Iron Maiden - The Final Frontier (2010)

Ja natuurlijk.

Aan die blikken doos zou ik trouwens nog geen euro willen uitgeven.

Tja, ik heb die blikken doos dan weer wel maar echt heel speciaal is het niet.
Dan was die andere blikken Maiden doos veel beter: Eddie's Archive

Die blikken doos is "megacool" van buiten: ziet er echt mooi uit zo. Alleen als je 'm open doet is het verder niks bijzonders (net als de plastic cd). Hoewel ik nu pas zie dat je er extra bonuscontent (whatever it may be) mee kan ophalen. Maar mocht je 'm voor een mooi prijsje kunnen krijgen: doen! Ik heb al genoeg van die plastic troep.

Edit: Je krijgt als bonusmateriaal de erg gave Final Frontier Director's Cut Video te zien, met Eddie (heel verrassend) in de hoofdrol. Ook is er een game, gallery & wallpaper.
Daarnaast is er "Mission Debrief": een making of van the Final Frontier met interviews maar gelukkig ook wat recente live beelden. Je ziet ondermeer dat Eddie het podium oploopt en een riedeltje op de gitaar gaat meespelen. Ik ben benieuwd, straks in juni!

Heh ja, dat was mooi met die blikken doos. Ik bij de platenzaak hele rekken vol met die blikjes ziende pak een jewel case. Zegt die verkoper "zeg, wil je niet liever de special edition?" Niet overtuigende toon... hij schaamde zich al dat hij het vroeg. "Voor geen goud" antwoordde ik dan ook.

Die blikken doos ziet er van buiten wel geinig uit. Maar voglens mij ligt zelfs het boekje er los in, dat vind ik al niks.

Mocht ik deze ooit ook op cd kopen dan gewoon de standaard versie.

Ik ben ook allergisch voor de special editions. Het bonusmateriaal is vaak om te janken. Van zelffeliciterende docu's tot debiele videospelletjes kom je tegen. Dat is zijn extra geld niet waard. Bovendien passen die rare formaten vaak niet in de opbergsystemen. Ik pak dus vrijwel altijd de jewelcase.

Ik ben over het algemeen juist gek op aparte verpakkingen en special editions. Gelukkig maak ik mijn cd rekken zelf dus heb ik geen problemen met aparte maten. Ook van deze heb ik dus de blikken verpakking, het voegt weinig toe, en de extra's zijn niet heel bijzonder, maar toch vind ik het elke keer weer leuk om een special edition te kopen.

Ik heb dat ook; als het weinig uitmaakt qua prijs pak ik de spec. ed. Is soms niet handig qua opbergen, maar ja... hierbij kreeg ik het blik én shirt voor 23 euro. Vond ik een leuke deal.

Het album blijft goed en ik luister het nog met veel plezier. Ik vind het een album met hoopvolle teksten en dito muziek. De lange nummers zijn waarlijk episch. Ik luister op dit moment het meest naar The Talisman... (weeeeeeeest-ward..!)

Precies: We(eeeeeee)st ward!

In tegenstelling tot velen blijf ik ook The Final Frontier een meer dan geslaagde oefening vinden. The Talisman is inderdaad prachtig. En er staat nog zoveel ander moois op. Zo willen we Maiden toch het liefst horen?

Ik vind dit album iets minder dan zijn voorganger maar nog steeds alles behalve slecht.

Alleen El Dorado en The Alchemist hadden voor mij niet gehoeven.

Ik vind het net iets te veel uitgesponnen allemaal. Het kortste nummer is 4,5 minuut: wat meer korte en krachtige tracks tussen het wat langere werk door vind ik wel zo prettig. Dat geeft iets meer afwisseling aan zo'n plaat. Iets meer "to the point'' ook, waardoor die soms geweldige gitaarsolo's ook beter uit de verf komen in zo'n nummer.

Reken mij dan maar niet bij die 'we'. Ik hoor hen liever met meer geïnspireerde nummers en zanglijnen vooral. Er staan genoeg lange nummers op maar net als west vind ik die eerder te veel uitgesponnen. Als je de ideeën telt in zo'n nummer van een minuut of acht dan valt de oogst toch tegen. Veel van hetzelfde allemaal. En te veel 'formule', te weinig echt vuur. Ik zet in met een 3,5 met de hoop dat er nog een 4 in zit, maar ik vrees er voor.

