Bloc Party - Silent Alarm (2005)

Je kan inderdaad nog niet zeggen wat wel en wat niet "tijdloos" gaat worden. Daarbij is er ook veel muziek tegenwoordig die 20 jaar geleden gewoon niet gemaakt kon worden. Don't jugde too soon

Dit album is toch zeker kandidaat, vanwege het ongekend hoge niveau en de duidelijk aanwezige intelligentie van de band.

Off topic onderonsje verwijderd.

Veel britpopbandjes van tegenwoordig mochten willen dat ze zo'n dijk van een debuut afleverden. IJzersterke nummers, stuk voor stuk. Moet ik toch een favoriet aanwijzen, dan kies ik voor Positive Tension. Of misschien toch wel Luno of Pioneers? Het zou hierna wat minder worden, maar met een redelijk toffe derde plaat staan Kele & co. wat mij betreft weer op kaart. Doet verder overigens niets af aan dit geweldige debuutalbum.

Even een kritische noot tussen de vijf sterren door hierzo.
Ik wordt hier niet echt heel warm van hoor, en ik heb het echt wel wat kansjes gegeven. Alleen This Modern Love scoort boven de vier sterren. Nr 45 zie ik in de top 250, dat vind ik wel opvallend. Ik zie niet in waarom, maar dat ligt ongetwijfeld aan mij als er zoveel liefhebbers zijn.

Het ligt onwaarschijnlijk lekker in het gehoor natuurlijk dit album. Bijna iedereen die een beetje in de modernere rock zit zal zich hierin kunnen vinden en de hele drive die er in zit zorgt er ook voor dat dit goed gewaardeerd wordt. Ik vind het in ieder geval vooral vanwege het energieke een erg sterk album en zodra het tempo een beetje stil valt wordt het al snel minder. Als je hier wat minder mee hebt, zal je dit ook minder vinden. Ik kan hem in elk geval aanraden als één van de betere sport-albums, als je hier geen energie van krijgt...

Ik heb dit album 2 keer opgezet en ik vind het erg vervelend klinken allemaal. Er zit een lekker tempo in maar het maakt mij ontzettend zenuwachtig. Ik mis daarnaast een goede zanger en een goede melodielijn. Het instrumentale is niet interessant. Dit is muziek waarbij de teksten eventueel boeiend kunnen zijn, maar teksten laten mij koud. Muziek is emotie, die je wellicht kan vinden door naar teksten te luisteren, maar ik doe dat vaakt niet. Ik vind die emotie meestal door naar melodielijnen en ritme te luisteren. Wat ik óók mis is een goede opbouw in de liedjes. Een nummer kent van begin tot einde dezelfde gitaarriffs. Ik wacht het hele album op wat variatie, en het blijft van dat zelfde gezever. Als je een nummer hebt gehoord, ken je ze allemaal. Ik val er van in slaap.

Even kijken of er nog een leuk nummer bij zit: ja, This Modern Love kan er mee door.

Sorry fans, maar ik vind het een zwakke plaat (understatement). Had zoveel meer van het beroemde Bloc Party verwacht.

De drumlijnen op dit album zijn juist zo geprezen door hun onnavolgbaarheid. De grootste reden nog steeds voor mijn enorme waardering voor Silent Alarm. Dus deze opmerking volg ik niet.

Nee ik bedoelde de gitaarriffs. Dat klopt inderdaad niet wat ik daar zeg. Onnavolgbaar is ook wel overdreven, zit een zekere basisdrumlijn in toch. Maar drums is slechts ondersteuning en hoeft niet eens gecompliceerd te zijn. Op het juiste moment tikken om te laten passen in het liedje.

Dan zie je drums wel als een heel beperkt instrument als het voor jou alleen geldt als ondersteunend en af en toe 'tikken' op het juiste moment.. Juist drums kunnen een nummer maken of breken volgens mij

Dat zeg ik niet . Ik zeg juiste moment. Niet af en toe. Maar het is ondersteuning ja, en in die functie ook belangrijk. Drums hoeven niet de boventoon te voeren van mij.

Gitaarriffs lijken mij ook niet echt altijd hetzelfde. Vind het samenspel, zoals in Banquet bv., ook erg boeiend !

De drums zijn op dit album echt heerlijk

Vooral op Like Eating Glass en Helicopter, Bij veel bands zit ik nog weleens mee te tappen met de drums, maar hier kan ik het na vele luisterbeurten nog steeds niet bijhouden

Luister deze cd wel erg vaak (6 à 7 per week), verveeld me nooit.
Heb spijtig genoeg wel 2 skip-nummers.. Helicopter en Price Of Gas begonnen me na een aantal keer toch te ergeren.
Vooral Blue Light, This Modern Love en So Here We Are boeien mij het meest.

De drums op dit album zijn echt knettergoed!

Inderdaad, zeker geen slechte drummer

Geweldig album! Er staat echt geen enkel slecht nummer op. Dus natuurlijk 5*.

