menu

The Alan Parsons Project - Tales of Mystery and Imagination - Edgar Allan Poe (1976)

Alternatieve titel: Tales of Mystery and Imagination

mijn stem
3,85 (291)
291 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Mercury

  1. A Dream Within a Dream (3:41)
  2. The Raven (3:58)

    met Leonard Whiting

  3. The Tell-Tale Heart (4:42)

    met Arthur Brown

  4. The Cask of Amontillado (4:28)

    met John Miles

  5. (The System of) Doctor Tarr and Professor Fether (4:12)

    met John Miles

  6. The Fall of the House of Usher - (I) Prelude (5:52)

    met Andrew Powell

  7. The Fall of the House of Usher - (II) Arrival (2:41)

    met Andrew Powell

  8. The Fall of the House of Usher - (III) Intermezzo (1:03)

    met Andrew Powell

  9. The Fall of the House of Usher - (IV) Pavane (4:34)

    met Andrew Powell

  10. The Fall of the House of Usher - (V) Fall (0:52)

    met Andrew Powell

  11. To One in Paradise (4:29)

    met Terry Sylvester

  12. The Raven [Original Demo] * (3:26)
  13. Edgar [Demo of an Unreleased Track] * (3:03)
  14. Orson Welles Radio Spot * (1:01)
  15. Interview with Alan Parsons and Eric Woolfson, 1976 * (8:33)
  16. A Dream Within a Dream [1987 Mix] * (4:13)
  17. The Raven [1987 Mix] * (3:57)

    met Leonard Whiting

  18. The Tell-Tale Heart [1987 Mix] * (4:39)

    met Arthur Brown

  19. The Cask of Amontillado [1987 Mix] * (4:33)

    met John Miles

  20. [The System of) Doctor Tarr and Professor Fether (1987 Mix] * (4:21)

    met John Miles

  21. The Fall of the House of Usher - (I) Prelude [1987 Mix] * (7:01)

    met Andrew Powell

  22. The Fall of the House of Usher - (II) Arrival [1987 Mix] * (2:34)

    met Andrew Powell

  23. The Fall of the House of Usher - (III) Intermezzo [1987 Mix] * (0:59)

    met Andrew Powell

  24. The Fall of the House of Usher - (IV) Pavane [1987 Mix] * (4:36)

    met Andrew Powell

  25. The Fall of the House of Usher - (V) Fall [1987 Mix] * (0:51)

    met Andrew Powell

  26. To One in Paradise [1987 Mix] * (4:44)

    met Terry Sylvester

  27. Eric's Guide Vocal Medley * (9:23)
  28. Orson Welles Dialogue * (3:05)
  29. Sea Lions in the Departure Lounge - Sound Effects and Experiments * (2:38)
  30. GBH Mix - Unreleased Experiments * (5:22)
  31. Album Launch at los Angeles Planetarium - Introduction by Warren Duffy * (2:17)
  32. A Dream Within a Dream [Piano Takes] * (2:19)
  33. A Dream Within a Dream [Recorder Takes] * (1:19)
  34. A Dream Within a Dream / The Raven (Early Mix with Eric on Vocoder * (2:55)
  35. The Raven [Out-take and Extended Jam] * (7:58)
  36. The Tell-tale Heart [Eric Guide Vocal] * (4:40)
  37. The Cask of Amontillado [Rough Mix - Piano and Backing Vocals] * (3:41)
  38. The Cask of Amontillado [Eric and Alan Guide Vocals] * (4:19)
  39. Doctor Tarr and Professor Fether [Early Rough Mix] * (4:28)
  40. Doctor Tarr and Professor Fether [Vocal Take] * (0:30)
  41. Doctor Tarr and Professor Fether [Eric's Guide Vocal] * (2:02)
  42. Prelude [Orchestral Take 19] * (2:02)
  43. Pavane [Experimenting & Take 1] * (5:15)
  44. To One in Paradise [Rough Mix] * (4:20)
  45. Interview with Alan and Eric (London, August 1987) * (20:36)
  46. [The System of) Doctor Tarr and Professor Fether (Single Version] * (3:49)
  47. The Raven [Single Version] * (3:23)
  48. To One in Paradise [Single Version] * (4:08)
toon 37 bonustracks
totale tijdsduur: 40:32 (3:19:32)
zoeken in:
avatar van bikkel2
4,5
V.der Pik !!!!!!!!

