menu

Sigur Rós - Ágætis Byrjun (1999)

mijn stem
4,22 (1337)
1337 stemmen

IJsland
Rock
Label: Smekkleysa

  1. Intro (1:36)
  2. Svefn-G-Englar (10:04)
  3. Starálfur (6:46)
  4. Flugufrelsarinn (7:48)
  5. Ný Batterí (8:11)
  6. Hjartað Hamast (Bamm Bamm Bamm) (7:11)
  7. Viðrar Vel Til Loftárása (10:17)
  8. Olsen Olsen (8:03)
  9. Ágætis Byrjun (7:56)
  10. Avalon (4:00)
totale tijdsduur: 1:11:52
zoeken in:
avatar van otherfool
5,0
Zomer 2001 (als ik me niet vergis, ohjee!). Samen met een vriend zou ik naar Radiohead in Nijmegen gaan. Mijn vriend had de kaartjes, en ik stond hem geduldig op te wachten op het station in Groningen (hij kwam uit Friesland). Maar hij kwam niet. Volgende trein dan. Nee hoor, nog niet. Zwaar paniekerend toch maar op de volgende trein gewacht, en ja hoor, daar was-ie dan, een uur nadat we afgesproken hadden. Hij was de kaartjes vergeten (!) toen-ie al zowat in de trein zat, en moest 8 kilometer heen-en-terug fietsen om ze op te halen. Tjongejonge.

Moraal van het verhaal: door al deze beslommeringen waren we net op tijd voor het Radiohead concert, maar te laat voor het voorprogramma. Maar, geen erg, want van deze vage IJslandse gasten (juist ja) hadden we nog nooit gehoord. Of toch wel...

Even een zijstraatje: Mijn beste plaat aller tijden geschiedenis gaat ongeveer zo: 1992 - 1997 REM - Automatic For The People. 1997 - 2002 Radiohead - OK Computer. 2002 - nu (ze hebben nog 2 jaar ) Sigur Ros - Agaetis Byrjun.

Zoals duidelijk moge worden, 'Agaetis Byrjun' vond niet direct de weg naar mijn CD speler. De single Svefn-G-Englar stond al ergens op de computer, maar eerlijkheidshalve drukte ik hem vaker weg dan dat ik hem helemaal beluisterde. Dat deze band Sigur Ros heette was me toen ongetwijfeld nog niet duidelijk.

Het merkwaardige aan het verhaal is: ik weet niet meer waar en wanneer de ommekeer kwam. Mijn hersens missen volgens mij een stukje tijd, want voordat ik het goed en wel wist had 'Agaetis Byrjun' een vaste plaats gekregen in mijn hoofd. Van wie ik die CD nou gekregen heb, of waarom ik er zelf achteraan ben gegaan, het is me compleet een raadsel.

Waarom dit lange verhaal (Ik voel me net Ellen DeGeneres: 'My point is (and I do have one)')? Ach ja, geen idee. In ieder geval, ik vond het erg grappig om, nadat ik 'Agaetis Byrjun' alsnog tot beste plaat aller tijden uitriep, er achter te komen dat ik al een nummer van hun 2 jaar op m'n computer had staan, en ik met een beetje geluk hun al een keer live had kunnen bewonderen. Eilas, tot op de dag van vandaag heeft het niet zo mogen zijn. Hoewel het grappige wel was dat zij in Atlanta (of all places) optraden toen ik daar een beetje vakantie aan het houden was.

Laat ik het nu eens over de plaat hebben (dit duurt zo toch al veel te lang). Ik ben dus verliefd op Agaetis Byrjun. En ik denk niet dat die liefde ooit nog over zal gaan. Vanaf de eerste seconde van het intro tot de laatste snik van 'Avalon', het is allemaal even prachtig. Een heerlijke plaat om in de zomer bij te relaxen, om op de achtergrond aan te hebben staan, of om bij te gaan slapen. Als ik toch favorieten aan zou moeten wijzen zijn het 'Staralfur', Ný Batterí en het magistrale titelnummer 'Ágaetis Byrjun'.

Mijn nummer 1 plaat, dus uiteraard 5 sterren.