Twee nummers van 3 a 4 minuten had deze plaat goed gedaan, dat mis ik eingelijk wel.
A MAtter Of Life And Death heeft er volgens mij eentje met een korte tijdsduur.
Hadden dus wat mij betreft beter (minstens) een nummer kunnen inkorten.

Ach ja, misschien op het volgende album

Buiten het afschuwelijke artwork (waar is die good ol' Derek Riggs-tijdperk gebleven?) zijn de nummers op The Final Frontier niet onaardig.
Uiteraard hoor je niets nieuws onder de zon en is dit album vrij tekst-gericht maar hij is zeker beter dan bijvoorbeeld Dance of Death of Virtual X.
Ik vindt A Matter of Life and Death wat sterker dus het is duidelijk dat dit album niet als klassieker de boeken in gaat, maar om hem is van tijd tot tijd te horen is het niet verkeerd.

Ik heb dit album op vinyl, daar vind ik de hoes mooier uit zien dan op zo'n klein plaatje als hier op MM.

Ja, ik vind deze hoes weer wel mooi. Van het niveau van Brave New Heart. De twee covers van de albums ertussen vind ik juist weer minder.

Momenteel zou ik ook zeggen dat ik voor A Matter Of Life And Death een lichte voorkeur heb. Ik ken alle bezwaren wel, maar wat voor sommigen een punt van zwakte is, is voor mij juist een reden van sterkte.
De roep om korte, bondige songs, deel ik bijvoorbeeld niet. Ik geniet van de uitgesponnen songs met al die te gekke solo's.
The Final Frontier is wat dat betreft vertrouwd Iron Maiden. Ik zet het aan en zit in het album. Eigenlijk net zoals Powerslave en Somewhere In Time dat vroeger met me deden.
Daarnaast roem ik het spontane karakter van het album. Het heeft een soort live feel.



Riggs is een volgevreten, aartsluie photoshopper geworden. Bekijk zijn webstek maar eens. En lees ook voor de grap eens zijn eigen liner notes bij de bekende Maidenhoezen.

Los daarvan vind ik het artwork op The Final Frontier ook spuuglelijk. Maar er zijn in mijn beleving maar weinig traditioneel ingestelde metalbands die met tof artwork op de proppen komen.

Da's nu net de song die mij het meest doet terugdenken aan de "oude" Maiden zoals ik ze graag hoor.

Ja ach Die Final Frontier,

Achteraf gezien toch niet wat ik had gehoopt. Ik heb er tijden met veel plezier naar kunnen luisteren maar ik kom toch op de conclusie uit hij het net niet, net wel, ja wat zal ik er eens over zeggen....

Het vorige album vond ik echt stukken beter en klonk naar mijn mening ook veel beter. En er dan van uit gegaan dat daar niet eens een mastering overheen zit, wat is er hier dan aan de hand? Ik weet het eigenlijk zelf ook niet. Toen ik de eerste noten hoorde was mijn eerste indruk gelijk "Goh dat klinkt niet vreselijk maar helemaal haarscherp is het zeker niet" en daar blijf ik steeds meer in hangen. WAV, Flac, 320, CD, Ipod, dure koptelefoon ik het alles geprobeerd.

En ik mis gewoon zo'n supreme Benjamin Breeg na de 4:30 stuk!!

Naja ach, Brave New World vond ik fantastich, Dance of Death goed maar wat minder. A Matter of Life and Death vond ik geniaal, Final Frontier wat minder, en zo hobbelt het hopelijk nog even door naar een volgende.

Misschien was A Matter of "Live!!" and Death wel de plaat van de eeuw? Hij werd wel compleet live gespeeld.

Het album weet me nu toch al wat meer te bekoren dan ik had verwacht. Bruce Dickinson neigt me nog steeds te irriteren af en toe, maar tegelijk vind ik hem ook een fenomenale zanger, die op The Final Frontier soms lekker rauw uit de hoek komt.