Bij mij staat er achter Compliments een hidden track op: "Every time is the last time". Misschien moet die ook nog in het lijstje?

Op veel albums staat deze nog voor de nummer 1 als verborgen terugspoel track (bij mij ook). Hij zou er inderdaad wel bij kunnen op de tracklist.

Wereldplaat!

Heb deze week voor het eerst een platenspeler aangeschaft en naast The Bends van Radiohead en Is this it van The Strokes zou ik deze plaat uit mijn top 10 ook graag willen aanschaffen..

Vraag is; is dit album wel op vinyl verkrijgbaar??

EENS! :d

Kwam deze cd toevallig tegen op mijn mp3speler vandaag. Geluisterd en gelijk mijn stem verhoogt!

Wat is deze plaat goed zeg!
Die drums zijn idd geweldig. Lekkere ritmes!

Luno is echt zo'n vet nummer! die drums

Dit album is zeker een blijvertje in mijn collectie!

Bloc Party was voor mij, voordat ik dit album beluisterde, een redelijk onbekend bandje. Ik kende de bekendere nummers Helicopter, Banquet, Hunting for Witches en Signs. Vooral die eerste twee zijn erg sterke nummers, maar de rest van hun muziek leek me niet zo interessant. Bloc Party leek me een geinig bandje, een bandje dat een paar hits heeft en binnen een paar jaar vergeten is. Door de nummers Helicopter en Banquet heb ik dit album toch maar besteld. Ik had hun optreden op Lowlands op internet gezien en ik werd niet weggeblazen, al zag het er wel goed uit. Ik was toch best benieuwd naar het album, alhoewel ze op Lowlands nogal emotieloos leken.(Russel en Gordon zeggen niets en trekken altijd hetzelfde saaie gezicht) Zonder al te veel verwachtingen zette ik het album maar eens op. Ik dacht zelfs dat dit album vaak in de kast zou staan en de Arctic Monkeys en Red Hot Chili Peppers zich weer meester zouden maken van mijn cd-speler. Maar daar had ik het toch flink mis.

-Like Eating Glass: Een bijzondere sound en een lekkere binnenkomer. Nogal schelle tonen maken snel plaats voor een leuk 'fade' effect. Dit bijzondere begin wekte meteen mijn interesse, ik was benieuwd wat dit nummer nog meer te bieden had. Dit nummer wekte ook meteen veel interesse voor de 12 overige nummers. Ik ging achterover zitten en genieten, in plaats van globaal luisteren of het leuk klonk. Like Eating Glass heeft iets wat de andere nummers ook hebben, maar toch zijn ze weer allemaal anders. De zang van Kele is geweldig, die vent heeft een prachtige stem (al is hij live zo opgewonden dat hij redelijk vaak overslaat, jammer). Hij zingt zo zuiver en kan zeer rustig en laag zingen, maar ook de hoge tonen zijn geen probleem. Russel speelt de heerlijkste riffjes. Op dit nummer is zijn riedeltje wat simpel. Maar er is nog een tweede ding. De effecten op de elektrische gitaar klinken zo lekker en geven je een relaxt en fijn gevoel. De bass is ook erg goed, al is dat in dit nummer nog niet merkbaar. De drums zijn minstens net fantastisch als ik die van Matt Helders gewend ben. Maar even terug naar Like Eating Glass want ik dwaal helemaal af in mijn enthousiasme. Een erg goed begin. 4*

-Helicopter: Wat een geweldig riffje en wat een geweldig samenspel van Kele en Russel. Daarna komen de drums die het nummer nog meer kracht geven en de Gordon houdt Kele en Russel goed bij. De zang van Kele is genieten geblazen, maar ook de zang op de achtergrond (Gordon of Matthew?) geven het nummer net die extra flair. En weer zo'n lekker effect, of in ieder geval een bijzonder deuntje. Tijdens het refrein "Are you hoping for a miracle" doet Russel een paar bends die erg goed klinken. Net voordat het nummer een beetje teveel van hetzelfde begint te worden komt de solo. Opzich geen hoogstaande solo, maar het tremolo picken en het riedeltje van Russel werken wel aanstekelijk. Bijzonder goed nummer. 4,5*

-Positive Tension: Toen ik dit nummer voor het eerste hoorde skipte ik het meteen. Die zang van Kele vond ik belachelijk. De tweede keer besloot ik het nummer helemaal te luisteren. Het is maar beter dat ik verder luisterde dan mijn oren lang zijn, want dit is het beste nummer van het album. Die belachelijke zang duurt maar een paar seconden en daarna komt het nummer echt op gang. Kele begon belachelijk, maar wist me te betoveren met zijn zang in de rest van het nummer, vooral het refrein is prachtig samen met die achtergrond zang. Net als je denkt dat het niet beter kan komt de bridge. Geweldig riedeltje van beide gitaren en de drums zwellen aan tot het hoogtepunt van het nummer: "So fucking useless!" Wow! En wat een sterke solo daarna, wat een uitbarsting van gitaarspel. 4,5*