(Met excuses voor de vaagheid van dit bericht, ik heb het zelf nog eens doorgelezen en snapte er geen jota van )

avatar van The Scientist
4,5
In het zeilbootje dat “Intro” heet word ik dit land binnengeloodst, om een uur te genieten, want dit album laat me gewoon mezelf in een droomland wanen, met alle aspecten van het landschap daar. Langs een rotsachtige kust in “Svefn-G-Englar”, door de besneeuwde grasvelden in “Staralfur”. Maar ook kleine dorpjes en regenbuitjes komen voorbij.Hierbij begin ik mezelf af te vragen of dit de ware essentie van IJsland zou kunnen zijn, of dat het nog verder van huis ligt.

Eigenlijk maakt het me niet veel uit waar of wanneer het is, zolang ik er maar een glimps van op kan vatten. En dit door middel van heerlijk atmosferische gitaren, rustige (en soms onrustige) drums en kalm vloeiende baslijnen . En hoe meer luisterbeurten, hoe meer ik het idee krijg dat ik begrijp wat ik zie en hoor, wat eerst vanuit de afstand een skyline van een dorpje was, begint nu duidelijk kerktorens en molens te vertonen.

En hoe beter ik het land leer kennen, hoe meer ik het idee krijg dat het perfect is, dat niet zomaar alles is zoals het klinkt maar dat alles door deze band zorgvuldig is opgebouwd, om mij maar optimaal te laten genieten van de reis door dit land . De zang is ook als een reisbeschrijving, ik versta er helemaal niks van, maar toch beschrijft het precies wat ik zie. Langzaam begint het land aan mij voorbij te schieten, en “Viõrar Vel Til Loftárasa” en “Olsen Olsen” zijn voorbij voor ik er erg in heb.

En langzaam, even vloeiend en kalm als ik gekomen ben, voert “Avalon” me het land uit, met het onvermijdelijke gevoel “Hier wil ik terugkomen” (wat me dan vaak ook lukt tijdens de volgende Draaibeurt )

Als ik ( ) zou moeten typeren zou het binnen Agaetis Byrjun vallen, het is de beschrijving van een klein stukje van dit land, een dorpje of een weggetje. Het beschrijft dit kleine stukje in veel meer detail, en ook daar spreekt de betovering weer vanaf. Het is minder varierend dan Agaetis Byrjun, maar de diepgang is groter.

Allebei zijn het geweldige platen, maar ik vind ( ) net een tikje beter, maar deze gaat voor mij ook naar de 5*

avatar van Lukas
4,5
Toen ik deze site nog maar net had ontdekt, een half jaar geleden inmiddels, probeerde ik al snel wat Sigur Ros uit. Welkom in de wereld van muziek waar je anders nooit in de buurt zou zijn gekomen, zeg maar. Wat een raar gepiep zeg, die zang. Ik wist bij god niet wat ik daar mee moest en besloot het terzijde te schuiven.

Toen ik het een paar maanden later nog eens probeerde, viel het kwartje wel. Na een paar keer luisteren kocht ik het album. Sigur Ros was toch toegankelijker dan ik dacht. In korte tijd stond ie ineens in mijn toptien: een aantal keer draaien voor het slapen gaan doet wonderen bij deze plaat.

Svefn-G-Englar neemt je, de vergelijking is vaker gemaakt, maar o zo treffend, meteen mee in een soort vlucht over IJsland. De muziek is een beetje koortsig: je weet niet of je het nu warm of koud hebt als je er naar luistert. Over IJsland in een warme deken zeg maar . Een hoogtepunt vind ik Flugufrelsarinn, van alle tracks het meest een 'rocknummer'. Tijdens Olsen Olsen blijkt dan nog dat niet heel IJsland landelijk is. De tocht gaat dan vast over Reykjavik en het is er kermis.

