Anathema - We're Here Because We're Here (2010)

Erg goed album. Overigens zit er zowel dvd-audio (surround) als dts op de limited special edition. Gelukkig heb ik bewust een speler met cd, sacd, dvd-audio, dvd-video en dts aangeschaft om dit alles te kunnen beluisteren.

Steven Wilson heeft hier ook weer een mooie bijdrage aan geleverd.

Koopje van de dag

Wel ver rijden voor mij

Orange/Blue Contrast in Movie Posters | /Film - slashfilm.com

Haha! Nice one! "Once you see it, you'll notice it everywhere" en echt, ik keek gewoon door m'n kamer en m'n oog viel meteen op zo'n blanco CD-R disc van VIVASTAR met een fel brandende (oranje) zon en het heelal errond (blauw). Zotjeeeees!

Eindelijk heb ik het album en ondertussen ben ik enkele luisterbeurten verder.

Anathema heeft met dit album hoop, troost en liefde voor het leven in een muzikale vorm gegoten. Hoezo geen emoties? Het is toch niet omdat iets niet depressief is dat het emotieloos is? Nooit eerder zinderde een plaat van Anathema meer van emotie dan op WHBWH!

Thin Air is zoals ik na de K-Scope preview al dacht een perfecte opener. Zeker in het eerste gedeelte van de song staat dit nummer nog duidelijk met één been in het verleden van de band. Dit is herkenbaar en voelt aan als eindelijk (na 7 jaar) thuiskomen. Vanaf het tweede gedeelte van dit nummer wordt echter al duidelijk dat Anathema nieuwe horizonten ontdekt heeft.

Dit wordt meteen bevestigd door Summernight Horizon, een door piano en drums opgejaagd nummer waarin de stemmen van Vinny en Lee het op een prachtige manier tegen elkaar opnemen. Vanaf "in blood red skies..." breekt dit nummer in al zijn pracht open.

Dan komt Dreaming Light. Eén van de parels op dit album. Vinny laat hier erg duidelijk zien nog maar eens een stap vooruit gezet te hebben als zanger! Wat een prestatie zet de man hier neer! Wanneer de gitaren invallen komt Danny's adoratie voor Sigur Ros even bovendrijven, maar het draagt toch nog duidelijk Danny's signatuur.

Everything is de eerste oude bekende. Er is weinig veranderd aan het nummer maar het klinkt een stuk beter dan de demo. Een wervelwindje van positivisme

Dit wordt gevolgd door een tweede reeds bekende song, Angels Walk Among Us. Mooie meezinger en het meest typische Anathema nummer op dit album. De zwevende, zingende gitaarlijn waar Danny een patent op lijkt te hebben, de echo op de zang, de afwisseling tussen hard en zacht. Klassiek!

Presence wordt er als een intrumentaaltje achter geplakt. Zeer mooi, al moet ik bekennen toch niet volledig mee te zijn met de boodschap van de spoken word. Daar ben ik te nuchter voor Laat me hier ook even opmerken dat ook Lee mooier, stemvaster en overtuigender dan ooit klinkt op deze plaat.

Dan volgt misschien wel de klepper van de plaat, A Simple Mistake. Lang uitgesponnen, fraai opbouwend, hypnothiserend, bevreemdend en pakkend! Prog op zijn Anathema's!

Get Off, Get Out is misschien het minste nummer op de plaat maar ik hou er wel van. Zoals al dikwijls gezegd klinkt dit echt wel als Porcupine Tree. Het is harder en dreigender dan de rest van het album en staat mooi geplaatst voor alweer een prachtsong in de vorm van Universal.

Dit nummer lijkt meer de trip hop weg in te slaan, maar de orkestrale finale is adembenemend mooi.

Het instrumentale Hindsight sluit WHBWH mooi af, als de warme nagloed van de zon bij zonsondergang.