Krijg nou wat

Wie heeft die vlerken besteld ??

avatar van Bluebird
4,5
Meneer Welles kon het overigens inderdaad zo geloofwaardig overbrengen dat hij half Amerika in rep en roer heeft gebracht met het door hem voorgedragen radiohoorspel van WOTW in de rol van de verslaggever.......... hilarisch maar historisch. Wat moesten de mensen wel denken!

avatar van bikkel2
4,5
Daar kan ik mij iets bij voorstellen.

Ik denk als die man het telefoonboek zou voorlezen, het nog enorm boeiend zou zijn.

Ha ha ha ha ha !!!!

Dat was zomaar even een grapje tussendoor.

Misterfool
bikkel2 schreef:

Het pop element hoor ik hier niet echt terug. Of het moet de zoetige maar wel fraaie afsluiter zijn.
Na het bezwerende intro wordt er stevig van leer getrokken.

Mwah, ik hoor hier toch echt wel refreintjes-coupletjes etc, maar het toegankelijke gedeelte van rock en het hardere gedeelte van de popmuziek kennen bijzonder veel overlap. Het blijven immers enkel labeltjes.
musician schreef:
Ja, ik weet niet in hoeverre Edgar Alan Poe eigenlijk aansprak, in 1976. Meer dan nu, ongetwijfeld.

Wat ik van de middelbare school weet te herinneren, sprak Poe altijd wel aan. Kende volgens mij een stuk of drie dames die het op hun leeslijst hadden gezet. Toch wel een van die schrijvers die ferm in het collectieve geheugen zit, samen met o.a dickenson. Ik heb zelf overigens zijn verhalen nog niet gelezen, moet ik wellicht maar eens doen.
bikkel2 schreef:
Mooi verhaal Misterfool. En de waarheid..

Dank

avatar van bikkel2
4,5
De discussie pop of rock is al meer gevoerd op MM.
Musician weet er alles van

Maar het heeft ook weer met beleving te maken. Dit is een plaat die een behoorlijk symfonische lading heeft. Natuurlijk ook door de dreigende suite.
Het stuk met Arthur Brown is een behoorlijk heavy stuk en de Miles stukken hebben door het gitaarwerk en de zwaar klinkende drums ook een behoorlijke rockfeel.

Op de latere albums wordt er meer uit een symfonische pop vaatje getapt.
Een stukje belegener en softer. Veel netter geproduceert en gemusicieerd.

Dat is mijn punt eigenlijk.

avatar van Bluebird
4,5
Symfonische rock is gewoon rock maar dan met orkest. Voor pop geldt hetzelfde. Zo moeilijk is het nou ook weer niet. Reeds.

avatar van bikkel2
4,5
Wij herinneren ons niet dat wij u iets gevraagd hebben.

avatar van Bluebird
4,5
Die slag is u !!!

avatar van LucM
4,5
Van Alan Parsons Project heb ik intussen bijna alle reguliere albums beluisterd. Twee zaken zijn kenmerkend voor hun albums: het zijn allemaal conceptalbums en ze beginnen allemaal met een instrumentaal stuk en eindigen met een ballad. Wat mij ook opvalt zijn de duidelijke Pink Floyd-invloeden: dat mystieke en zweverige hoor ik vaak ook terug in hun albums (niet verwonderlijk want Alan Parsons was geluidstechnicus bij Dark Side of the Moon). Wel is hun sound minder experimenteel en meer gepolijst met ook vriendelijker teksten. Daarnaast maakt Alan Parsons ook steeds gebruik van (overigens meestal prima) gastartiesten om de nummers te laten inzingen.