Hierboven een hoop discussies over genres. Ik heb de laatste tijd wel wat postrock geluisterd, maar dit vind ik toch maar zijdelings bij dat genre horen. Ambient lijkt me ook niet het woord. Eigenlijk weet ik het ook niet, maar wat doet het ertoe. Hij staat toch maar mooi op 4.5* bij mij.

avatar van aERodynamIC
5,0
Het moet ergens eind 2000 geweest zijn dat ik dit album in mijn handen had. Sigur wie? Nooit van gehoord, maar ik vond het wel een bijzondere hoes. Een wat rare hoes ook: karton (toen nog niet zo heel erg veel voorkomend) en heel erg dun: het leek wel een cd-single (die weer wel veel op die manier werden uitgegeven ).
Toch maar eens luisteren in de winkel. Voordeel daarvan is natuurlijk dat dit per koptelefoon gebeurt en Intro was zo'n nummer waarvan ik dacht: hey, dit is bijzonder, dit mag verder gaan dan het intro alleen. Svefn-G-Englar was het eerste lange nummer waar ik dus echt op zou kunnen gaan beoordelen. En het was duidelijk: alleen het intro van dit nummer was al voldoende om dit album mee naar huis te nemen en thuis eens verder te gaan beluisteren.
En wat werkt dit nummer toch fantastisch als lokker voor dit album; ik werd compleet dit nummer binnen gezogen als het ware. Een sensatie die ik een paar jaar niet meer mee had gemaakt en daarbij was dit muziek zoals ik het helemaal niet kende. Dit was nieuw, werkte vervreemdend, maar wat was het sprookjesachtig mooi. Later zou ik hier de videoclip van gaan zien die het nummer alleen maar meerwaarde wist te geven en er voor zorgde dat ik voor de verandering wél eens enorm kon genieten van het fenomeen videoclip.
En toen gebeurde het: de impact van dit nummer was blijkbaar zo groot dat de rest van dit album net even te veel was op dat moment. Ik kon het even niet aan: het werd een grote brij en ik zag door de bomen het bos niet meer. Gevolg: het kwam hierna niet heel snel die kast meer uit. Miskoop? Nee, maar meer een geval van 'nu even niet'. Gelukkig duurde deze periode niet lang en ben ik eigenlijk nummer voor nummer gaan ontdekken en is het steeds meer één geheel gaan vormen.
Want eigenlijk is Starálfur zo'n enorm mooi vervolg op Svefn-G-Englar. Hoe prachtig de bombast van de strijkers en blazers tegenover het wat krakerige geluid van de gitaar. En dan die opbouw na ongeveer 4 minuten. Nog steeds komen er allerlei heerlijke gevoelens naar boven borrelen: kriebels in de maag. Zo moet verliefdheid in de vorm van muziek klinken. Prachtig.
Flugufrelsarinn klinkt hierna in eerste instantie als een soort koude douche. Het is allemaal ijselijker, het snijdt. Zo mooi is het leven niet altijd. Beheerst brengen de mannen dit nummer voor het voetlicht. Ný Batterí opent opmerkelijk met de blazers en is lang zo'n nummer geweest waar ik niet zo goed raad mee wist. Inmiddels is dat geen enkel probleem. Het zorgt in mijn oren juist voor wat spannende afwisseling.
Hjartað Hamast (Bamm Bamm Bamm) bewonder ik vanwege het gruizige geluid, zo kil zo ijselijk, zo afstandelijk en tegelijkertijd toch zo warm en hartverscheurend mooi.
Viðrar Vel Til Loftárása was vanaf het begin aan dan weer wel zo'n favoriet. Dit nummer sprong er gelijk uit. Ik heb ooit de vertaling van de tekst gelezen (voor zover dat kan natuurlijk) en dat sprak mij als niet-teksten-man ook aan. Ook hier zag ik later de bijbehorende clip. Het is denk ik nog nooit eerder voorgekomen dat een videoclip mij emotioneel wist te raken. Ik zat na afloop letterlijk met een brok in mijn keel. Alles aan deze clip klopt gewoon. Ik zal dit nooit onder woorden kunnen brengen, omdat woorden hier niet toereikend zijn, maar hier kan ik clip en nummer dus nooit meer los van elkaar zien en dat is geen nadeel. Het is juist een enorme versterking.
Het maakt niet uit of ik dit nummer voor de ik-weet-niet-hoeveelste-keer draai. Kippenvel is telkens weer het gevolg van beluistering naar één van de mooiste nummers ooit gemaakt en die ik heb kunnen beluisteren.
Olsen Olsen is ook een enorme favoriet geworden. Daar heeft dit nummer dan wel wat langer over gedaan dan het vorige, maar dat doet er niet toe. Het mooie basgeluid in combinatie met gitaar en later ook het symfonische werk, het zo op het eerste gehoor simpele deuntje dat na 4 en een halve minuut opgevoerd wordt, een climax krijgt en vervolgens vrij eenzaam eindigt.
Titeltrack Ágætis Byrjun heeft ook in een wat later stadium mijn erkenning gekregen. Maar ook hier zijn het weer de subtiele kleine toetertjes en belletjes die deze muziek zo sprookjesachtig maken, en dan heb ik het nog niet eens gehad over de zang van Jonsi. Mooi subtiel en lieflijk nummer...
Avalon zie ik nog steeds als een enorme boeman. Het rukt me als het ware wreed uit dit mooie sprookje dat voor mij eeuwig mag blijven duren. Het is de klap in je gezicht die je weer met beide benen terug op aarde brengt. Donker, duister: ieder sprookje kent zijn einde, zo ook deze of je nu wilt of niet.