Het is nog te vroeg om dit definitief te zeggen, maar mogelijk stoot dit Judgement toch wel van de troon als mijn favoriete Anathema plaat!

prachtige review. nu alleen nog even op dat sterretje klikken.

gebeurd

Amai zeg, ik heb hier al zoveel negatieve commentaren gelezen voor elke goede commentaar, en toch staat het gemiddelde op 3,99. Heb indertijd Judgement en Natural Disaster een aantal keer beluisterd, maar het kon me nooit volledig bekoren. Toch maar deze eens proberen (ook omdat ik een onvoorwaardelijke fan ben van Steven Wilson en in alle naïviteit geloof dat deze productie fantastisch zal klinken )

Dat lees ik werkelijk waar op elk forum en dan te bedenken dat hij enkel het album gemixed heeft.

Lijkt wel op de Alan Parsons - Dark Side Of The Moon mythe

Mythe? Was hij niet de grote inspirator dan?

Nee hij bracht de koffie rond...Wel goede overigens!

Hier mijn eerste bericht op MM.

Vandaag de nieuwe Anathema binnen en na gemengde reacties te hebben gelezen toch heel nieuwsgierig..

Maar ze hebben t em weer geflikt! Wat een prachtalbum!

Ik vind het een heerlijk album om van begin tot eind naar te luisteren; met geen enkel skipmoment.
Wel hoogtepunten: Dreaming Light, Everything, Universal, Angels Walk Among Us, A Simple Mistake...verrek eigenlijk is de hele plaat gewoon 1 lang hoogtepunt!

Heel goed album eigenlijk,vooral het nummer 'Hindsight' vind ik op een of andere manier fenomenaal.

ik vind het ook wederom een topalbum

Het album gaat fraai van start met twee (zeker voor Anathema) vlotte songs, maar daarna loopt de plaat al snel vast in de stemmige ballads die we van de band gewend zijn. Het is allemaal wel weer mooi uitgevoerd. Iets teveel herhaling qua songteksten naar mijn smaak en de uitwerking van de songs is aan de voorspelbare kant. Voor de één een gezapige slaapverwekkende schijf, voor de ander een prachtig meeslepend meesterwerk. Ik zit ergens in het midden.

Het album wordt elke keer beter en beter !!

Voor alle retro-prog-rockers hier. Geef een oudje nog eens een kans : Uit 1975 - Machiavel - Mechanical Moonbeams (Belgen). Het nummer Dreaming Light van Anathema doet me sterk denken aan The Fifth Season van onze zuiderburen.

Afgelopen donderdag eindelijk in huis gehaald en nu een aantal keren geluisterd. Vooraf waren mijn verwachten niet erg hoog. Had Anathema recent twee keer live gezien en was niet erg onder de indruk van het nieuwe materiaal.

Voorlopig blijf ik voor een deel bij dit oordeel. De eerste vier nummers van de plaat vind ik eigenlijk niets meer dan monotone geluidsexplosies zonder veel melodie en vooral herhalingen. Over Angels Walk among us. De dialoog daartussen en vooral simple mistake ben ik dan weer erg enthausiast. Ook Universal en Hindsight vind ik geweldig maar zoals gezegd aan de eerste vier nummers moet ik echt ontzettend wennen.

Voorlopig hou ik het op een 4.

En daarom geef je deze plaat een 1,5

1.5...nee, dat is vanwege de productie... veel te gladjes. Zonde voor een in intentie goede plaat.

Ik snap die kritiek over de produktie echt niet. Die is toch beestig goed in vergelijking met A Natural Disaster, Eternity, en zelfs Alternative 4. A Fine Day To Exit en vooral Judgement vond ik dan wel een goeie produktie hebben.

Heb hem nog niet helemaal gehoord, maar die 5.1 mix van Thin Air is toch om van te watertanden. Vooral het tweede gedeelte!