De eerste helft van de plaat vind ik aangenaam rechttoe rechtaan. Met de tweede helft heb ik wat meer moeite maar vandaag heb ik dus voor het eerst heel het album kunnen uitzitten zonder dat het me ergens stoort. En dan komt er ruimte vrij om ontspannen te genieten van deze, reeds bij leven en welzijn, toch wel legendarische band.

Zelfs die mottige hoes begin ik stiekem een beetje leuk te vinden.

Van 3,5 naar 4 sterren.

Wow, Kronos! Je rate 'm zelfs hoger dan ik.

Mijn reünie album ranking:

1. Brave New World
2. The Final Frontier
3. A Matter Of Life And Death
4. Dance Of Death

nu de verassing er af is vind ik hem toch wat minder waard dan de volle mep die ik er voor gaf. Over de hele linie vind ik de plaat wat te langdradig. de nummers hadden wat korter gemogen dan had het had wat beter luisterbaar geweest.

Na een tijdje luisteren kom ik tot 3,5.
Duidelijk minder dan A Matter of life and death and Brave new world, ietsjes beter dan Dance of death.
Coming home (fantastische zang, kippevelmomentje), Starblind en The Talisman zijn voor mij de topnummers.
Het intro van satellite the final frontier vind ik nog steeds verassend, maar slecht uitgewerkt (ietsjes korter en zonder zang was beter geweest) en de rest is een simpele rocknummer waar live lekker mee meegebruld kan worden.
Isle of Avalon heeft sterke passages, maar het begin vind ik te langdradig.
De rest van de nummers beoordeel ik als redelijk, maar niet super. Wat ik jammer vind is dat je in een aantal nummers duidelijk melodielijnen herkent die al in eerdere nummers hebben gezeten. Begin van Coming home lijkt erg op een solonummer van Dickinson, in the man who would be king zit een passage die erg veel lijkt op eenstukje van the Prophecy en in When the wild wind blows herken ik veel afraid to shoot stranger riedeltjes.

Kabbel, kabbel, kabbel... Dat is het geluid van het water van ons zeetje in Oostende maar ook mijn gevoel bij dit album: het kabbelt rustig door als een lieflijk bergriviertje. Eerlijk is eerlijk: ik heb een mooi zicht vanuit mijn appartement op de haven en tijdens het beluisteren van dit album heb ik meer naar de meeuwen gekeken dan ik genoten heb van dit album. Middelmatig.

Als ik dit album hoor denk ik altijd van, he dat heb ik eerder gehoord.

Naar mijn idee is het met de studioalbums nu toch echt gedaan met Iron Maiden.

Het klinkt als een enorme herhalings oefening vind ik, maar vind het nog steeds een echte live band, en hoop dat ze daar nog jaren mee blijven doorgaan met optreden.

Al moet ik wel zeggen dat ik deze plaat wel weer wat beter vind dan de voorganger A Matter Of Live and Death, want die plaat is echt langdraderig.

Ik weet ook dat ze een dagje ouder worden, en een verhaal willen vertellen. Maar als de muziek mij al niet boeit, dan intereseren de texten mij al helemaal niet meer.

Toch grappig dat iedereen dit album een herhalingsoefening vindt, terwijl de heren hier meer experimenteren dan de afgelopen 4 albums bij elkaar.

Waar blijkt dat dan uit volgens jou? Ik vind het juist her en der te langdradig en vastlopen en de teksten zijn minder gedreven en pakkend dan ten tijde van The Beast o.a.

Ik vind het zeer zelden langdradig worden op deze plaat. De structuur van de epics op dit album zijn, in tegenstelling tot de wat simpelere oudere epics, veel progressiever en avontuurlijker. Je komt nu dan ook een hoop atypische Maiden passages en solo's tegen. Ook nummers als Sattelite 15... en The Talisman zijn uniek in de catalogus van de band.

Door alle berichten hier wist ik niet zo goed wat ik kon verwachten (hoewel, bij een nieuwe Maiden plaat weet je dat eigenlijk wel), maar ik ben zeer aangenaam verrast. Tuurlijk gaat de vergelijking met de topplaten uit de jaren 80 mank, maar dit is een verdomd lekkere plaat hoor. Ik kijk echt uit naar 8 juni.

4* met de optie tot meer.