Neil Young - Le Noise (2010)
mijn stem
241 stemmen
Canada
Folk / Rock
Label: Reprise
-
Walk with Me (4:25)
-
Sign of Love (3:55)
-
Someone's Gonna Rescue You (3:26)
-
Love and War (5:34)
-
Angry World (4:12)
-
Hitchhiker (5:31)
-
Peaceful Valley Boulevard (7:09)
-
Rumblin' (3:26)
0
geplaatst: 2 september 2010, 10:10 uur
Van Thrasher's Wheat:
De Blu-Ray zal wel hetzelfde bevatten als de Bonus DVD, dus de CD/DVD optie lijkt mij het beste.
Le Noise will be released in several formats, including standard CD, vinyl, digital download, and as a deluxe CD/DVD. The DVD portion, shot by cinematographer Adam Vollick, will feature eight black and white films of Young performing each song solo on acoustic and electric guitar live in the studio. In November, Reprise will also release a Blu-Ray edition, featuring Lanois and Vollick's beautifully shot films of Young.
De Blu-Ray zal wel hetzelfde bevatten als de Bonus DVD, dus de CD/DVD optie lijkt mij het beste.
0
Stijn_Slayer
geplaatst: 2 september 2010, 10:23 uur
CD/DVD it is indeed.
Ik haal eigenlijk nooit die dvd's erbij (meestal is dat dvd-a, of ontiegelijk veel duurder), maar als er live beelden op staan wil ik 'm wel graag hebben.
Ik haal eigenlijk nooit die dvd's erbij (meestal is dat dvd-a, of ontiegelijk veel duurder), maar als er live beelden op staan wil ik 'm wel graag hebben.
0
geplaatst: 2 september 2010, 11:38 uur
harm1985 schreef:
Tja, jij vond Chrome Dreams II ook niet veel aan en hebt Neil Young ook nog nooit live gezien omdat je em de laatste jaren vindt tegenvallen live, op basis van Road Rock en Heart of Gold.
Ondertussen ga je wel (twee keer?) naar CSN terwijl die in de afgelopen 20 jaar nog niet eens half zoveel nummers hebben geschreven als Neil in de afgelopen 5 en Bob Dylan, waarvan je amper nog hoort welk nummer ie nu aan het zingen is.
Ik heb op Thrasher's Wheat, de Rustlist en Rusted Highway eigenlijk louter positieve woorden gehoord over Le Noise, op een paar 'fans' na, die alleen maar voor Heart of Gold enzo komen en het te duur vonden.
Silver & Gold vond ik maar een zwak album, waar hij voor de verandering eens de beste nummers aan CSNY heeft geschonken, op een verder matig album, moet wel van vier kanten komen natuurlijk en de twee andere echt goede nummers kwamen uit 82 en 87, Silver & Gold en Razor Love. Overigens heeft Peaceful Valley Boulevard een heel erg vette gitaar riff, kan Stephen Stills nog een puntje aan zuigen.
Op basis van wat ik live heb gehoord, is dit album minstens net zo goed als Chrome Dreams, zij het wat samenhangender, en Greendale. En beter (tijdlozer) dan Living with War, wat nu eigenlijk niet meer relevant is.
Tja, jij vond Chrome Dreams II ook niet veel aan en hebt Neil Young ook nog nooit live gezien omdat je em de laatste jaren vindt tegenvallen live, op basis van Road Rock en Heart of Gold.
Ondertussen ga je wel (twee keer?) naar CSN terwijl die in de afgelopen 20 jaar nog niet eens half zoveel nummers hebben geschreven als Neil in de afgelopen 5 en Bob Dylan, waarvan je amper nog hoort welk nummer ie nu aan het zingen is.
Ik heb op Thrasher's Wheat, de Rustlist en Rusted Highway eigenlijk louter positieve woorden gehoord over Le Noise, op een paar 'fans' na, die alleen maar voor Heart of Gold enzo komen en het te duur vonden.
Silver & Gold vond ik maar een zwak album, waar hij voor de verandering eens de beste nummers aan CSNY heeft geschonken, op een verder matig album, moet wel van vier kanten komen natuurlijk en de twee andere echt goede nummers kwamen uit 82 en 87, Silver & Gold en Razor Love. Overigens heeft Peaceful Valley Boulevard een heel erg vette gitaar riff, kan Stephen Stills nog een puntje aan zuigen.