Wat een geweldig album. Ik werd bij de eerste luisterbeurt al gelijk na een paar minuten het album "ingezogen". Het album klinkt anders dan de vorige albums, maar teglijkertijd weer helemaal Anathema. Heb het nu verscheidene malen gedraaid, en het wordt steeds sterker. Produktie is erg goed, alle lagen van de (soms ingewikkelde) instrumentatie en de vaak mulit-gelayerde vocalen zijn prima te volgen, zonder dat het in een brei verzand. En het album is zelfs licht optimistisch te noemen qua sfeer.

Jongens, dit begint steeds meer op Emo-Rock te lijken. Ik hou dr wel van. Goed album! Had ik niet gedacht na de laatste keer dat ik ze live zag in Drachten...

Toch een 4! Prima album. De nummers hebben meer een kop en een staart dan de twee voorgangers. Dat gezeik over Steven Wilson (wat je van de beste man ook maar wilt vinden) doet geen recht aan het compositorisch vernuft dat Anathema aan de dag heeft weten te leggen. Diegene die menen dat deze plaat staat of valt bij de eindmix van Steven Wilson slaan de plank dan ook finaal mis. De 4 sterren die ik geef zijn wat mij betreft voor de composities, de positieve en tegelijkertijd melancholische sfeer en de heldere productie van de broertjes Cavanaugh.

Het wordt juist steeds minder emo =p

Vandaag kwam de vinyl-versie eindelijk binnen! (nummer 0276 =p). Zijn hier nog meer mensen met de vinyl versie die de code voor de download wel kunnen vinden trouwens?

'Normale' versie voor 11,99 bij Play.com. Wordt netjes thuisbezorgd zonder bijkomende kosten.

Wat mij betreft het beste van 2010 tot nog toe...

Alweer een tijdje geleden dat ik een bericht heb geplaatst bij albums van Anathema. Het is nog langer geleden dat Anathema überhaupt een plaat uitgebracht had, totdat ineens, na 7 jaar, WHBWH het levenslicht ziet (het semi-akoestische Hindsight die voornamelijk bewerkingen van oude nummers bevat, even niet meegeteld). En verdraaid, wat een goede plaat is dit. Het is het wachten in ieder geval méér dan waard geweest. Waar A Natural Disaster nog droop van de melancholie, verbittering en wanhoop (overigens niets ten nadele van die plaat, welteverstaan), is dit nieuwe album dat precies andersom. Zowel in de (meeste) teksten als aan de muziek valt dit af te leiden. Nu overheerst hoop en vrede. Alsof de bestemming waar het allemaal om gaat in het leven, bereikt is, en zich dat vertaalt in deze meesterlijke plaat. Gelukkig is de typerende sound wat Anathema zo kenmerkt, behouden gebleven. Ondanks alle veranderingen op muzikaal vlak, heeft deze band het altijd voor elkaar gekregen om iets herkenbaars achter te laten. En dit feit is op elk album terug te horen. Wat dat precies is, valt moeilijk te omschrijven, maar kenners van de band zullen waarschijnlijk begrijpen wat ik bedoel...
De productie is kristalhelder en overdonderend, de zang (zowel die van Vincent als Lee) overtuigender en zelfverzekerder dan ooit en de songs: briljant! Van de stuwende en pakkende openers "Thin Air" en "Summer Night Horizon" tot aan prachtige ballads als "Dreaming Light" en het ontroerende "Everything", het emotionele "Angels Walk Among Us" en "Presence", het epische "A Simple Mistake", het rockende en wat afwijkende (en misschien daardoor het minste nummer) "Get Off, Get Out", het slepende "Universal (dat eindstuk!! ) tot aan het mooie, gedenkwaardige "Hindsight" is WHBWH een album die andermaal bewijst hoe bijzonder Anathema is. Een band die het werkelijk waar élke keer voor elkaar krijgt om zeer prachtige albums uit te brengen. En ondanks dat "The Silent Enigma" en "Judgement" na al die jaren nog steeds op eenzame hoogte verkeren voor mij, komt dit album heel gevaarlijk dicht in de buurt daarvan en heeft zeker na meerdere luisterbeurten de 5 punten meer dan verdient.