Een en al lof voor dit album dus en terecht een hoge notering in mijn top 10. Een album dat best ook op 1 gezet zou kunnen worden, want misschien vind ik dit nog wel beter dan de nummer 1 die ik er nu op heb staan. Toch moet ik nog wat meer 'geschiedenis' opbouwen met deze cd zoals ik die net even wat langer heb met de nummers 1 en 2 uit die top 10. Voorlopig dus nog even een derde plaats.

En nog even voor alle duidelijkheid waarom ik dit album telkens in mijn lijstjes over het jaar 2000 zet: in juni 1999 kreeg dit album zijn release in IJsland en verder nergens. Europa volgde in augustus 2000 pas. In die tijd waren internetbestellingen (en beluisteringen) nog niet aan de orde van de dag en zijn er denk ik ook maar weinig mensen geweest die dit album al in 1999 ontdekt hebben. Op deze site hanteren we de allereerste releasedatum en zodoende blijft het dus mooi op 1999 staan, alleen niet in mijn persoonlijke lijstjes.

Zo, en hiermee heeft dit prachtalbum nu eens wat meer aandacht van mijn kant gekregen dan de tot nu toe eerder door mij geposte opmerkingen

avatar van herman
5,0
Ik ben deze nu aan het luisteren en ga toch weer terug naar 4,5*. Wat een magistrale plaat blijft het toch ook eigenlijk...

Staralfur, Flugufrelsarinn, Viðrar Vel Til Loftárása, noem ze maar op, allemaal hemels.

Na het opvallend outro van Vidrar Vel Til Loftarasa (het valt dan voor het eerst op dit album even stil) wordt met het euforische Olsen Olsen de slotfase van dit album ingeluid.

Ik moest maar 's ophouden met vergelijkingen trekken tussen dit album en ander SR-materiaal, want het is toch vooral absurd dat een band zulke fantastische muziek kan. Wat maakt het dan nog uit dat het ene album ietsjes minder is dan het andere...

Kan me ook nog wel vrij levendig herinneren dat ik Sigur Ros voor het eerst live zag tijdens Crossing Border '98. Denk dat het daar was dat ik viel voor deze band en ik ben blij dat de liefde nog niet bekoeld is.

avatar van Woody
5,0
Het is toch de tijd van het jaar. Nu het weer donker en koud is buiten krijg ik vanzelf weer behoefte aan Sigur Ros. Het bijzondere vindt ik dat je dit kan blijven luisteren en elke keer hoor je weer wat nieuws. Ik moet daarbij een beetje denken aan Das Parfum en dan voornamelijk die parfumeur Baldini die met een zadoekje het mystery van een heel bijzonder parfum probeerd te ontravelen. Elke keer als hij zijn zakdoekje langs zijn neus zwiert, ruikt hij een ander ingredient en uiteindelijk is de combinatie van al die ingredienten een mix van een geniale geur. Die zoektocht voel ik ook bij het ontdekken/ontravelen bij een album van Sigur Ros. Hoe vaker ik dit hoor, hoe meer ik de verbanden zie en begrijp hoeveel ingredienten er in dit album zitten. De totale mix zorgd voor een goddelijke en bijzonder mooie plaat.

