Bloc Party - Silent Alarm (2005)

Ooit heb ik indie/britpop geluisterd, en dit is het enige album uit die periode dat ik nog wel eens draai, dus van mij zal 'ie nooit een lage stem krijgen.

Ja maar jij bent dan ook een vak apart Sjaak

Ja man, over 15 jaar kun je op elke zichzelf respecterende Hogeschool de opleiding Sjaakmuziekstudies volgen, waarbij je jarenlang onderzoek gaat doen naar de verbazingwekkende wereld van Sjaaks muzieksmaak.

om uiteindelijk tot de conclusie te komen dat het het toch allemaal niet waard is...

Goed debuut van de indie-golf. Origineler dan Kaiser Chiefs, die en gebrek aan diepgang ontberen.

Price of Gas is briljant.

Om er vervolgens achter te komen dat zo'n geraffineerde mengelmoes der genres uitsluitend kan gronden in genialiteit bedoel je.

Heil Sjaak zijn muzieksmaak

We zijn het er in ieder geval over eens dat dit een goede plaat is

Ik moet toch ook maar eens op dit album gaan stemmen:

Ik ben bang dat het voorlopig een 3,5 of een 4 wordt, wat toch licht afsteekt tegen zijn opvolger.. grootste oorzaak is dat ik hier evenveel briljante nummers op terugvinden, maar toch ook meer nummers die ik minder vind, wat ik op de opvolger bijvoorbeeld niet heb.

Als ik ze even langsga:

Like Eating Glass is werkelijk een topper! en tevens ook mijn favoriet op deze plaat, geweldig tempo, ik ben verslaafd aan het gepingel en de zang is echt verschrikkelijk mooi, live ook een geweldig nummer...

Zowel Helicopter als Positive Tension zijn imo 'subtoppers'. Ik heb ook het probleem dat ik deze plaat nog niet zo diep heb bestudeerd als zijn opvolger, wat zorgt dat ik eigenlijk de achtergrond niet geweldig ken en puur beoordeeel aan de hand van de muziek...

Banquet is gewoon ronduit verslavend, is pakkend, is vooral heel swingend, is prima gezongen en heeft het gewoon.. is vooral geniaal bedacht.. ik kan daar vooral de drums prijzen..

Blue Light, SHe's Hearing Voices en This Modern Love zijn weer de zogeheten 'subtoppers' voor mij... dit bedoel ik overigens niet negatief hoor, we moeten vooral niet vergeten dat dit al een aanmerkelijk hoog niveau is.

De 4 achtereenvolgende nummers zijn toppers: Pioneers, Price of Gas, So Here We Are en Luno hebben allemaal hun eigen ding, zijn geweldig bedacht en tonen stuk voor stuk de veelzijdige kant van Bloc Party..

Plans ken ik eigenlijk niet zo goed als de rest, paar keer geluisterd (momenteel weer) en het is mooi opgebouwd, ik hou vooral erg veel van Bloc Party om opbouwingen naar geweldige powerexplosies (iets wat ik over het algemeen graag heb) Dit kan ook nog uitgroeien naar zo'n topper..

Compliments Idem Dito, met het aanmerkelijke verschil dat ik deze wel goed ken en ik dit een fantastisch nummer vind, Zang echt geweeeeldig! nu nog uitvinden waar het over gaat..

De laatste twee nummers zijn iets minder, weten ook wat minder te blijven hangen, en zijn muzikaal ook iets minder boeiend.. Ik moet trouwens zeggen dat er op de EP's hiervoor juist wel heel pakkende nummers staan...


Overall, denk ik dat ik nu bij een 3,5 uitkom, maar die gaat zeker weten nog omhoog...allereerst moet ik nog eens de teksten bestuderen omdat ik nu puur beoordeel op de muziek. Ten tweede moet ik sommige nummers gewoon nog beter gaan waarderen, Banquet en So Here We Are kennen we inmiddels allemaal wel, sommige anderen ken ik nog niet...

