Iron Maiden - The Final Frontier (2010)

Wat vind je nu, nu je ouder bent en ontwikkeld, dan wel storend aan The Final Frontier en Operation: Mindcrime? Om eens twee lange hardrock/metal albums te noemen.

Dit is een Maiden zoals we Maiden kennen en waar Maiden goed in is, maw: een échte Maiden. Hiet hun allerbeste, maar desalniettemin een goed album. Samen met The Number of the Beast krijgt ''ie momentel monster-airplay bij mij thuis ter voorbereiding op Gelredome overmorgen. Tijdens The Final Frontier World Tour moet je tenslotte beslagen ten stadion komen.

Eddie, here we come again!

Pff... discussie over lang of kort.. wat ik mooi vind aan dat uitgesponnene, is dat er zo mooi lang heengewerkt wordt. Ik heb een playlist op de iPod met alleen epic-Maiden. Van Phantom tot Wild Wind... prachtig.. (ik heb wel Blaze vermeden, dat trek ik slecht...)

Kronos, ik lees net stapels berichten waarin je alleen maar nee, nee en nog eens nee tegen Ricardo zegt, terwijl hij toch echt ook goede punten heeft. Minimaal voor vandaag ben jij de meeste eigenwijze Musicmeter user, met gemak. Het is wel de bedoeling dat je een beetje meedenkt met andermans soms goede argumenten lijkt mij. Niet iedereen is altijd even enthousiast over al die ellenlange metal / hardrock albums van tegenwoordig, dat is toch wel duidelijk.

Het enige goede punt dat ik er zelf kan uithalen is dat een korter album met alleen maar goed spul beter is dan een langer album waarop veel saaie stukken staan. Dat spreekt natuurlijk voor zich. Maar die beoordeling is erg persoonlijk en heeft op zich niks te maken met de lengte van een album.

Voor mij is het duidelijk dat ricardo lange albums helemaal niet storend vindt. Alleen stukken/nummers op lange albums die hij saai vindt vindt hij storend. Maar dat spreekt natuurlijk voor zich en die beoordeling is erg persoonljk en heeft op zich niks te maken met de lengte van een album.

Dat niet iedereen altijd even enthousiast is over al die ellenlange metal/hardrock albums van tegenwoordig spreekt ook wel voor zich. Hetzelfde geldt natuurlijk voor al die andere lange albums. En iedereen is ook niet altijd even enthousiast over al die kortere metal/hardrock albums van tegenwoordig, noch die van vroeger. En iedereen is ook niet altijd even enthousiast over het weer.

Enz...

Lees ik het verkeerd of is conclusie uit de eerste drie regels hetzelfde als de laatste 3 regels.

Ik kan er nog honderd vanzelfsprekendheden bij schrijven zo je wil.

Dat zijn juist erg goede 'lange' albums en vind ik niet veel dingen storend aan. Daarin is alles goed in balans, zeker OM. Dat album beeld een verhaal uit van begin tot eind wat me gewoon blijft boeien. OM is voor mij beslist top 10 werk en een 5* waard. Maar deze komt bij mij ook op een 4*, tenminste als ik hem org in huis zou hebben. Ik heb daarom ook niet gestemd. Mijn voorkeur ligt de afgelopen week eerst nog ff bij Ayreon, daar zit ik nu ff helemaal vol van, The Human Equation, een bijna 2 uur durend epos wat ik ook weer erg goed vind, veel variatie met folky invloeden, dan weer hard dan weer minder hard gewoon super. Ook een voorbeeld van een lang album die mij inmiddels wel goed bevalt.

Echt moeite heb ik vooral met albums als A Matter Of Live And Death, Black Ice, en Death Magnetic. Gewoon albums van topbands uit het verleden waar de koek al lang op was en er nog het beste van proberen te maken, wat ten dele ook goed gelukt is vind ik. Alleen waar de lengte voor mij het probleem is omdat het mij teveel van hetzelfde klinkt en er voor mijn oren teveel vulling opstaat.