Tales of Mystery and Imagination, gebaseerd op de verhalen van Edgar Allen Poe is een erg knap en boeiend werkstuk, filmisch (het had prima dienst kunnen doen als soundtrack) met een vaak onheilspellende sfeer. Pretentieus en erg symfonisch getint, bij momenten bombastisch, perfect geproduceerd en de stukken vormen één sterk geheel hoezeer ze van elkaar verschillen. Hoewel Alan Parsons nog meer prima albums zou uitbrengen werd het debuut wat mij betreft nooit overtroffen.

avatar van bikkel2
4,5
Ben het wel met Luc eens. Meestal albums met een concept inderdaad.
Deze plaat is juist geweldig omdat het allemaal soepel en naturel in elkaar overloopt.
En de muzikale power die hier uitstekend weergegeven wordt, hoor ik niet meer terug op de albums nadien.
I Robot is een overigens smaakvolle mix tussen pop en symfo. Heel vermakelijke plaat ook met sterke vocalisten.

Het latere werk is een stuk wisselvalliger.
Genietbaar, maar erg binnen de lijntjes en met een stuk minder power.

avatar van LucM
4,5
De latere (jaren '80) albums zijn inderdaad softer en wat gladder (de albums na Ammonia Avenue moet ik wel nog eens beluisteren) maar het songmateriaal is globaal nog sterk (op elk APP-album staan er enkele parels). De intensiteit en spanning van het debuut werd echter nooit geëvenaard.

avatar van bikkel2
4,5
On Air is een redelijke plaat. Eric Stewart van 10CC zingt op een paar nummers.

Maar het komt niet in de buurt van de begin albums.

avatar van bikkel2
4,5
Symfonische pop en rolmuziek! Maar dan met orkest! Wel aardig he? Dat maakt allemaal maar platen..........

.............. ik zou toch niets teveel gezegd hebben?......................... .......................



Houdt u die kletspraat elders !!!!!

avatar van musician
5,0
Hij is helaas overleden, maar ik zou bij nader inzien aan Eric Woolfson nog eens hebben willen vragen welke albums hij allemaal in de kast had staan, vóór Poe.
Wat voor muziek hem zozeer heeft geboeid.

De combinatie, orkestraal, klassiek, rock van het tweede deel van Tales... doet toch wel een sterke beïnvloeding vermoeden van het titelstuk van Atom Heart Mother van Pink Floyd.

Nu is in een later stadium Parsons ooit betrokken geweest bij Pink Floyd, ik kan mij voorstellen dat zij beiden onder de indruk waren van het werkstuk van Waters en Gilmour.

Maar misschien waren er meer van dit soort stukken muziek in die tijd, die ken ik dan niet. De variatie die Parsons/Woolfson aanbrengen maken het tot een eigentijds en een mooie eigen klassieker.

avatar van Bluebird
4,5
Zoals de meesten van zijn generatie waren volgens mij de Beatles de grote inspiratiebron. Ook de bands waar hij zich mee bemoeide hadden daar de meeste links mee.

Eric Woolfson - Wikipedia, the free encyclopedia - en.m.wikipedia.org

5,0
AC1
The Beatles maakten soms ook gebruik van een orkest. Toch ook wel een link.

Fedde
Ik citeer hier even de Muziekencyclopedie.
In 1967 waaiert rock uit in vele subgenres. Onder de noemer progressieve rock wordt het idioom van het simpele popliedje losgelaten. Een deel van die muzikanten, vooral die met een verleden op het conservatorium, zoekt verdieping door leentjebuur te spelen bij de klassieke muziek. Popbands begonnen thema's uit de klassiek in hun muziek te incorporeren, en trachten daarbij het imposante, bombastische geluid van een symfonieorkest te verkrijgen. De grootste hit van dat jaar, A Whiter Shade Of Pale van Procol Harum, citeert openlijk Air On A G-string van Johann Sebastian Bach. The Beatles maken op hun album Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band gebruik van een heus orkest. Omdat het werken met een volledig orkest duur en tijdrovend is, wordt al snel gebruik gemaakt van de mellotron, een voorloper van de sampler. Vanaf de vroege jaren zeventig worden de orkestrale klanken ook nagebootst met een string synthesizer. Progressieve rock wordt vanaf dat moment ook wel symfonische rock of, kortweg, symfo genoemd.