Zeker als ik naar de volgende plaat kijk dan heeft deze enorm veel potentie, het wordt voorlopig weliswaar een 3,5..wees niet ongerust, het komt nog wel goed met Silent Alarm

Raar je vindt bijna alle platen toppers buiten de 2 die eigenlijk niet echt op dit album staan en maar een 3,5.
Ik raad je sterk aan om dit dan eens dieper gaan te beluisteren, al deze platen zijn zeker sterk. 1 voor 1 hebben ze iets.

dat ga ik dan ook zeker doen... ik zit alleen een beetje met het probleem dat ik dat in 80 andere topic's ook al heb beloofd

Deze moet je dan maar eerst afwerken

Toch maar gaan luisteren naar alle lof en nu een top 250 notering! De meeste nummers klinken wel lekker, vooral price of gasoline is geweldig! Kan nog niet echt tot een oordeel komen. De teksten zijn soms lastig te verstaan dus die moet ik nog ergens opzoeken. Ik zit nu zeker wel op 3* in ieder geval.

ik dit moment (licht beschonken, moe, maar des te gezelliger) ben ik deze plaat opnieuw aan het beluisteren, en ik zoek krampachtig naar superlatieven die de muziek kunnen omschrijven. Dit is en blijft een heerlijke plaat. Heel constant ook, ik vind geen echte dieptepunten.
We leven in een tijd waar we verdrinken in allerhande hypes, hypes die bij wijlen hun status meer dan verdienen, maar ook soms zijn er groepen die buiten hun coolheid weinig te bieden hebben. Ik stitueer bloc party in de eerste groep. Jammer dat ze "gehypet" worden trouwens. Bij zelfverklaarde muziekfijnproevers staat het woord "hype" garant voor puberpuisten en MTV-kapitalisme. Maar bloc party bewijst dat het meer dan een hype is. Ik durf zelfs even terzijde het woord supergroep laten vallen (da's geleden sinds dEUS en Coldplay).
Bloc Party is muziek die meteen aanslaat, maar na enkele jaren toch niet verveelt. Perfecte pop, met scherpe zwarte randjes. Klinisch perfecte gitaren en het drumspel is even strak als een onderlijfje over Chuck Norris' onaantastbare torso. Alleen de teksten vind ik soms iets te simpel (vooral op hun tweede album). Maar ondanks dit miniscule punt van kritiek betrap ik mezelf erop dat ik deze plaat meer opleg dan ik besef. En uiteindelijk is het dat die alles beslist in de muziek. Naar wat wil ik luisteren ? Wat hoor ik graag ? Wat verveelt nooit ?
Het antwoord is driemaal Bloc party. Filosoferen is overbodig, luister naar de plaat en geniet.
5*

toen ik deze plaat kocht, was ik redelijk onder de indruk. Sommige liedjes kon ik wel 100x beluisteren. Met de nadruk op liedjes. Dit is meer een verzameling van liederen dan een album. Maar ook die verminderen in mijn aanzien, enkel Pioneers en So Here We Are daar kan ik nog volop van genieten. Ook het werken met hiddentracks waar ik me compleet aan erger, verwerken zij ook er in. Maar al bij al blijft dit behoorlijk fris en jeugdig klinken

3,5* (4* mocht er op mijn versie Two More Years gestaan hebben)

Waarom, oh waarom, is een cd 'slecht' als hij alleen goede platen bevat en niet echt 'een verhaal'?
Dat vind ik echt ridiculous, als er 'een verhaal' inzit, chapeau, goed je best gedaan. Zitten er alleen goede platen in? Chapeau toch ook, what's the big deal?
Zie naar Wolfmother. ook alleen goede platen..
maar wat een kei van een CD .

Dat het slecht is zal je niemand horen beweren, alleen het is wel net de slagroom op de taart die ontbreekt, bij mij komt een niet-conceptalbum al maximaal op een 4,5 uit, en dat is niet omdat hij slecht is, maar omdat dat gewoon onderdeel is van mijn beoordeling..

Ik kan mij wel in Frank zijn verhaal vinden. Het album met een thema vind ik toch ook iets meer hebben dan losse nummers, hoe mooi ze ook mogen klinken.

het woord 'slecht' neem ik niet in de mond, dat zeg jij, en een best-of cd is toch ook meestal minder het beluisteren waard dan een echt album?

Ik gebruik ook aanhalingstekens en misschien moest ik 'slechter' gebruiken. Ach, ik vind toch niet dat je een plaat echt veel minder mag geven omdat het alleen sterke platen zijn. maar meningen zijn meningen.

Het moet ook een beetje samenhangend zijn ploppesteksel. Anders gaven we wel alleen cijfers aan EP's.

Toch is dit een 5 waard

Ik had het beloofd anderhalve maand geleden, ik zou nog eens terugkomen op mijn stem die ik dit album gaf; een vrij vluchtige stem moet ik zeggen, een stem gebaseerd op toch niet veel meer dan een eerste indruk.
Ik heb weliswaar het 2e album als vergelijkingsmateriaal ernaast liggen, toch wil ik beide albums los van elkaar inschatten, niet alleen omdat dat een objectiever beeld geeft, ook omdat ik het idee heb naar 2 totaal verschillende Bloc Party's aan het luisteren ben.

