Iron Maiden - The Final Frontier (2010)

Eerste indruk na een paar luisterbeurten is erg goed. Iron maiden boekt op sommige punten veel progressie maar ik bespeur ook wel gelijkenis met "run to the hils" en "flight of Icarus" op sommige momenten. Ik zal na meerdere luisterbeurten een beoordeling geven. Ik ben `t in elk geval met Ettio eens dat Bruce soms tegen zijn limiet zit. (Maar dat is nog altijd prettiger dan James Labrie van Dream Theater die zijn limiet niet kent).

Dat Dickinson tegen zijn limiet zit is geschreven door Eddie.
Ik heb daar op gereageerd dat dit in Mother of Mercy wel past bij de tekst van het nummer.

wat niet is kan nog komen

LaBrie heeft ondertussen eindelijk door waar zijn limiet ligt als je het laatste album beluisterd

Ik vind Bruce op dit album niets minder zingen dat op AMOLAD, misschien nog wel beter zelfs. En inderdaad, bij Mother Of Mercy past het stemgebruik wel bij teksten als 'Taking my last breath'.

Ik ben er nog steeds niet kapot van, nog maar eens wat langer proberen

Er zit voor mij wel een verschil in het buiten adem klinken en het tegen je limiet aan zingen. Ik vind Mother of Merce een prachtig nummer had hij alleen iets minder voluit gegaan dan had het minder afgeknepen geklonken, maar dat zal wel een verschil van smaak zijn

Na de eerste teleurstelling heb ik The Final Frontier een tijd links laten liggen. Nu ik het album weer eens draai zonder enige verwachting valt het me eigenlijk best wel mee. Ik begrijp in ieder geval beter het enthousiasme van velen.

Voor wie een beetje handig is en het hoesje van de cd te klein vindt, op de achterkant van Rocktribune staat een grote afbeelding van de hoes op mooi glanspapier afgedrukt. Ik heb het op stevig papier gekleefd, van hetzelfde papier een kader eromheen en dit op een foamplaat van een centimeter dik gelijmd. Achterin nog een uitsparing gemaakt waar precies een MD in past. Limited Edition.

Het album is goed ja. Maar weet niet of dit een klassieker gaat worden net zoals Number of the Beast of Brave New World. Maar een goed album is het zeker. Beste nummer van het album vind ik Starblind en Satellite 15....The Final Frontier .

De zangmelodie in de strofes van When the Wild Wind Blows doet mij wel altijd denken aan Make It Real van Scorpions. Plagiaat wil ik het niet noemen. Het zal wel toeval zijn.

Nu je het zegt; het kwam mij altijd ergens bekend van voor... ik wist alleen niet meer precies waarvan.

Na de videoclip van het titelnummer en de mp3 van El Dorado was mijn houding ten opzichte van het album ietwat gereserveerd. Nu heb ik de cd inmiddels in bezit en daarmee is het één en ander een stuk duidelijker geworden.

Na een warrig intro gaat dan het titelnummer van start. Zonder de vervelende geluidseffecten uit de videoclip is het niets minder dan een stoere Maidentrack. De zang van Dickinson is achteruit gegaan lees ik links en rechts. Ik denk dat dat wel meevalt. De luidruchtige, rockerige solo bevestigt mijn idee dat dit nummer en eigenlijk het gehele album met het oogmerk om het te laten klinken zoals de band live klinkt, is opgenomen. Op mp3 komt zoiets blijkbaar niet goed over. Dat betekent dus wel dat oneffenheidjes in bijvoorbeeld de zang zijn blijven zitten. Dat kan storend werken, maar ik ben erg gecharmeerd door deze directe aanpak.

In dat licht bezien, valt het eerder door mij geminachte El Dorado ineens op zijn plaats. En dan moeten de betere nummers nog beginnen. Ik ga ze er niet allemaal uitpikken. Veel nummers zijn lang. Het korte rappere The Alchemist valt daardoor direct op. Coming Home kent mooie intieme zanglijnen van Dickinson. Toch is hij niet helemaal de man voor het gevoelige werk. Niettemin een mooi nummer.

Echte verrassingen komen niet voorbij. Wel een aantal mooie Maidenmomenten. Uiteindelijk ben ik erg tevreden met The Final Frontier.

Ik ben erg tevreden over deze Iron Maiden plaat.
Waar de vorige cd mij totaal niet kon pakken, heb ik het wel te pakken met deze.