Op basis van wat ik live heb gehoord, is dit album minstens net zo goed als Chrome Dreams, zij het wat samenhangender, en Greendale. En beter (tijdlozer) dan Living with War, wat nu eigenlijk niet meer relevant is.
Ik heb nooit gezegd dat ik Neil niet live wil zien, ook al vind ik hem inderdaad niet zo spectaculair als vroeger. Bovendien moest ik vorig jaar kiezen tussen Neil of CSN, en het mag duidelijk zijn van wie ik een grotere fan ben (zie avatar). En dat ze nog maar weinig nieuwe nummers schrijven, maakt mij in ieder geval niets uit. Doet er toch niet toe?
Dylan heb ik trouwens ook nooit live gezien...
Nogmaals, ik wacht "Le Noise" gewoon af, misschien vind ik hem wel net zo goed als de mensen die jij "echte fans" noemt. Ik hoop het. Wie weet moet ik de nummers gewoon vaker horen (had ik ook bij LWW).
En inderdaad, dat ene nummer heeft een mooie riff (maar Stills blijft de betere gitarist
).Tenslotte, 'Ohio' is ook al lang niet meer relevant/tijdloos - toch wordt dat nummer vaak als één van Neil's beste genoemd. Gedateerd? misschien, maar nog altijd raakt het een gevoelige snaar. En zo denk ik ook over LWW (en de vele protestsongs van CSN).
0
geplaatst: 2 september 2010, 12:50 uur
Nou, Ohio is geschreven ten tijde van de Vietnam oorlog, waar zo'n beetje iedereen tegen was, met die in Irak was dat dus niet het geval, zoals te zien is op de docu CNSY: Déjà Vu. Ohio is derhalve een tijdloos 'anthem' geworden, geliefd door alle fans, in welke uitvoering dan ook.
Overigens @Stijn, het zijn geen live beelden, maar opnames in de studio, zoals die bonus DVD van Prairie Wind, die overigens ook erg de moeite waard is, misschien nog wel meer dan Heart of Gold. Nu neemt neil zijn songs altijd live op, dus wat dat betreft...
Overigens @Stijn, het zijn geen live beelden, maar opnames in de studio, zoals die bonus DVD van Prairie Wind, die overigens ook erg de moeite waard is, misschien nog wel meer dan Heart of Gold. Nu neemt neil zijn songs altijd live op, dus wat dat betreft...
0
geplaatst: 2 september 2010, 14:46 uur
harm1985 schreef:
Nou, Ohio is geschreven ten tijde van de Vietnam oorlog, waar zo'n beetje iedereen tegen was, met die in Irak was dat dus niet het geval, zoals te zien is op de docu CNSY: Déjà Vu. Ohio is derhalve een tijdloos 'anthem' geworden, geliefd door alle fans, in welke uitvoering dan ook.
Nou, Ohio is geschreven ten tijde van de Vietnam oorlog, waar zo'n beetje iedereen tegen was, met die in Irak was dat dus niet het geval, zoals te zien is op de docu CNSY: Déjà Vu. Ohio is derhalve een tijdloos 'anthem' geworden, geliefd door alle fans, in welke uitvoering dan ook.
Heb je helemaal gelijk in, het waren ook andere tijden. Maar zoals de meningen over de Irak-oorlog zeer verdeeld waren, zo geldt dat eigenlijk ook voor iedere plaat van Neil sinds begin jaren negentig ("Fork In The Road" werd door De Volkskrant de zoveelste ondermaatse NY plaat op rij genoemd). Dus om die redenen was het uiteraard onwaarschijnlijk dat één van de LWW-nummers dezelfde impact zou hebben als 'Ohio'. Maar er spat zoveel woede en moed van die plaat af, dat het voor mij de beste NY plaat sinds "Harvest Moon" is. Dan was "Chrome Dreams II" - een album dat zeker niet vrij is van opvullers - een wat teleurstellende 'opvolger' naar mijn mening.
0
geplaatst: 3 september 2010, 08:39 uur
De Volkskrant, die neem ik dus niet serieus, met hun 'Legendarische Live Concerten'. Fork in the Road werd overigens over het algemeen door 'professionele' critici in de VS overwegend positief beoordeeld, alleen the Gardia, the Times en PopMatters gaven het minder dan de helft van de maximale score. Robert Christgau zelfs een A-, al trek ik me hem meestal niks aan.