Ik ga weer een warme winter tegemoet...

avatar van Gerards Dream
5,0
Wat is dit een biijzonder album. Sinds de aanschaf zit hij regelmatig in de cd-speler. De frequentie waarop is bijna een vraag voor de verslavingszorg. Het is een album wat me gelijk grijpt en me doet belanden in een wonderlijke wereld met zaken die niet te bevatten zijn. Hier en daar gaat het door merg een been van een schoonheid die wel eeuwig mag duren.

Links en rechts had ik al van bekende gehoord: "Gerard gezien je smaak kan dit iets voor je zijn?" Dergelijke tips neem ik niet zo maar ter harte, maar deze keer hadden ze wel gelijk. Zoals ik al eerder schreef werd ik door noot één al gegrepen door Sigur Rós. Het is volgens mij een mooi verhaal wat hier op te horen is. Dit in zo'n vorm dat het het overwegen waard is om een cursus IJslands te gaan volgen om er nog meer lagen in te gaan ontdekken.

Het hele album trekt als boeiend landschap aan me voorbij. Hier en daar meen ik de oervraag te horen waarom we hier zijn. En deze wordt op een meer dan voldoende wijze beantwoord. We zijn hier om van goede muziek te genieten in een mooie wereldse vorm die los staat van welk genre dan ook, ze komen hier simpelweg bij elkaar. Het is als een warme deken in de winter. Daar stel ik me ook niet vraag bij in welk land die is gemaakt. Als die maar functioneel is en me warmte geeft. Dat gevoel krijg ik dus van dit album. Het is een wereld waar ik altijd zou willen zijn.

avatar van staralfur
5,0
10 jaar geleden maakte ik kennis met Sigur Rós, en dit album betekent alles voor me. Het was liefde op het eerste gehoor. Het enige nummer dat me nooit wat deed was Svefn-G-Englar, maar dat veranderde toen ik ze (eindelijk, na 8 jaar wachten) live zag op RW08.

avatar van Slow
5,0
Wat moet ik zeggen?
Fantastisch album, echt geweldig. Heerlijk voor in de herfst en de winter. Heerlijk in de auto, als je een lang stuk moet rijden. Heerlijk in het vliegtuig. Heerlijk in bed. Altijd fijn.
Starálfur blijft denk ik een van de favorieten, alhoewel ik het lastig vind om twee sterren uit te delen als alle nummers ontzettend fijn zijn.
Eigenlijk heeft dit album twee sferen, een hoopvolle, bijna heroïsche sfeer. En een melancholische, soortement trieste sfeer. En Jonsi, wat moet ik daar nog over zeggen. Toen ik SR net leerde kennen kon ik er maar moeilijk aan wennen. Maar ondertussen, zo'n 3/4 jaar later is zijn zang als het ware volwassen geworden.
5 hele dikke sterren.

avatar van Co Jackso
4,5
Ik neem momenteel alle tijd om de albums van Sigur Rós voldoende tijd te geven om te groeien. Dat pakt voor dit album in ieder geval goed uit. In eerste instantie was ik al snel betoverd door het tweeluik Svefn-G-Englar en Staráflur, maar nu beginnen ook andere parels steeds duidelijker te worden en blijkt dit album amper een zwak nummer te bevatten. Het valt mij wel op dat de lichtere nummers mij iets meer bevallen, ik ben benieuwd of die ontwikkeling zich doorzet.

avatar van kobe bryant fan
4,5
Sigur Rós een band die het nu goed doet bij mij het wordt koud, sneeuw dwarrelt naar beneden.
Mensen zijn kwaad omdat ze met hun wagen niet door het zogenaamde slechte weer kunnen.
De wind waait erg hard en je zou zeker niet naar buiten komen als het niet moet. Terwijl dit allemaal gebeurt zit ik op mijn kamer een deken over me en ik start Ágætis Byrjun.

En ze nemen me opnieuw mee naar sneeuwwitte landschappen.
Ik droom weg met de prachtige violen van Starálfur op de achtergrond.
Jonsi blijft een van mijn favoriete zangers allertijden, hoe die iedere keer me weet te raken.