In het begin had ik erg moeite met de opener/intro. Ik vond hem veelte lang en te saai. Daarbij vond ik het ook nog erg vervelend dat ze het nummer The Final Frontier aan de intro hebben geplakt en dat je deze niet kan weg skippen.
Maar na aardig wat luister beurten kan ik de intro luchten. Ik zie nu ook wel het verband met The Final Frontier (Tekstueel)
The Final Frontier vind ik een lekker Maiden nummer. Deze zal het ook wel aardig live doen. De clip vind ik ook erg aardig, alleen zoals eerder genoemd halen de geluidseffecten toch de luister ervaring weg van het nummer.
Maar goed ik zie de beste top 40 muzikant nog niet zo'n mooie clip maken, dus waar hebben we het over.
El Dorado word veel bekritiseerd en het klinkt ook typisch als een Maiden nummer. Ik vind het misschien wel een van de lekkerste nummers op de hele cd. Het basloopje klinkt heerlijk en het nummer schreeuwt toch best lekker mee in de auto " El Dorado!!!"
Ik vind het tekstueel ook een leuk nummer.
(Zelfs mijn vriendin vind hem leuk, en daarvoor moet je toch wel wat uit de kast halen )
Mother of Mercy vind ik misschien wel het beste nummer van de hele cd. Wederdom tekstueel best een juweeltje.
Maar eigenlijk is de tekst op het hele album op een vrij hoog niveau.
Na Mother of Mercy komt dan Coming Home wat ook een nummer van hoog niveau is en ook lekker mee zingt.
Ik moet er wel bij zeggen dat ik Mother Of Mercy en Coming Home pas echt begon te waarderen naar hoe meer ik de cd beluisterde.
The Alchemist, klassieke Maiden. Meer hoef ik er niet over te zeggen. Het hele sausje zit er overheen gegoten.

Isle of Avalon is een twijfelgeval. Ik denk dat misschien het intro een beetje te lang is. Wanneer hij eenmaal op gang is klinkt hij toch wel erg lekker. Dit nummer heeft wel een paar leuke momenten voor live shows in zich.
Starblind klinkt muzikaal erg lekker, duurde toch even voordat ik hem helemaal ging waarderen.
The Talisman heeft een lang intro, maar wanneer hij los gaat hebben we gelijk te maken met een hoogtepuntje van de cd.
The Man Who Would Be King is ook nog een twijfelgeval voor mij, hij pakt me nog niet helemaal. Het klinkt allemaal erg goed, maar toch is het voor mij het minst pakkende nummertje van de cd.
Misschien komt het wel door de lengte van het nummer en dat er zoveel lange nummers achter elkaar aan komen. Een klein nummertje tussen door was goed geweest.
Aan het einde van de cd wacht Where The Wild Wind Blows.
Heerlijke intro en ook goed bij de tijd, op den duur vind ik het nummer wat te lang uitgespannen waarbij het nummer alle kanten op gaat waardoor het een heel ander nummer word.

Al met al een zeer goede cd van Iron Maiden wat laat zien dat ze totaal niet hoeven afgeschreven te worden. Veel mensen zullen zeggen van wel, maar kijk hoe deze mannen live hun mannetje staan en als je nog zoveel mensen kan plezieren met je kunsten, dan zeg ik vooral door gaan. Want persoonlijk vind ik dit op hun debuut na en Brave New World hun beste album.
Het is jammer dat hun oude vertrouwde logo Eddie er niet meer is en dat we een spacemonster hebben gekregen met de naam Eddie. Toch heeft de hoes wel wat, ik heb in ieder geval wel het t-shirt erbij gekregen toen ik de cd kocht en draag hem trots.
Hopelijk komen ze weer eens in Assen, het is toch heerlijk als Iron Maiden in je achtertuin speelt en je er lopend heen kan.

Ik twijfel tussen de 4 sterren of 4,5.
Hij staat nu nog op 4 sterren maar het album blijft groeien, dus de 4,5 kan altijd nog.

Geen enkel nummer vind ik te lang uitgesponnen. Ik moest wat wennen aan de lagere tempo's die gehanteerd worden. De meest nummers zijn om voor je er erg in hebt. Nummers als The Talisman en Starblind bieden veel afwisseling. Vooral de instrumentale tussenstukken zijn op en top Maiden.

Net als A Matter Of Life And Death mag The Final Frontier trots naast de klassiekers uit de jaren 80 gezet worden.

Ik hou het nog even op 3.5. Kan na een paar keer misschien nog wel wat meer worden. Deze heeft wel potentie.

Nu niet gaan overdrijven Edwynn. Over een jaartje praat je misschien wel anders.

Deze morgen bij het opstaan dreunde op onaangename wijze dit refrein door mijn hoofd:

El Dorado come and play
El Dorado step this way

Het heeft de potentie van een doordrammer. Slecht teken.

El Dorado blijft de minste track. Maar voor nummers als Starblind mag je me altijd wakker maken.

We zullen zien hoe het zich ontvouwt, maar voorlopig vind ik het echt een uitstekende plaat.