Dit is meer de Bloc Party die op het gehoor makkelijk verteerbaar is, muziek met swingende elementen, muziek met hoge gitaarnootjes die de basis zijn voor zwoele of dansbare muziek in tegenstelling tot zijn opvolger.

In feite vallen eigenlijk alle nummers op deze plaat onder die beschrijving, met de opmerking dat ik geen echte voorkeur heb tussen de droommuziek of de strakke rockmuziek. Wel heb ik twee echte favorieten in beide klassen: respectievelijk Compliments en Like Eating Glass.

Om bij die laatste te beginnen, dit is een nummer waarvan ik me niet kan voorstellen dat het geen kick geeft om hier tussen te staan tijdens een optreden. Ik vind hier overigens een vrij directe schrijfstijl van Kele terug, iets wat zich juist ontwikkeld heeft in donkere en mysterieuze teksten door de tijd heen.

Compliments is voor mij het schoolvoorbeeld van een nummer waarbij wegdromen de enige mogelijkheid is. Overigens allereerst: perfect geproduceerd dit nummer!! Het drumgeluid is in feite omgevormd, mede om de klank van het lied te verbeteren. Het probleem is eigenlijk alleen dat ik helemaal niet zou moeten wegdromen, omdat ik het een hoogst interessante tekst vind. Ik vraag me heel erg af wat er bedoeld wordt met de lichtelijk depressieve tekst "we sit and we sigh, etc." het komt over als een leven waarvan ook zij ontdekt hebben dat het geen zin heeft...

Ik wilde ook nog even Price of Gas noemen, waarmee ik even wil breken met het idee dat ik dacht deze plaat minder inhoud zou hebben dan zijn opvolger, sterker nog: de inhoud is hier nog makkelijker te ontdekken dan bij AWITC. Ik moet wel heel gek zijn wil Price of Gas niet over de oorlog in Irak gaan namelijk?

Nog een noemenswaardig nummer: Helicopter. Daar had ik een vraag over: ik merkte het lijntje "Just like his Dad, just like his Dad (the same mistakes)"op. En na even verder nadenken over de tekst, mag ik opmaken dat dit nummer over dhr George W. Bush gaat? Ik krijg sterke signalen van wel namelijk.

Dan nog één nummer waar ik echt wat over kwijt wil: So Here We Are is ook een schitterende dromer. Voor degenen die er niet bekend mij zijn: ik zou Explosions in the Sky willen aanraden voor liefhebbers van dit nummer, het deed me er heel erg aan denken.

Al met al durf ik te zeggen dat ik dit album in eerste instantie heb onderschat... waarschijnlijk een gevolg van de polariserende gedachte dat A Weekend in the City de 'intelligentere' van de twee was, en Silent Alarm eigenlijk maar meer een soort hype, maar deze gedachte kon ik de makers van een van mijn favoriete albums niet aandoen. Ik vind weliswaar de schrijfstijl wat directer en de muziek vaak wat pakkender, ik waardeer de opvolger net ietsje meer..

Niet getreurd, deze krijgt er een hele ster bij..

4,5

Bloc party's silent alarm is een opmerkelijk goed album voor een opmerkelijke band.

Hun nieuwe album komt hier niet eens bij in de buurt; meer commerciele zooi.

Maar hoe de gitaar word gebruikt in nummers als; so here we are, compliments en plans is gewoon super mooi en geeft me kippenvel.

Ik heb dit album 1 jaar lang helemaal grijs gedraaid ken alle lyrics en hij staat ook bij mij hoog in mijn album lijst!

Als je de band live hoort, hoor je ook direct de beperktheden van de stem van de zanger. Daarom snak ik ook liever naar de albums

Ik ken wel meer mensen die moeite hebben met gitaar spelen en zingen tegelijk... jammer, maar ik reken hem er niet zo har op af

Kele okereke kan zonder zijn gitaar niet eens zingen.
Bloc party's albums zijn super.
Maar live zijn ze crap, vooral ook omdat het geluid van de gitaren zoals in so here we are met de computer bewerkt zijn.

Live zijn ze eigenlijk best slecht..

Wel goed album vind ik, een van de bands die de muziekstijl van The Smiths weer helemaal terug heeft gebracht.

Vooral Helicopter, Banquet en Eating glass zijn gave nummers, verder kan ik Pioneers ook wel waarderen.

de link tussen The Smiths en Bloc Party lijkt me wel heel ver weg

Daar ben ik het nu toch wel helemaal mee eens. Een hoogst eigenaardige vergelijking als je het mij vraagt.