Sigur Rós - Ágætis Byrjun (1999)

Ik denk niet meteen dat Spaans bij deze muziek past hoor. Nee, laat hem maar mooi in het IJslands zingen. Het is ook eens iets anders dan al dat Engels...

Olsen Olsen Is er ooit een beter nummer geschreven? En dan heb ik het nog niet over de andere nummers van deze plaat...

Aan de stem van Jonsi ben ik nu gewend, vandaag weer eens paar nummers beluisterd van dit album en nu vind ik die nummers veel en veel mooier!

Ik niet... nog maar een poging dan.

edit: Nee, weer niet. Maar we gaan door!

Oe, de stem van Jonsi wordt mooier en mooier!

raar, ik dacht altijd dat hij zijn vocals al zo'n tien jaar geleden had opgenomen

wie deze plaat niet kent, heeft in zijn leven iets gemist. ik zit hier te blijten, sorry...:D

Wat een album. Ik heb nog niet zo heel lang geleden met deze band kennis gemaakt door te beginnen met het luisteren van dit album. En dan ben ik ook meteen met het beste album begonnen vind ik. Deze springt er voor mij toch boven uit. De sfeer en de zang, alles eigenlijk. Dijk van een album.

En nu vind ik de stem van Jonsi waanzinnig en zit ik bijna te janken voor de pc.

Zakdoekje erbij? Mooi he. Ik ga hem live zien in november. Hou ik het vast niet droog ook. Wat is je stem?

Heb ik enkel bij het tweede nummer, de cd ken ik nog niet, maar het voorspeld veel goeds.

Net nog even geluisterd, nadat ik terug ben van tien dagen rondtrekken door IJsland. Deze muziek had toch echt perfect in onze huurauto gepast, al rijdend door de door gletsjers uitgeslepen U-dalen, via vulkanen, versteende lavavelden, kliffen en fjorden. En dat bij prachtige lichtspiegelingen bij zonsondergang en de ongelofelijk indrukwekkende aurora borealis.

Jammer dat er geen cd-speler was.

Het beste album van sigur ros vind ik persoonlijk. Het bouwt helemaal de sfeer op.

Jonsi zijn stem is gewoon een verrijking, maar het instrumentale op zich klinkt ook heel mooi. Ik zou niet willen dat ze in een andere taal zouden zingen.

Dit is juist het magische aan sigur ros, wij weten niet wat ze zingen. Maar genieten wel van de klanken en woorden die we op ons af krijgen.

4,5 *

Ik begin het album steeds meer te waarderen. Niet alle nummers weten helemaal te overtuigen, maar ik vind het een erg goed album.

Vooral Svefn-G-Englar. Dat nummer neemt mij echt mee, een van de mooiste nummers die ik ooit heb gehoord. Meestal sluit ik mijn ogen bij dat nummer en geniet ik enorm. Ik zet het geluid heel hard zodat je de ebow niet zomaar hoort, maar ook voelt. En dat is een heerlijk gevoel. Ik ben even helemaal weg voor 10 minuten en vergeet alles om mij heen.

Had de rest van het album ook deze kwaliteit, was het album allang stip op 1 binnengekomen in mijn top 10. Maar dat is jammer genoeg niet. Ik laat de nummers nog een beetje op me inwerken. Maar Svefn-G-Englar staat in mijn top 3 van mooiste nummers allertijden.

svefn-g-englar is idd een topper, helemaal mee eens. ik had in het begin ook het gevoel dat de rest van het album hier niet in de buurt kon komen. achteraf kwam ik tot de conclusie dat dat nummer gewoon het minste tijd nodig heeft!

nu vind ik olsen olsen geweldig (zeker vanaf 4:00), agaetis byrun (luister versie op hauf/heim eens!!!) en morgen vind ik ny battery weer geweldig. maar deze nummers kwamen allemaal wat later!

het gemiddelde haalt dit album niet alleen van één nummer he;)

trouwens takk had bij mij veel minder tijd nodig. nummers als hoppipolla, glosoli, milano, svo holjot (of zowat) vond ik meteen van super kwaliteit! mocht je takk nog niet beluisterd hebben dan is het echt een aarader!

(yep, het sigur ros virus heeft mij nu al een jaar te pakken, en waarschijnlijk sterf ik eraan!)

Wat is Viðrar Vel Til Loftárása een geweldig en fantastisch nummer, ik kan het niet eens omschrijven wat ik voel bij dit nummer. Prachtig. De tijd van het jaar is weer aangebroken om avonden lang, wanneer het regent, het waait en het stormt, onafgebroken Sigur Rós te luisteren. Héérlijk, op sommige momenten hou ik wel van de winter.

Mijn ontdekking van Sigur Rós begon met het album "Haakje openen, haakje sluiten". Daarna besloot ik deze te luisteren en ondanks dat ik dit album ook geweldig vond, was hij toch iets minder dan (). Maar langzamerhand wordt deze steeds beter vergeleken met (), Misschien kwam het omdat ik destijds heel erg into postrock was en Ágætis Byrjun meer jazz- en popelementen bevat. Maar nu vind ik dat juist de sterke kant van deze plaat. Hij is gevarieerder dan (), Toch blijf ik bij () als favoriete Sigur Rós plaat, vooral omdat dat iets meer een geheel is. Desondanks een dikke 5*

Ik ga mijn stem weer een halfje omhoog gooien omdat ik het album de laatste weken blijf draaien en er steeds meer van genieten. Lang vond ik dit album een stuk minder dan Takk... en (), maar misschien vind ik deze nu wel beter dan die twee albums. Op dit album hoor je Jónsi gewoon prachtig zingen, in plaats van dat hij laat horen hoe zijn stem gebruikt als instrument, wat overigens geweldig is.