Ik denk dat dit wel de juiste historische context is. De klassieke elementen op Tales of Mystery and Imagination passen in die traditie, die in 1976 alweer bijna passé was overigens.

5,0
AC1
Hun 'musical' gehalte lag wel hoger dan dat van The Beatles. Misschien wat vergezocht maar zou Jesus Christ Superstar misschien ook een invloed hebben gehad? Ik weet dat Woolfson erg onder de indruk was van Steve Balsamo die Jesus speelde in de laatste herneming van JCS maar hou zat dat 40 jaar geleden?

avatar van Cor
3,5
Cor
Kraakhelder geluid en over het algemeen heel pakkende songs. En het was nog vers en nieuw. Alan Parsons Project heeft in de loop van de tijd wel de neiging tot herhalingsoefeningen, maar daar kun je ze hier nog niet van betichten. En het blijft wel altijd hele 'nette' muziek, zonder scherpe randjes of donkere spanning. Keurig, verzorgd, maar emotioneel raakt het me nergens.

5,0
Dit album plus zijn opvolger grote klasse hoogste score daarna stapje voor stapje (iets) minder.

Fedde
Veertig jaar oud alweer, dit 'Project' van Eric Woolfson en producer Alan Parsons. Zo succesvol dat er meerdere 'projecten' volgden, met als slotstuk Gaudi in 1987.

Het projectmatige zat hierin dat er per album een thema werd gezocht en niet zelden met een boek als inspiratiebron. Onderwerpen vanuit een reflecterend, metafysisch standpunt. Technologie tegenover menselijkheid, bijvoorbeeld.
Per album werden artiesten gecontracteerd. Woolfson en Parsons vormden de vaste kern.

De versie die ik het liefst draai is de bewerkte CD-uitgave van 1987. Orson Welles is hier te horen als verteller en voegt nog wat meer suspense toe. Andere grote namen zijn de vocalisten: Arthur Brown, John Miles en Terry Sylvester van The Hollies.

In 1976 werden er (in de VS en UK) drie singles 'getrokken' van dit album, dat zich verder weinig leent voor de hitparade: (The System Of) Dr. Tarr and Professor Fether, in juli. The Raven, in september en tenslotte
To One In Paradise in oktober van dat jaar.
Ik kan me voorstellen dat het geliefde collectors-items geworden zijn.

Verder nog aardig te vermelden dat EMI claimt dat the Raven de eerste song was die gemaakt werd met behulp van een digitale vocoder. Zeer vooruitstrevend in 1976. Tot nu toe dacht ik altijd dat ELO in 1977 met deze digitale stemvervormer voor het eerst aan de slag ging.

avatar van dynamo d
5,0
Ter gelegenheid van het 40-jarige jubileum wordt er in december een box set uitgebracht. Ik kijk vooral uit naar de 5.1 surround mix van dit schitterende album.
The Alan Parsons Project: "Tales of Mystery & Imagination" Box Set on PledgeMusic