Deze is net iets minder dan ( ) maar deze is wel een stuk dromeriger.
Er zijn genoege mooie songs te vinden want haast iedere song is fantastisch.
Maar mijn favoriet blijft Ný Batterí, die hoorn (?) die de song sfeervol opent.
Je hoort al direct dat er je wat te gebeuren staat, en dan Jonsi die fantastisch zingt maar wat onzeker tot de drums invallen. Met die fantastische cymbalen die ze van straat geplukt hebben nadat er een wagen over heeft gereden. De uithalen van Jonsi zijn schitterend.

Conclusie: net niet de beste Sigur Rós plaat naar mijn mening, wel staat er hier genoeg moois op om bij de herfst en winter maanden weg te dromen, en af en toe wakker geschud te worden door sterke uitbarstingen.

avatar van Gloeilamp
5,0
Wat een prachtige plaat is dit toch, van begin tot einde prachtnummers die nergens vervelen.
Ik leerde Sigur Ros vorig jaar kennen met ( ) en daarna Takk. Allebei ook geweldige albums maar ze halen het niet bij Ágætis Byrjun.

Svefn-G-Englar en Ny Batteri zijn favoriet, maar er staat geen enkel minder nummer tussen

Ik heb ook geen idee wat de betekenis is van Jonsi's woorden, maar alles komt aan.

Het heeft wel een flinke tijd geduurd voor ik dit album pas kon waarderen maar dat word nu beloond met 5 sterren en een plek in mijn Top 10.

avatar van arcade monkeys
5,0
Ik kan het u allen aanraden. Ga op een zonnige dag met aangename temperatuur naar een park in de buurt. Zoek daar een rustige plek op en leg je plat op de rug. Plaats dan vervolgens een koptelefoon op je oren waarvan beide oren perfect in werking zijn, zodat er geen geluiden van buitenaf meer kunnen binnensluipen. Laat dan Ágætis Byrjun afspelen. Dan gebeurt het. Magie. Vlagen van pure schoonheid. Je bevindt jezelf niet meer in dat park, nee, je zit in een andere wereld. Een wereld waarin enkel de adembenemde muziek telt, en de witte wolken die doorheen een blauwe zee golven.

Bij het beluisteren van dit album heb je twee opties. Ofwel is het een langgerekte geeuw en val je ervan in slaap, ofwel word je er volledig door meegezogen op weg naar hogere sferen. Ik bevind me gelukkig net als zovelen in die tweede categorie. Ik krijg onmiddellijk een krop in mijn keel als bij Staralfur alles even wegvalt en enkel een gitaar weerklinkt met de stem van Jonsi, gevolg door vuurwerk en machtige strijkers. Datzelfde gevoel komt vaker terug, als Jonsi met hoge engelenstem zingt in Ny Battery, als de intro wordt getokkeld in Olsen Olsen en als in datzelfde nummer vele stemmen meedeinen op een melodie die het ultieme zowat bereikt. Om kort te gaan, ik kan bijna niet anders dan 70 minuten lang met open mond naar dit werkstuk zitten luisteren. Enkel Flugufrelsarinn en Hjartað Hamast (Bamm Bamm Bamm) kunnen de magie niet bereiken, en zo kom ik bij 4,5* uit in plaats van bij 5*

Om af te sluiten zou ik Viðrar Vel Til Loftárása wat speciale aandacht willen geven. Het is mijn favoriet Sigur Ros nummer, en waarschijnlijk staat het in mijn top 30 qua favoriete nummers aller tijden. De piano begint koud, maar krijgt gaandeweg meer warmte mee. Dit is een nummer dat je alle ellende in de wereld doet vergeten. Viðrar Vel Til Loftárása is een nummer waar je volledig bij wegdroomt, ideaal voor koude fietstochten in het diepst van de nacht. Ik hou mijn ogen er zelden bij droog.