Dat er bij de VK een stelletje imbecielen werken is wel duidelijk als ze het het zoveelste zwakke album op een rij noemen, maar ja, dat krijg je als een stel bejaarden bij een dode-bomen medium muziek laat recenseren. Dit album zal ook wel weer niet in de smaak vallen.
Dat er bij de VK een stelletje imbecielen werken is wel duidelijk als ze het het zoveelste zwakke album op een rij noemen, maar ja, dat krijg je als een stel bejaarden bij een dode-bomen medium muziek laat recenseren. Dit album zal ook wel weer niet in de smaak vallen.
0
geplaatst: 3 september 2010, 10:19 uur
Trek je er niets van aan!
De Volkskrant, net als Oor, vindt het not done om een goede beoordeling te geven voor oudere artiesten, wat ze ook uitbrengen. En al helemaal als het gaat om de generatie van voor U2.
Ze zijn bang dat ze daarmee hun progressieve imago kwijt raken. Aan de andere kant worden wel 'nieuwe' bands en trends van harte ondersteund, ook al is het bagger.
De Volkskrant/Oor realiseren zich niet dat niet alleen dat al jaren elke objectiviteit inzake hun muziekbeoordeling is verdwenen, maar ze realiseren zich ook niet dat zij zelf inmiddels de dinosaurussen zijn die wanhopig achterlopen met hun benadering inzake het schrijven over muziek. Hun methodes zijn inmiddels ook al weer 30, 40 jaar oud.
Ik ben er ooit wel eens tegenin gegaan maar je krijgt altijd een reactie dat ze daar niets mee doen.
Daarom: blijf bij musicmeter en schrijf je eigen recensie! Dat is welliswaar ook uiterst subjectief maar dat weten we dan in ieder geval en bovendien krijg je altijd een stroom voor- en tegenstanders en het gemiddelde dat aan het album wordt gegeven.
Is het bij 200 stemmerss 50/50 en een gemiddelde van 3, dan weet je wel hoe het er ongeveer voor staat. Maar is 80% positief en een gemiddelde van bijna 4 of zelfs hoger, zal er ongetwijfeld sprake zijn van een goed album.
Daarmee zijn de Volkskrant en Oor door musicmeter achterhaald en kan binnenkort worden gelezen wat er werkelijk van Le Noise kan worden gevonden.....
De Volkskrant, net als Oor, vindt het not done om een goede beoordeling te geven voor oudere artiesten, wat ze ook uitbrengen. En al helemaal als het gaat om de generatie van voor U2.
Ze zijn bang dat ze daarmee hun progressieve imago kwijt raken. Aan de andere kant worden wel 'nieuwe' bands en trends van harte ondersteund, ook al is het bagger.
De Volkskrant/Oor realiseren zich niet dat niet alleen dat al jaren elke objectiviteit inzake hun muziekbeoordeling is verdwenen, maar ze realiseren zich ook niet dat zij zelf inmiddels de dinosaurussen zijn die wanhopig achterlopen met hun benadering inzake het schrijven over muziek. Hun methodes zijn inmiddels ook al weer 30, 40 jaar oud.
Ik ben er ooit wel eens tegenin gegaan maar je krijgt altijd een reactie dat ze daar niets mee doen.
Daarom: blijf bij musicmeter en schrijf je eigen recensie! Dat is welliswaar ook uiterst subjectief maar dat weten we dan in ieder geval en bovendien krijg je altijd een stroom voor- en tegenstanders en het gemiddelde dat aan het album wordt gegeven.
Is het bij 200 stemmerss 50/50 en een gemiddelde van 3, dan weet je wel hoe het er ongeveer voor staat. Maar is 80% positief en een gemiddelde van bijna 4 of zelfs hoger, zal er ongetwijfeld sprake zijn van een goed album.
Daarmee zijn de Volkskrant en Oor door musicmeter achterhaald en kan binnenkort worden gelezen wat er werkelijk van Le Noise kan worden gevonden.....
0
Zorin
geplaatst: 3 september 2010, 10:45 uur
De titel voorspelt niet veel goeds, of het moet een verwijzing zijn naar de producer (of beide).
0
geplaatst: 3 september 2010, 11:13 uur
Werktitel was Twisted Road, zo heette zijn tour ook, is grotendeels solo elektrisch en twee nummers, Peaceful Valley Blouvard en Love and War met een speciale door Daniel Lanois gemodificeerde akoestische gitaar.