avatar van BoyOnHeavenHill
5,0
Een plaat die eigenlijk nog net zo fris klinkt als toen ik hem in 1976 blind (op aanraden van een vriend) kocht : helder, strak en puntig, met mooie literaire teksten en een vol en warm geluid. Kant 1 was meteen raak, aan kant 2 moest ik (als popliefhebber wiens vader er niet in geslaagd was om ook maar enige interesse in klassieke muziek bij zijn zoon op te wekken) wat langer wennen, maar nu vind ik de afsluitende track eigenlijk het enige echt vervelende nummer : een suf tempo, saaie zang, een melig koor en taaie synthesizer-slingers. Als ik een plaat maar goed genoeg vind worden vaak na verloop van tijd ook de mindere broeders in de familie opgenomen zodat ze me niet meer storen, maar bij Tales vind ik het nog altijd jammer dat er na het lange en broeierige (en inmiddels bijzonder gewaardeerde) Usher nog zo'n flauwe afsluiter komt.
        Toen ik elf jaar later nietsvermoedend de eerste CD-versie kocht was ik blij met de bijdrage van Orson Welles, maar zeer onaangenaam getroffen door Parsons' overige toevoegingen en veranderingen (inclusief zelfs een paar kleine wijzigingen in de zangpartij van Arthur Brown op mijn favoriete nummer The tell-tale heart), en ik weet wel zeker dat ik die CD daardoor een stuk minder heb gedraaid dan anders het geval zou zijn geweest. Inmiddels heb ik hem toch wel zó vaak beluisterd dat ik wel aan de veranderingen gewend ben geraakt, maar al die alternatieve momenten blijven me toch elke keer weer opvallen. Tegen de tijd dat ook de oorspronkelijke mix op CD beschikbaar kwam was dit album mij niet meer dierbaar genoeg om ook die tweede versie te kopen, en sowieso zou ik me dan hebben gevoeld alsof ik zo tot een dubbele aankoop "gedwongen" zou zijn geweest. Het oorspronkelijke album blijft echter zowel qua composities als qua sound onverminderd prachtig.

avatar van bikkel2
4,5
Dit blijft een fraai conceptalbum. 1 van de beste in zijn soort zelfs.
De opvolger I Robot is gedateerder, maar kan mij nog goed bekoren.
Daarna wordt het m.i allerzins minder.
Vaak te belegen en te publieksvriendelijk.
Deze hebben ze nooit meer overtroffen.

avatar van BoyOnHeavenHill
5,0
Leuk om bij het lezen van The tell-tale heart (het oorspronkelijke verhaal van Poe dus, gepubliceerd in 1843) te merken dat Eric Woolfson diverse zinsnedes daaruit letterlijk of geparafraseerd in zijn tekst laat terugkomen : "I heard all things in the heaven and in the earth. I heard many things in hell." – "He had the eye of a vulture – a pale blue eye, with a film over it." – "You fancy me mad. Madmen know nothing. But you should have seen me. You should have seen how wisely I proceeded..." – "It was the beating of the old man's heart." – "It grew quicker and quicker, and louder and louder every instant." – "I found that the noise was not within my ears." – "It grew louder – louder – louder !" Zo werken verhaal en nummer op elkaar in, en ga ik beide (nog) meer waarderen.

avatar van Wandelaar
5,0
Edgar Allan Poe was natuurlijk een rare kwibus; zijn verhalen zijn zo echt negentiende eeuws griezelig. Als je niet beter wist zou je denken dat het een Engelsman was. De sfeer wordt hier heel goed gevangen en gecombineerd met prachtige jaren ’70 pop van hoog niveau. Veel is te danken aan de orkestinvulling van Andrew Powell.

Visitekaartje voor Woolfson en Parsons en eigenlijk nooit helemaal overtroffen.
Meest geschikt voor integrale beluistering, zoals een klassiek meesterwerk toekomt.
De stem van Orson Welles op de uitgave van 1987 maakt het helemaal af.

5,0
AC1
Wandelaar schreef:

Visitekaartje voor Woolfson en Parsons en eigenlijk nooit helemaal overtroffen.
Meest geschikt voor integrale beluistering, zoals een klassiek meesterwerk toekomt.
De stem van Orson Welles op de uitgave van 1987 maakt het helemaal af.


Klopt volledig! Een Top 20 album voor het onbewoond eiland waar ze hopelijk stroom hebben (want hoe ga je anders naar je albums luisteren)?

avatar van musician
5,0
Vind ik ook.
Vooral de steeds verdergaande beperking van de rol van (het orkest van) Andrew Powell is op latere albums nogal een teleurstelling.