Slecht vind ik 'm zeker niet. En misschien praat ik over een jaar wel anders, als ik de cd heb gekocht. Daar wacht ik nog wel wat mee tot de prijs serieus gezakt is. Helaas is Iron Maiden geen band (meer) waarvan ik de dag van verschijnen hun nieuwe 'blind' aanschaf.

Ik heb deze cd wel meteen gaan halen toen hij uitkwam

ik heb hem nu al verschillende keren beluisterd en ik blijf bij mijn eerste mening namelijk: hun beste cd in jaren. Het intro is wat aan de lange kant, en hadden ze bij nader inzien ook beter kunnen schijden van TFF. Het tietelnummer is best wel een aardige song in de maiden traditie, maar niet heel speciaal. El dorado, wat hier door iedereen afgebroken wordt, vind ik juist een heel goed nummer. Typische maidenrocker met een catchy refrijn. Er staan slechtere nummers op deze cd. El dorado wil ik zeker eens live horen. Mother of mercy is ook al zo'n goed nummer, zeker een van mijn favorieten. En het zelfde geld voor coming home.

The alchemist is juist een nummer dat mij wat minder weet te raken, niet dat het slecht is, maar het doet me gewoon wat minder.
Isle of avalon vind ik het miste nummer van de cd, het komt veel te traag op gang en is erg langdradig ook. Maar eenmaal ze vertrokken zijn, zitten er zeker wel sterke momente tussen. Starblind is ook al zo'n twijfelgeval. De muziek zit goed in elkaar, maar het drumritme past niet bij het nummer vind ik. Maar ook hier zitten weer mooie stukken tussen.

The talisman is mijn favoriete nummer op de hele cd. Een lange, acoustische intro in de stijl van the legacy, waarna het nummer ijzersterk losbarst. Prachtig gewoon. The man who would be king is wat meer een standaard bummer, maar zéker niet slecht. Het nummer kent een paar sterke wendingen. klasse. When the wild wind blowsis een typische maiden epic in de stijl van alexander the great en the tin line between love and hate. Een pracht nummer en een mooie afsluiter.

ik heb een paar nummers van dece cd na nummers van 7nth son en brave new world beluisterd, en de nummers van deze cd liggen zeker in het verlengde van die albums, erg stek dus. Dit is hun beste cd sins 7nth son.
en de refreinen worden eindelijk eens NIET eindeloos herhaald

Qua sfeer vind ik het heel erg neigen naar No Prayer For The Dying en Fear Of The Dark.

Ach en dat gezeur over herhalende refreintjes bij de huidige Maiden

Seventh Son Of A Seventh Son
Seventh Son Of A Seventh Son
Seventh Son Of A Seventh Son
Seventh Son Of A Seventh Son

Seventh Son Of A Seventh Son
Seventh Son Of A Seventh Son
Seventh Son Of A Seventh Son
Seventh Son Of A Seventh Son
Whoohooohooo

Moet ook maar eens afgelopen zijn.

Volgens mij komt Seventh Son of a Seventh Son na Somewhere in Time. Zoals ik reeds eerder schreef (bij hun vorige denk ik) is het daar begonnen met Heaven Can Wait. En het is toch ook met 7th Son dat er een einde kwam aan de klassieke Maiden. En die klassieke Maiden overdreef daar niet zo in. Het refrein dat je aanhaalt valt overigens ook goed mee. Men herhaalt niet zo vaak en de zanglijn is een pak pittiger en complexer dan:

The final frontier, the final frontier
The final frontier, the final frontier
The final frontier, the final frontier
The final frontier, the final frontier

The final frontier, the final frontier
The final frontier, the final frontier
The final frontier, the final frontier
The final frontier, the final frontier

Had het wat uitgemaakt als de zinnetjes verschilden van elkaar?

Mogelijk. Het is door de combinatie van een simpele melodie, een twee-woorden-zinnetje én de veelvuldige herhaling dat het mij wel héél snel gaat vervelen. De achterliggende bedoeling ligt er eigenlijk bovenop. Na de eerste beluistering moet het in je hoofd zitten.

Dat is evident. De 'kids' gaan dan uit hun dak live. Zo zeggen ze zelf.

Maar dat was vroeger niet anders.
Toen stonden er veel meer gemakkelijkere songs op de platen. The Trooper, Aces High, Wasted Years, Can I play With Madness. Allemaal gemakkelijke inkoppers. Maar wel hele leuke op Madness na. Dergelijke songs maken ze niet meer, maar men zoekt wel duidelijk naar eenvoudige herkenningspunten.

Volgens mij zei je het zelf ergens al eerder: Iron Maiden is gewoon een commerciële band.