Zie ook: Neil Young News: Neil Young's Le Noise: "Just a man on a stool" - neilyoungnews.thrasherswheat.org
Zie ook: Neil Young News: Neil Young's Le Noise: "Just a man on a stool" - neilyoungnews.thrasherswheat.org
0
geplaatst: 3 september 2010, 11:30 uur
Zorin schreef:
De titel voorspelt niet veel goeds, of het moet een verwijzing zijn naar de producer (of beide).
De titel voorspelt niet veel goeds, of het moet een verwijzing zijn naar de producer (of beide).
Het Noise gedeelte spreekt mij enorm aan, dat Le ervoor maakt het dan weer wat corny maar dat kan ik dan nog wel hebben vanwege de woordgrap richting Lanois.
Ik kan niet wachten, de live opnames van de Twisted Road tour beloven veel goeds en ook de twee nog onbekende nummers wekken mijn interesse.
0
Zorin
geplaatst: 3 september 2010, 12:27 uur
Ik hoop dan weer dat het niet zo'n 'lawaaierig' album wordt van de oude Young; ook niet teveel 'geneuzel' trouwens, maar er iets tussenin.
0
beaster1256
geplaatst: 11 september 2010, 21:15 uur
musician schreef:
Trek je er niets van aan!
De Volkskrant, net als Oor, vindt het not done om een goede beoordeling te geven voor oudere artiesten, wat ze ook uitbrengen. En al helemaal als het gaat om de generatie van voor U2.
Ze zijn bang dat ze daarmee hun progressieve imago kwijt raken. Aan de andere kant worden wel 'nieuwe' bands en trends van harte ondersteund, ook al is het bagger.
De Volkskrant/Oor realiseren zich niet dat niet alleen dat al jaren elke objectiviteit inzake hun muziekbeoordeling is verdwenen, maar ze realiseren zich ook niet dat zij zelf inmiddels de dinosaurussen zijn die wanhopig achterlopen met hun benadering inzake het schrijven over muziek. Hun methodes zijn inmiddels ook al weer 30, 40 jaar oud.
Ik ben er ooit wel eens tegenin gegaan maar je krijgt altijd een reactie dat ze daar niets mee doen.
Daarom: blijf bij musicmeter en schrijf je eigen recensie! Dat is welliswaar ook uiterst subjectief maar dat weten we dan in ieder geval en bovendien krijg je altijd een stroom voor- en tegenstanders en het gemiddelde dat aan het album wordt gegeven.
Is het bij 200 stemmerss 50/50 en een gemiddelde van 3, dan weet je wel hoe het er ongeveer voor staat. Maar is 80% positief en een gemiddelde van bijna 4 of zelfs hoger, zal er ongetwijfeld sprake zijn van een goed album.
Daarmee zijn de Volkskrant en Oor door musicmeter achterhaald en kan binnenkort worden gelezen wat er werkelijk van Le Noise kan worden gevonden.....
Trek je er niets van aan!
De Volkskrant, net als Oor, vindt het not done om een goede beoordeling te geven voor oudere artiesten, wat ze ook uitbrengen. En al helemaal als het gaat om de generatie van voor U2.
Ze zijn bang dat ze daarmee hun progressieve imago kwijt raken. Aan de andere kant worden wel 'nieuwe' bands en trends van harte ondersteund, ook al is het bagger.
De Volkskrant/Oor realiseren zich niet dat niet alleen dat al jaren elke objectiviteit inzake hun muziekbeoordeling is verdwenen, maar ze realiseren zich ook niet dat zij zelf inmiddels de dinosaurussen zijn die wanhopig achterlopen met hun benadering inzake het schrijven over muziek. Hun methodes zijn inmiddels ook al weer 30, 40 jaar oud.
Ik ben er ooit wel eens tegenin gegaan maar je krijgt altijd een reactie dat ze daar niets mee doen.
Daarom: blijf bij musicmeter en schrijf je eigen recensie! Dat is welliswaar ook uiterst subjectief maar dat weten we dan in ieder geval en bovendien krijg je altijd een stroom voor- en tegenstanders en het gemiddelde dat aan het album wordt gegeven.
Is het bij 200 stemmerss 50/50 en een gemiddelde van 3, dan weet je wel hoe het er ongeveer voor staat. Maar is 80% positief en een gemiddelde van bijna 4 of zelfs hoger, zal er ongetwijfeld sprake zijn van een goed album.