Dit album kan weer met de besten mee van Maiden waar Bruce de zanger is, vind deze zelfs nog beter dan Seventh Son en The Number Of The Beast in zijn geheel. En dat intro waar velen kritiek op hebben vind ik juist erg geslaagd en eens iets nieuws. Ik zei de koek op was, maar met dit album hebben ze bewezen nog met hun beste jaren mee te kunnen.

Dit album is voor mij gewoon Top 5 materiaal, waar die top vijf dan verder uit bestaat is niet zo heel belangrijk. maar qua kwaliteit komt het toch zeer dicht bij een Somewhere in Time.

De tracks zijn eigenlijk allemaal potentiele live knallers, Met Starblind momenteel als favoriet.

Bij mij staat Somewhere In Time op 1, dan komt Piece Of Mind en op 3 Powerslave. En dan komt deze denk ik wel, tenminste daar waar het Iron Maiden aangaat met Bruce als zanger, want de eerste 2 albums van Iron Maiden zijn natuurlijk ook erg goed.

De 2 albums van Di Anno zij zeker erg goed.

Weet niet of ik de enige ben maar vind het album een zeer groot gedeelte van Religie en Spiritualiteit hebben.

het titel nummer bijvoorbeeld, zou je met wat fantasie kunnen zien, als een verhaal van iemand die zijn eigen dood voor ogen ziet.
When the wild wind blows, deed me algauw denken aan de Ark van Noah
Isle of Avalon, zou zomaar een metafoor voor het hiernamaals kunnen zijn.
Starblind, gaat over dat we allemaal verantwoordelijk van hoe de wereld eruit ziet of komt te zien.

Mooi bekeken, danmuz.
When the Wild Wind Blows is in feite gebaseerd op een graphic novel.
When The Wind Blows

Bij Starblind heb ik juist het idee dat het over het hiernamaals, of liever gezegd het ontbreken ervan, gaat. Persoonlijk vind ik het ondertussen één van de mooiste Maidenteksten. (kom ik al over als een Starblind fanboy?)

Isle Of Avalon lijkt min eerder te handelen de mythe zelf. Avalon als de plaats waar de onsterfelijke zielen naartoe gebracht worden om weer herboren te worden. Of zoiets.

When The Wild Wind Blows is inderdaad gebaseerd op die graphic novel. Mooi verhaal over de hulpeloosheid van Jan met de pet

Berichten verplaatst naar Muziek > MusicMeter Live! > Iron Maiden - The Final Frontier tour

Ik lees de BBC review van From Fear To Eternity waarin wordt ingegaan op de ontwikkeling van de muziek van Iron Maiden. Ik krijg niet graag gelijk, maar wel van de BBC.

"The influence of progressive rock on Maiden’s sound has been evident from the start, and as the years have gone by their material has become increasingly complex. As a result, the number of straightforward rockers here is surpassed by a wealth of densely-layered mini-epics which have now become the band’s signature style."

Minder een straight forward stijl, meer een complexe stijl van songwriting. Minder korte straightforward rockers en meer gelaagde mini-epics. Een andere stijl, meer lagen in de muziek en vaak langere nummers. Zie je nou wel: wel degelijk veranderingen en niet meer van hetzelfde!

Ik ben het daar niet mee eens. Op Killers was het materiaal ook al behoorlijk complex. Op Number Of The Beast is het allemaal weer wat meer straight forward. En daarna wordt er wat gemixed. Soms zijn nummers lang, soms kort. Soms wat ingewikkelder en soms niet. Zo kozen ze met No Prayer For The Dying voor een album vol korte songs, Zo kozen ze met de laatste paar albums bijna alleen maar voor lange songs. Dan nog is niet het ene album progrock en het andere album metal. of jazz, of klassiek, of r&b.
Het blijft archetypische heavy metal.

Dat blijft het zeker. Echter, ik vind de invloed van de progrock op de laatste albums groter dan in de jaren '80. En ook de hoeveelheid mini-epics is groter en wat mij betreft niet altijd even geslaagd. Niet zo sterk vind ik hier (dus) the Talisman, zeer geslaagd When the Wild Wind Blows. Live ging dit nummer met nog meer power en directer gespeeld wel meer richting heavy metal. Woensdagavond werd het voor mij zo een Maiden klassieker. Hopelijk komen ze weer met een live plaat, maar dat zal vast wel.