Ik stoor mij er niet zo aan.

Die voelde ik al van ver aankomen. Maar het enige wat vroeger niet anders was is dat Iron Maiden toen ook al commercieel dacht en daar is op zich niks mis mee.

Maar je schrijft het zelf al, dergelijke songs maken ze niet meer. Het was vroeger dus wel anders. Het maken van wat jij een gemakkelijke inkopper noemt is blijkbaar niet zo makkelijk.

Nu proberen ze zich er wel op een te makkelijke manier van af te maken vind ik.

Sommige dingen waren vroeger beter, Iron Maiden is er daar één van. Maar, alweer een maar, laat ik daar niet over blijven doorzeuren. Ik ben al lang blij dat Iron Maiden er nog steeds staat en hier en daar iets moois van zich laat horen.

Mother of Mercy is op deze plaat mijn voorlopige favoriet. De typische zang van Bruce komt in dat nummer goed tot zijn recht vind ik.

Uitmuntend album, volgens mij wordt er soms teveel over gepraat en te weinig gewoon naar geluisterd...

Volgens mij is sinds lange tijd een album die van begin tot eind vol staat met nummers die érg goed zijn. No filler, all killer!

Het kan ook een kwestie van niet willen zijn. Het zou juist gemakkelijk zijn als een kopie van The Number Of The Beast werd gemaakt. In plaats daarvan maakt men tegenwoordige veel lange epics in de stijl van To Tame A Land of Rime Of The Ancient Mariner.
De impact is wel wat minder omdat het een overdaad aan epics is.

Dat zou kunnen Edwynn, maar dat begint mij toch wat op whishfull thinking te lijken. Zo'n instant kwaliteitsvolle krakers kúnnen ze volgens mij niet meer maken en de keuze voor veel lange epics lijkt me nu eerder een commerciële zet te zijn. In Flight 666 vertelt Bruce namelijk dat dit ook is wat 'the kids' willen. Een nummer als The Number of The Beast schrijven lijkt me véél moeilijker dan iets als When the Wild Wind Blows. Het eerste vraagt denk ik een niet af te dwingen spontane inspiratie, het tweede een meer berekende creativiteit. Dit album zie ik dan ook echt niet tussen de klassiekers van toen staan. Lijkt me trouwens ook niet haalbaar, al was het maar omdat de tijden veranderd zijn.

Kan nu eigenlijk pas me echtte mening vormen over het album, wat ik in eerste instantie niet best vond.
Nu ik het album wat vaker geluisterd heb kan ik in ieder geval zeggen dat ik het beter vind dan de vorige, maar dat is opzich ook al niet zo moeilijk omdat ik dat een waardeloos album vond.
Dit nieuwe album krijgt zijn hoge waardering mede door de songs The Talisman en When the Wild Wind Blows die er echt boveuit steken en een echtte maiden klassieker genoemd kan worden.
Isle of Avalon is ook een goed nummer.
the songs 1,2 en 5 vind ik de mindere nummers. Het is ook maar net waar je van houd.
Tot slot kan ik zeggen dat maiden een redelijk album heeft gemaakt.
Sinds Bruce zijn terugkeer vind ik alleen het album Dance of Death er boven uitsteken en echt een klasse album is met songs als Dance of Death en no more lies.
Hoop dat er nog een album komt en een concert hier!

De intro van 'Satellite 15... The Final Frontier' deden me verrast opkijken. Een nieuw geluid! Zou Iron Maiden dan toch van koers gewijzigd zijn? Neen, is het antwoord, want na de intro volgt toch weer een Maiden-nummer pur sang.

Ik vind de plaat niet beter dan de vorige, maar ook niet slechter. Er staan enkele fraaie nummers op, maar ook enkele nummers die me niet echt bijblijven. Het epische Iron Maiden-geluid is er wel weer, maar klassiekers als 'The Number of the Beast' en 'Seventh Son of a Seventh Son' zullen er niet meer uitkomen. Wel horen we een band die goed op elkaar is ingespeeld ('t zou raar zijn mocht dit niet het geval zijn), en ze leveren toch weer een fijne plaat af.

Bij nader inzien vind ik deze misschien toch een beetje beter dan de vorige, en geef ik 'm een halfje meer.

3,5 sterren

Iron Maiden blijft gewoon trouw doorgaan. Bij dit soort bands heb ik altijd het idee dat ze een nieuwe CD uitbrengen als goed excuus om weer op tour te gaan. Het klinkt zo vertrouwd, veel voegt dit niet toe aan wat Iron Maiden al eerder uitbracht. Bruce begint me hier en daar zelfs lichtelijk te irriteren met die continue uithalen. Herkenbaarheid is hier troef, maar met een lichte neiging naar saai.