avatar van tbouwh
4,0
Na het eerste album dat ik luisterde, hun nieuwste ( Kveikur ) was ik toe aan een eerdere plaat. Eentje die daar duidelijk bovenuit stijgt. Ik lees hier velerlei verhalen over de magie van de muziek als je je van al het andere afsluit. Nu, dat ga ik zeker eens doen. Dit was een eerste globale luisterbeurt die meteen al wat favorieten doet opkomen. Svefn-G-Englar toont de schoonheid van herhaling ( in sommige gevallen dan ) aan, en Staralfur vind ik een weergaloze track. Misschien wel de mooiste van het album. Wat volgt is een minder interessant drieluik, namelijk track 4 tot 6. De muziek blijft ontzettend mooi, met die stem als een constante symfonische en dromerige factor. Ook instrumentaal is het bij vlagen geweldig, al is op sommige plekken sprake van een kleine anticlimax ( oftewel, het lijkt heel mooi te worden maar stelt uiteindelijk toch ietwat teleur ). Vanaf Viorar tot de titelsong is het dan weer genieten geblazen, met Olsen Olsen als een voor mij fantastisch nummer.
Ik begin met een ruime 4*, en hoop nog meer te kunnen ontdekken in deze plaat dan wat ik reeds gehoord heb.
In dat geval zal ie nog wel stijgen bij mij.