Dat is nu juist wat ik de vorige keer al riep. De balans cq. dosering is anders dan vroeger.

Ik herken me in het relaas van west, de invloed van progrock op dit album is evident, zo kwam de gezamenlijke tour met Dream Theater vorig jaar bepaald niet uit de lucht vallen.

Hoewel het intro mijns inziens te lang duurt toch een aangenaam begin van dit laatste Maiden album. El Dorado sluit haarfijn aan bij eerdere singles van maiden en dan denk ik toch aan de klassieke periode. Raar dat El Dorado gezien wordt als het minste liedje op dit overigens uitstekende album. Ik draai het zelden maar als ik het draai blijf ik wel geboeid luisteren. Enkel Mother of Mercy vind ik iets minder, Bruce klinkt wel heel erg zeikerig in het refrein met zijn "mooooother of meeeeeeercy".

Invloeden uit de progrock zijn inderdaad evident. Die invloeden zijn er altijd al geweest. Maar West stelde eerder dat Maiden geen metal meer zou zijn. Dat bestrijd ik.

Dream Theater is progressieve METAL.

Je herkenning berust dus op eenzelfde soort verwarring als die van West.

Dat week ik, Dream Theater is progressieve metal, daar waar Maiden progressief-gerelateerde metal is. Een flirt met Dream Theater, voor zover daar bij Maiden sprake van is, betekent in het geval van laatsgenoemde meer complexe composities en minder straigtforward metal. Het snelle, harde en ruige karakter van de muziek gaat hierbij niet verloren waardoor er alleszins sprake blijft van metal.

Uiteraard maakt Maiden al vanaf het prille begin van haar bestaan progressieve metal met menig artistiek prijzenswaardig resultaat tot gevolg, maar de laatste jaren heeft progressieve metal binnen het Maiden-oeuvre een behoorlijke vlucht genomen. Mijn zegen hebben ze, de band bestaat uit zeer vaardige muzikanten die qua virtuositeit voor slechts weinigen uit de progressieve metal hoeven onderdoen.

Ik denk dat we allen op één lijn zitten, maar bepaalde formuleringen voor verwarring hebben gezorgd.

We zijn gek op alles in hokjes duwen, laten we het daar maar op houden.

Ik heb em al sinds de release liggen en het album ligt voor mij in het verlengde van BNW, DOD en AMOLAD. Wederom prima composities, maar een echte uitschieter heb ik hier nog niet kunnen vinden.

Hokjesdenken, een onuitroeibare menselijke eigenschap.

Verder is het een constant, goed album, maar steekt When the Wild Wind Blows, met in haar kielzog The Talisman, voor mij toch wel boven de overige tracks uit.

Hoe zouden we anders 'zaken' kunnen onderscheiden en herkennen?

Gelukkig kunnen we dus in ons denken bijvoorbeeld 'Kronos' en 'ClassicRocker' onderscheiden door die twee 'zaken' in verschillende 'hokjes' te denken. Anders konden we niet eens met elkaar over muziek praten.

De hele discussie begon met de opmerking van West dat Maiden omdat zij nu lange nummers maken, geen metal meer genoemd mogen worden. Noem het hokjesdenken, maar die redenering mocht wel wat tegengas krijgen, dunkt me.

Zeker als daarbij geopperd wordt dat de aanduiding van het genre metal bij dit album hier op de site weggehaald zou moeten worden.

West betuigde zijn instemming met een BBC-review van dit album waarin m.i. gesteld wordt dat Maiden's muzikale stijl van de afgelopen jaren, vooralsnog uitmondend in deze plaat, zich in een bepaalde richting BINNEN de metal ontwikkeld heeft, en niet dat de band haar toevlucht buiten de metal zou zoeken.

Nogmaals, ik denk dat we allen hoofdzakelijk op één lijn zitten.

Daarmee kwam hij op de proppen om zijn eerder gedane stelling kracht bij te zetten. Vlak daarna weerlegde hij zijn eigen stelling zelf.