Ze hadden liever 5 goede albums kunnen afleveren van het niveau Tales dan 10 jaar lang elk jaar een nieuw album.

Je kunt het niet meer vragen, maar áls ik nog eens een vraag aan het duo zou mogen stellen is het waarom ze zo snel van het (creatieve) Tales pad zijn afgeslagen.
Eerlijk gezegd ben ik bang, dat de volgende albums beduidend meer geld opbrachten en minder opnamekosten hadden en dat de conclusie snel was getrokken.

Bij de vraag wat het beste APP album is, kies ik ook direct voor Tales.

avatar van bikkel2
4,5
Misschien toch een drang naar grotere erkenning. Wat zou anders de reden moeten zijn.
Het Project werd alsmaar toegankelijker en zelfs de tip of hitparade werd op een gegeven moment gehaald.
Niets nieuws voor symfonische acts, maar Parsons en Woolfson hadden uiteindelijk het doel om het vooral toegankelijk te laten klinken. Al was er wel meestal sprake van een concept.
Parsons wellicht meer dan Woolfson.
De big man ging en gaat ook graag live aan de gang.
Dat was in den beginne onwerkelijk.

avatar van Wandelaar
5,0
Tales is voor een belangrijk deel gewoon klassieke muziek. Prachtig, maar wel een beetje onwerkelijk vanuit de achtergrond van Parsons en de band Pilot die hier achter stond. Vroeg of laat moest het meer de pop/rock-kant opgaan. En geld mag er best mee verdiend worden, dat is geen schande.

5,0
AC1
De verandering werd uiteraard gedicteerd van bovenaf. Veel artiesten en kunstenaars genoten een bepaalde vrijheid in de eerste helft van de jaren '70 en blijkbaar was er ook een publiek voor. Gaandeweg de tweede helft stonden artiesten echter onder grote druk en moesten projecten waar kunst met de grote K ooit voorop stonden spijtig genoeg weer plaats maken voor een de behapklare brok. Anthony Phillips zong erover in Um & Aargh op Sides. Muziek en film (Hollywood) liepen wat dat betreft volledig zij aan zij.

avatar van Wandelaar
5,0
Na Tales tekenden Parsons en Woolfson een contract bij Arista. En daarbij ging het natuurlijk ook over zaken en niet alleen de kunst met de grote K. Ik weet niet of dat helemaal te betreuren is. Vrijheid als kunstenaar is mooi maar als niemand dat koopt, loop je toch ook een doodlopende weg in. En de orkesten die gebruikt werden waren echt niet goedkoop. Flink bezuinigd werd er pas in de jaren '80, zoals te horen is op een geamputeerd album als Vulture Culture.

Verder denk ik dat je wel gelijk hebt en moeten we spijtig constateren dat het idealisme van begin jaren '70, waar zoveel moois uit groeide, zo rond '76 een definitieve draai maakte richting de commercie.
Ook wel begrijpelijk vanuit de platenmaatschappijen. Na investeringen van miljoenen moest er nu ook terug verdiend worden. Het drama van ons kapitalistische systeem. Alleen de sterken bleven artistiek overeind.

Op Tales is het alles nog Kunst, denk ik.

avatar van The_CrY
3,5
Het eerste album van The Alan Parsons Project heeft me nooit zo gepakt als later werk. Toegegeven, de eerste helft, zogeheten Kant A, vind ik erg sterk en dat de boel hier nog niet zo gladgestreken en steriel is vind ik een pluspunt. Echter het hele 'The Fall of the House of Usher' kan me niet zo bekoren. Prog op zijn meest abstract, zullen we maar zeggen. Ene oor in, andere weer uit. Als Kant B echter net zo sterk was geweest als Kant A, dan had deze plaat aanzienlijk hoger gescoord bij mij. 'The Raven' is natuurlijk een klassieker.

Gast
geplaatst: vandaag om 19:57 uur

geplaatst: vandaag om 19:57 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.