan de originele versie in Hongarije beter bekend is onder de bijnaam Hungarian Suicide Song. Oorspronkelijk een nummer van de Hongaarse muzikant Reszo Seress, al uit 1933, in 1941 vertaald naar het Amerikaans, Gloomy Sunday, en vertolkt door Billie Holiday. Het nummer werd door deze vertolking razend populair maar is desondanks toch tijdenlang verbannen van vele radiostations. Het nummer zou zelfmoord en pogingen hier tot teveel in de hand werken... Reszo Seress zelf sprong in 1968 van het flatgebouw af waarin hij woonde. En vond daarbij de dood."

Ik ken dit album niet, dus daarover geen woord, maar hebben jullie nooit het idee dat recensenten wel eens veel meer uit een album halen dan erin gestopt is?

Dat is in dit geval alleen maar gissen, maar hoe meer een iemand - in dit geval een recensent voor een website - eruit haalt (en mooi weet te beschrijven) hoe beter wat mij betreft. Ik vind het wel mooi om te lezen wat iemand bij een album voelt.

Ik heb zelf geen uitgesproken gevoelens bij die eerste track, hij is meestal voorbij voor ik er erg in heb.

Interessante vraag trouwens.

Leuk interview met Aaron Funk over z'n muziek en deze cd in het bijzonder. Gaat toevallig ook een beetje in op de vraag die lebowski hierboven stelt

Beluister het nu voor het eerst, nog nooit iets van Snares gehoord.

Klinkt allemaal wel prettig zo op het eerste gehoor, maar toch wel wat anders dan ik verwacht had. Ik ben niet zo'n electronica-kenner, maar ik lees hier termen als 'breakcore' en dergelijke, terwijl ik dit nogal verdacht veel op gebruikelijke drum 'n bassbeats vind lijken..

Misschien met uitzondering van 'Masodik Galamb' dat idd wat meer weg heeft van Squarepusher (wat iemand hiervoor ook al schreef las ik net).

Ik weet niet precies wat ik dan wel verwacht had, maar toch iets anders en originelers denk ik, al zijn de strijkpartijen hier wel ERG klassiek voor een electronica-track (niks mis mee trouwens, integendeel).

Anyhoe, ik zal het eens wat vaker opzetten, lijkt me duidelijk een album dat groeit bij meerdere luisterbeurten.

Hahaha, wat leuk.
Dat is mijn recensie...
Doet me goed dit.

Over het album? Ik vind het, nog steeds, een geniaal album. Je moet het hele album ondergaan, er is geen ontkomen aan. En ik houd erg van intensieve muziek.

Ik vind de combinatie van de twee verschillende muziekstromingen goed uitpakken, de mogelijkheden zijn alleen te beperkt om een volledig album boeiend te kunnen houden, heb ik het idee. Vandaar dat dit plaatje slechts bij vlagen geniaal is en het merendeel nogal inwisselbaar overkomt. Soms is er een aardige opbouw en/of structuur aanwezig, maar over het algemeen heeft de muziek een lichtelijk stuurloos verloop. Dat maakt de nummers ook wat identiteitsloos. Ik zou liever hebben gehad dat alle goede ideeën in een stuk of vijf tracks waren gestopt en het album wat meer focus had.

3 sterren

Ondertussen zelfs al uit de Elec Top 50 lijst

Jammer, maar dat was wel te verwachten.

Wel veeeeeel stemmen voor een VS-release.

Klasieke strijkinstrumenten met daar een breakbeat doorheen , niet eens zo een niet voor de hand liggende combinatie die hier en daar dan ook erg goed uitpakt. Het wordt ietwat epische , melancholische muziek maar soms is het beat-werk wat erover en wordt het wat minder.

Toch heeft deze cd zeker wel z'n momenten en alleen daarom al 4 sterren.