Hoogtepunt blijft toch wel Viðrar Vel Til Loftárása, wat een emotioneel nummer, die piano .. en het stuk vanaf 7.30, prachtig.

10 jaar geleden maakte ik kennis met Sigur Rós, en dit album betekent alles voor me. Het was liefde op het eerste gehoor. Het enige nummer dat me nooit wat deed was Svefn-G-Englar, maar dat veranderde toen ik ze (eindelijk, na 8 jaar wachten) live zag op RW08.

Wat moet ik zeggen?
Fantastisch album, echt geweldig. Heerlijk voor in de herfst en de winter. Heerlijk in de auto, als je een lang stuk moet rijden. Heerlijk in het vliegtuig. Heerlijk in bed. Altijd fijn.
Starálfur blijft denk ik een van de favorieten, alhoewel ik het lastig vind om twee sterren uit te delen als alle nummers ontzettend fijn zijn.
Eigenlijk heeft dit album twee sferen, een hoopvolle, bijna heroïsche sfeer. En een melancholische, soortement trieste sfeer. En Jonsi, wat moet ik daar nog over zeggen. Toen ik SR net leerde kennen kon ik er maar moeilijk aan wennen. Maar ondertussen, zo'n 3/4 jaar later is zijn zang als het ware volwassen geworden.
5 hele dikke sterren.

Frustrerend dit. Ik vóél de potentie borrelen aan het oppervlak, maar de vulkaanuitbarsting waarvan ik weet dat die er komt, is er nog niet. Groeiplaat dit, groeiplaat. Ik ga nog niet stemmen, ik moet 'm vaker luisteren...

Wat een geluk dat het vakantie is en ik dus nog een avond of vier heb om deze plaat helemaal binnenstebuiten te keren, in het pikkedonker...

Hah, zo is dat. Dit hoor je of in het pikkedonker, of in de sneeuw te luisteren. Een combinatie zou ook alleraardigst zijn.

Een wandeling met de hond door de sneeuw met dit album door de oordopjes van je iPod, maakt dit album nóg beter.

Eerste luisterervaring:
Januari 2001, Uppsala, Zweden. Klein studentenkamertje met slechte verlichting. Buiten -25 graden en koude wind. een geleende discman en net een tip gekregen van een Zwitserse vriend om de vage, blauwe CD die hij me overhandigde toch maar eens te gaan luisteren in mijn krakkemikkige stoel... De rest is geschiedenis....

Dan zat je vast niet in Flogsta, op de Sernanders Väg - gokje: Rackarbergsgatan?

Mooi sfeerbeeld, dat wel - daar kan je zo de dubbele dvd van hen naast leggen.

Hoezeo toeval....
Sernanders Väg.... Flatgebouw 2.... Na het luisteren van de CD meteen maar een "Flogstayell" de koude nacht ingeslingerd. Ditmaal echter niet uit de gebruikelijke frustratie vanwege de kou en de donkerte, maar uit puur enthousiasme!!!

Mooi sfeerbeeld inderdaad.
Ik had dit album zelf al vrij vroeg - toen het nog niet in Nederland uit was. Viavia een gekopieertje cd'tje met een zelfgemaakte hoes gekregen, waar alleen een stoel opstond. Dus je verhaal sluit daar wel mooi op aan.

hahaha, da's inderdaad ook een grappig toeval van die stoel op de kaft. Misschien had jij dan net als ik destijds het gevoel dat je iets heeeel bijzonders had ontdekt waar niemand anders ooit nog van gehoord had..?? Dat gevoel van magie had ik destijds wel: het haast buitenaardse hoesje van de CD, de bovennatuurlijke muziek, een band waar ik werkelijk nog nooit van gehoord had. Het had iets heel speciaals. Later bleek dat deze band nogal breed gewaardeerd en gekend werd. Maar dat deed niets af aan de muziekkwaliteit (anders dan bij anderen op dit forum die goede muziek ineens niet meer leuk vinden als de massa er mee aan de haal gaat. Bij Sigur Ros vind ik het juist heel speciaal, bijzonder en terecht dat ze door velen op handen worden gedragen)

Ik vraag me af of de oortjes van de iPod het beter maken. Ik heb gister juist een hele dikke Sennheiser-koptelefoon gekocht omdat de boxjes van m'n laptop niet goed genoeg zijn voor vooral Sigur Rós... In het donker met m'n Sennheiser is het in ieder geval wel een fantastische ervaring.
Zit nu te kijken voor 'n goede geluidsinstallatie, om maar even offtopic te gaan

Ondertussen beginnen er trouwens wel steeds meer kwartjes te vallen. Svefn-g-englar, Olsen Olsen en Vidrar Vel steken er toch wel tussenuit, maar ook de rest is natuurlijk ge-wel-dig... Vanavond nog één avondje dat ik het in het donker heel laat kan maken. Denk dat ik van die mogelijkheid toch maar wel gebruik ga maken...

Mijn eerste luisterbeurt was 's avonds op een regenachtige dag. Het was maandag, net de eerste werkdag van een nieuwe week achter de rug. Ik had me gedoucht en plofte daarna op bed neer, dit plaatje erop en mijn koptelefoon op.

En toen ik de eerste klanken hoorde, dacht ik: Ok, dit is dus muziek wat niet te overtreffen is. Is er nog iets mooiers denkbaar dan dit? Ik deed mijn ogen open, ik zag engeltjes zweven, ik keek onder mijn bed en zag elfen en feeën harmoniëren.

Toen wist ik: als je stoned bent en je luistert dit album, kan het een heel rare wending krijgen.