5,0
Sigur Ros komt uit Reykjavik, IJsland. Ze maken ultieme sfeermuziek. Een paar niveautjes beter dan Pink Floyd ooit deed. Filmmuziek? Nee. Filmmuziek staat in dienst van het beeld. Bij Sigur Ros zorgt juist de muziek voor het beeld. Hun muziek zorgt ervoor dat je automatisch een film aanmaakt in je hersenpan. Oermuziek die je op een unieke wijze doet beseffen waar het om gaat in het leven.
Een normaal mens creëert schillen om het hart waardoor hij minder kwetsbaar wordt. Het worden ook wel maskers genoemd. Het zorgt ervoor dat iemand zich anders voordoet dan hij is. Sigur Ros ontwapent je. Zij zorgen ervoor dat je terugkeert naar je kern. Dat kunnen USA-ers en UK-ers niet. Wel een stelletje eilandbewoners die dicht tegen de natuur aanwonen.
Een mens is een vat vol onuitputtelijke mogelijkheden. Het leven zorgt voor druk, dwang, meedenken en meebewegen in een bepaalde richting. Dat wordt 'framing' genoemd. Je beste ideeën ontstaan wanneer je erin slaagt onder die druk van 'framing' vandaan te komen. Wanneer je zoveel rust en vertrouwen in je lichaam en geest hebt om je eigen pad te kiezen en daarvoor te gaan. Mensen zoeken die rustgevende gesteldheid nu vaak door stimulerende middelen te gebruiken (drank, tabak, medicijnen, pillen, cocaïne en andere drugs). Gezonder is het wanneer het uit jezelf komt. Dat je vanuit jezelf die rust en dat vertrouwen weet op te brengen zonder de hulpmiddelen. Ik weet niet of Sigur Ros zelf die hulpmiddelen gebruikt. Wat ik wel weet, is dat hun muziek een nuttig hulpmiddel is om tot die rustgevende gezondheid te komen. Zo louterend is hun muziek.
Ze hebben een lange weg gegaan om dit te bereiken. De start was in 1994 op de dag dat de zus van Jonsi Birgisson werd geboren. Het meisje heette Sigurros, overwinningsroos. Het was aftasten in het begin. De band wist niet welke richting ze wilde gaan. In die beginfase hebben ze zelfs geëxperimenteerd met muziek in de stijl van the Smashing Pumpkins. Hun 1e album, Von (1997) dat 'hoop' betekent, was duistere ambient muziek. Als een eng sprookje. Lange, minder toegankelijke ambient geluidscollages aangevuld met spookachtige zang. Een soort 'doom' postrock.
Met die postrock gingen ze verder. Kenmerk van deze rockvorm is de geleidelijke opbouw van een song waarbij toegewerkt wordt naar een groots klinkende climax. Van belang in dit verband was dat in 1998 toetsenist Kjartan Sveinsson aan de band werd toegevoegd. Voorts was de band in contact gekomen met Steindor Andersen. De invloed van Steindor is vooral op tekstgebied hoorbaar. Door hem besloot de groep epische poëzie teksten in het Vonlenska dialect te maken. Een taal die voor ons niet-IJslanders en voor veel echte IJslanders totaal onverstaanbaar is. Het zorgt er wel voor dat de platen van Sigor Ros nog mysterieuzer worden. Het zorgt er ook voor dat de stem van zanger Jonsi als instrument werd ingezet. Het geluid inclusief Jonsi's kopstem draagt bij tot een onwerkelijke sfeer. Bovendien gebruikte Jonsi voor zijn gitaarspel een strijkstok. Hij pingelde niet doch streek over de snaren van zijn gitaar. Daardoor ontstonden er lang aangehouden, slepende klanken.
Agaetis Byrjun ('een goede start'; 1999) was de 1e proeve waar dit muzikale concept werd toegepast. 10 nummers die in totaal 72 minuten in beslag namen. Een album dat wereldwijd succes had. Een concept dat ook op hun latere platen werd gehanteerd. Om de verschillen tussen de platen aan te geven, wil ik gebruik maken van een metafoor. AB (Agaetis Byrjun) is een album waar alle jaargetijden aan de orde komen. () (2002) is donkerder, rauwer en ontoegankelijker. Het is de winterplaat van de groep. Aan de 8 songs op dat album zijn geen titels meegeven. Het idee was dat de luisteraar zijn eigen interpretatie op de geluidsgolven in de nummers mocht botvieren. Een prijzenswaardig initiatief. Tegelijkertijd zorgt het ervoor dat iets van de luisteraar wordt geëist. Immers geen beïnvloeding, dus vrijheid en dat kan ontregelend werken. Vrijheid heeft 2 kanten. Bij een tekort eraan voel je je beknot. Bij een teveel eraan, voel je je richtingloos. Alsof je middenin de woestijn staat zonder een idee te hebben welke kant je dient in te slaan.
Takk ('dank'; 2005) is melancholischer. Het is de herfstplaat van de groep. De muziek is nog meer verstild en daardoor nog rustgevender. Het is het album van de gloedvolle kleuren en van de trieste momenten waarbij de vergankelijkheid ineens dichterbij komt. In 2008 verscheen Med Suo I Eyrum Vio Spilum Endalaust ('met het gezoem in onze oren spelen we eindeloos'; 2008). Het is het album waar Sigur Ros nog het meest met hun muziek de popsong benaderde. Het album bevat meer traditioneel gitaarwerk en folkelementen. Het is daardoor toegankelijker dan de voorgangers. Het is als een licht lentebriesje. De sfeer is nog wat frisjes. Maar de 1e zonnestralen staan op het punt door de grijze wolkendeken te breken. Het is de lenteplaat van de groep.
Na 2008 kwam de tijd dat de bandleden zich nestelden. Het duurde dan ook wat langer voordat hun volgende plaat verscheen. Valtari ('etui'; 2012) was die plaat. Een etui als symbool voor een levensfase waar je volledig wordt ingekapseld. Valtari is de meest ambient-achtige plaat van Sigur Ros geworden. Het bevat een loomheid die nog het meest aan de zomer doet denken. Het is ook de plaat waar intensief gebruik wordt gemaakt van een koor. Alsof alles in bloei staat. Kort na Valtari verscheen Kveikur ('ontsteking'; 2013). Toetsenist Kjartan Sveinsson had inmiddels de band verlaten. Het zorgde ervoor dat het geluid van de band wat aardser werd. De plaat klinkt grover, ruwer en vooral luider dan haar voorgangers. Niet zo vreemd omdat door het vertrek van Kjartan, de bas en drums meer ruimte kregen. Het resultaat is een combinatie van hamerende industrial muziek, catchy popsongs met hier een daar een snufje ambient. Een stijlbreuk. Weg droommuziek. Weg sprookjesmuziek.
Sigur Ros maakte bijzondere muziek. Het is een intensieve en rijke luisterervaring. Intensief in dit verband betekent dat na het afluisteren van 1 van hun platen, je weinig behoefte hebt om direct de volgende op te zetten. Voor mij is AB (Agaetis Byrjun) de plaat waar het om draait. En hoe meer ik 'm draai, des te groter wordt mijn bewondering voor die gasten. Het is hun plaat met de meest variatie. Het ene moment extaltisch. Op andere momenten romantisch, dramatisch en buitenaards. Kortom prachtige onwerkelijke impressionistische 'noise'. Noise, lawaai in de goede zin van het woord. Zeer bijzonder En mocht AB goed bevallen dan is er altijd nog () en vooral Takk.
(Uit: Van Melancholie Tot Herrie – Jan Koenis)

Gast
geplaatst: vandaag om 10:11 uur

geplaatst: vandaag om 10:11 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.