Daarmee zijn de Volkskrant en Oor door musicmeter achterhaald en kan binnenkort worden gelezen wat er werkelijk van Le Noise kan worden gevonden.....
ik heb vroeger muziekkrant OOR iedere 2 weken volledig uitgelezen , en er veel van geleerd met goeie reporters als bert van de kamp , harry van nieuwenhoven , constant meyeres , jip golsteyn , swie tio , en zo zijn er nog veel meer , waarvoor dan , maar de laatste 15 jaar vind ik OOR een echt kutblad !!!
dit gezegd zijnde ! i'll rest my case !
0
Stijn_Slayer
geplaatst: 15 september 2010, 22:57 uur
Voor de liefhebber, hier een schitterende versie van 'Love and War':
YouTube - NEIL YOUNG TWISTED ROAD - LOVE AND WAR
De akoestische nummers en 'Hitchhiker' vind ik écht goed. De elektrische nummers kan ik nu nog wat lastig beoordelen, omdat live de invloed van Lanois niet te horen is (die ik kleiner acht bij een akoestisch nummer). Over het algemeen mis ik bij de elektrische nummers de band (drums met name) wel een beetje.
YouTube - NEIL YOUNG TWISTED ROAD - LOVE AND WAR
De akoestische nummers en 'Hitchhiker' vind ik écht goed. De elektrische nummers kan ik nu nog wat lastig beoordelen, omdat live de invloed van Lanois niet te horen is (die ik kleiner acht bij een akoestisch nummer). Over het algemeen mis ik bij de elektrische nummers de band (drums met name) wel een beetje.
0
geplaatst: 15 september 2010, 23:00 uur
Ik kijk erg uit naar dit album. Van wat ik gehoord heb, is het wel veelbelovend.
0
geplaatst: 15 september 2010, 23:26 uur
Bedankt voor de link Stijn! Ik heb me echt moeten inhouden om niet alles te beluisteren, want ik wil graag verrast worden. Máár de sneak-preview die ik me heb gegund beloofd erg veel goeds. Ik vind het nu al jammer dat er maar 8 nummers op staan.
0
geplaatst: 16 september 2010, 12:11 uur
Kwam er net achter dat de video van Angry World nu online te zien is.
“Angry World” makes good on the title of Neil Young’s forthcoming Daniel Lanois-produced solo album, Le Noise. The sludgy track lays Young’s thoughts on bankers and the ages of darkness/light over a fuzzed-out noisy crunch, vocal loops. As Young promised, it’s “very electric.” It’s also very mellow, considering the ire. This shadowy b&w video for the song pairs well with the Le Noise album art. Probably because it’s an excerpt of a film he’s releasing with the album (as a CD/DVD). The footage was shot by Adam CK Vollick in Lanois’s house.
0
bone machine (crew)
geplaatst: 16 september 2010, 14:56 uur
Nu al 3 nummers volledig gehoord, Walk with Me, Love and War &
Angry World. Klinkt erg veelbelovend, enkel Neil op gitaar en de productie van Lanois die op Walk with me zorgt voor de nodige echo en "bliepjes" in de distortion van Neil op het eind van 't nummer. Top!
Angry World. Klinkt erg veelbelovend, enkel Neil op gitaar en de productie van Lanois die op Walk with me zorgt voor de nodige echo en "bliepjes" in de distortion van Neil op het eind van 't nummer. Top!
0
geplaatst: 16 september 2010, 15:44 uur
'Angry World' vind ik na de eerste beluistering in ieder geval een uiterst pover nummer. 
De productie vind ik niet echt bij Neil passen. Hoop dat de rest van de plaat beter is.
De productie vind ik niet echt bij Neil passen. Hoop dat de rest van de plaat beter is.
0
geplaatst: 16 september 2010, 18:42 uur
Op Trashers Wheat staat ook al link om de album versie van Walk WIth Me te beluisteren.
Muzikaal vind ik zowel WWM als Angry World echt uitstekend klinken, mijn zorgen over de productie van Lanois zijn tot zover weggenomen, maar bij Angry World staat de zang van Neil me wat tegen. De bliepjes en effectjes geven het een wat alternatief smaakje, Neil does Radiohead
Ik vind het gedurfd om zoiets iets te gaan proberen, maar we weten dat Neil daar nooit van af is geschrokken.
Muzikaal vind ik zowel WWM als Angry World echt uitstekend klinken, mijn zorgen over de productie van Lanois zijn tot zover weggenomen, maar bij Angry World staat de zang van Neil me wat tegen. De bliepjes en effectjes geven het een wat alternatief smaakje, Neil does Radiohead
Ik vind het gedurfd om zoiets iets te gaan proberen, maar we weten dat Neil daar nooit van af is geschrokken.