-Banquet: Weer een erg sterk nummer. Deze keer niet twee gitaren die een bijzonder riedeltje spelen, maar elkaar afwisselende gitaren. Alle elementen van de vorige nummers zijn ook weer aanwezig. De bridge is ook hier weer erg sterk, met name door de achtergrond zang (volgens mij Gordon hier). Daarna komt er een kleine solo, maar die had wel wat krachtiger gemogen van mij. Het nummer wordt mooi afgesloten, maar ik had toch iets meer solo verwacht. 4*/4,5*

-Blue Light: Hier laten onze creatievelingen uit Noord Engeland hun andere kant zien. Een rustig nummer met veel gevoel. Het uitbundige gitaarspel is aanwezig, maar iets minder. Vooral de zang is belangrijk. Qua zang slaagt dit nummer al helemaal, wat een gevoel legt Kele in zijn stem zeg. Het verhaal achter dit nummer vind ik ook erg mooi. Waarschijnlijk iemand die aan drugs verslaafd is, maar zijn liefde is het geneesmiddel voor zijn verslaving. Voor haar wil hij het onmogelijke doen, stoppen met drugs. 4*

-She's Hearing Voices: Heerlijke drums! Dat valt meteen op aan She's Hearing Voices. De samenzang in dit nummer vind ik geweldig. Russel leeft zich weer uit met een lekker effect en heerlijke riedeltjes. De bridge is niet bijzonder, maar bouwt op naar de solo die erg lekker is. Russel geeft zijn snaren er flink van langs! 4*/4,5*.

-This Modern Love: Goed nummer, maar het komt pas laat op gang. Ik ben niet zo goed in teksten en de betekenissen enzo.. maar gaat dit nummer over een man die verliefd is op een prostituee? "I'll pay fory you... anytime." 4*

-The Pioneers: Hier zakt het album toch wat in. Geen slecht nummer, maar toch minder dan al het vorige. Het haalt het allemaal net niet bij wat ik verwacht van een Bloc Party nummer. Er zit helaas ook geen lekkere solo in. 3,5*

-Price of Gasoline: Mooi nummer over een redelijk actueel 'probleem'. De tegenstellingen in zang zijn heerlijk. Ik bedoel hiermee dat Kele erg laag zingt voor zijn doen, maar het volgende momenten weer met meer volume gaat zingen en hogere tonen haalt. De gitaar is niet zo bijzonder, maar de bass steelt hier stiekem toch wel de show. Ook hier ontbreekt helaas een solo die het nummer helemaal af kon maken. 3,5*/4*.

-So Here We Are: Een heerlijk ontspannend nummer. Het gitaarriedeltje is erg mooi en blijft in je hoofd hangen. En wat zingt Kele weer prachtig, een applausje waard. 4*

-Luno: Lekker nummer dat het tempo weer een beetje omhoog krikt. Over de zang van Kele heb ik al genoeg gezegd. Russel krijgt hier weer de kans om zijn gitaarkunsten te laten horen. Kele ondersteunt hem hierbij met akkoordjes. 4/4,5*.

-Plans: Goed nummer, maar hier had toch iets meer pit ingemogen. Het is iets te tam. De solo maakt veel goed. 3,5*/4*.

-Compliments: De afsluiter. Het begint allemaal heel rustig en ook heel duister, somber. Sluit je ogen en laat je meeslepen door die basslijnen, die zachte stem van Kele en het hypnotiserend werkende gitaarspel. Een heerlijk nummer om bij weg te dromen. Na afloop zit je nog even na te genieten, niet alleen van dit nummer, maar van het hele album. 4*

Ik ben overdonderd. Wat een prachtig album. Ik dacht dat deze een beetje zou verstoffen in mijn kast, ha! Ik denk eerder dat de cd verslijt omdat ik hem vanaf nu heel vaak ga luisteren! Bloc Party is een erg goede en verfrissende band. Ik twijfel nog wel of ik de andere albums ga aanschaffen. Het lijkt me moeilijk om deze te overtreffen, ik wacht dus nog eventjes.

4,5*

God god god god god gloeiende wat is bloc party toch ontzettend geweldig!!!!!

Interessante interpretatie .
Ik denk dat de titel het min of meer al wel zegt, Bloc Party schrijft vaker teksten over het materialisme van de moderne (jonge) mens.
Het nummer schetst denk ik een situatie waarin zelfs iets puur emotioneels als de liefde doorwrocht is van de commercie, de wil om iets te kopen.

Mooie lange review verder, al komen onze favorieten niet bepaald overeen.

Ik denk ook dat het meer iets meer naar BPDD zijn uitleg gaat, voor mij gaat het over betalende sextelefoons of sexwebsites...

Interessant, we zijn er in ieder geval over eens dat het niet een 'normale' liefde is die een rol speelt. Prostituees, sextelefoons en misschien zelfs pornosites, liefde wordt ook al beheerd door de commercie, dat zou wel eens de boodschap kunnen zijn. Bedankt!

Ja, de waarheid zal als zovele keren weer ergens in de midden van al onze gokken liggen