0
Stijn_Slayer
geplaatst: 16 september 2010, 19:35 uur
Ik vind ze ook niet tegenvallen, maar ik houd het voorlopig bij deze ene luisterbeurt van beiden totdat ik het hele album kan beluisteren.
0
geplaatst: 16 september 2010, 21:13 uur
Ik denk dat zelfs een Neil Young zich gelukkig mag prijzen met Daniel Lanois als producer. Nou volg ik Young normaal gesproken niet op de voet, ik ben toch wel benieuwd geworden naar dit album.
0
geplaatst: 17 september 2010, 19:51 uur
Inderdaad, het begin is echt een van de meest haunting intro's die ik ooit heb gehoord...
Voor de mensen die 'm ook willen zien en horen Hier kan je 'm vinden
Voor de mensen die 'm ook willen zien en horen Hier kan je 'm vinden
0
geplaatst: 17 september 2010, 23:29 uur
Op de website van Uncut staat ook een recensie van Le Noise.
But the point is, I guess, that these songs are strong enough to flourish under any circumstances (the mind boggles at what he might do to them next live), and that Lanois' flourishes are pretty restrained, under the circumstances. The result is a gripping record that, while fairly radical in its approach, and raw in its core performances, should also be Young's most successful in a while. For those of us who enjoy his wanderings and digressions, it works great. For those of you who got fed up with all the mucking about a while back, it might well prove to be a way back into the fold.
0
geplaatst: 18 september 2010, 18:01 uur
Stijn_Slayer schreef:
De akoestische nummers en 'Hitchhiker' vind ik écht goed. Over het algemeen mis ik bij de elektrische nummers de band (drums met name) wel een beetje.
De akoestische nummers en 'Hitchhiker' vind ik écht goed. Over het algemeen mis ik bij de elektrische nummers de band (drums met name) wel een beetje.
Dat is, na twee luisterbeurten, kort gezegd hoe ik over dit album denk. De akoestische nummers overtuigen en staan als een huis. Het gebruik van een volledige band op een paar tracks had het geheel wat gevarieerder gemaakt.
"Love and War" is wat mij betreft het hoogtepunt op een plaat die beter songmateriaal bevat dan "Fork in the Road" en vooral veel evenwichtiger is.
Ik betwijfel echter of het nodig was om Lanois in te huren om de nummers mede vorm te geven, ze hebben het echt niet nodig, wat mij betreft had het best een volledig akoestische plaat mogen zijn (blijven). Hier en daar klinkt het net iets te geforceerd.
Ben benieuwd wat de Young diehards ervan vinden.
0
Stijn_Slayer
geplaatst: 18 september 2010, 19:06 uur
Na enkele grondige beluisteringen vandaag vind ik het een zeer geslaagd album. Het is Neil Young die speelt, maar de rol van Daniel Lanois is ook erg groot. Hoewel ik aanvankelijk nogal vreesde voor zijn productie kan ik nu dan toch met een opgelucht hart naar Le Noise luisteren.
Door de productie klinkt deze plaat als geen enkele andere plaat die Neil ooit heeft opgenomen. Het is een hele bijzondere productie, lastig te omschrijven, maar in ieder geval gekenmerkt door veel echo (soms ook op Neil's stem) en een erg vol geluid. Dit was eigenlijk ook hard nodig. Neil staat alleen met zijn gitaar in een kamer. Zoals live al te horen was klinken veel nummers (ondanks Neil's volle gitaarsound) daardoor net iets te kaal. Lanois heeft dit euvel volledig opgelost, en dat lijkt mij een prestatie van formaat!
Ook akoestisch komt Neil's muziek perfect uit de verf met deze productie. De kracht van de productie ligt tevens in de subtiliteit, waardoor de productie niet overdreven of onnatuurlijk gaat klinken
Neil Young zelf bewijst dat hij nog altijd bij de top hoort. In tegenstelling tot het zwakke Fork in the Road klinkt Neil hier weer geïnspireerd. Je hoort gewoon dat hij nu echt zijn best heeft gedaan om er iets mooi's van te maken. Nog altijd vooruitstrevend, het zou me dan ook niets verbazen als anderen dit voorbeeld van Lanois en Young gaan volgen.
Elk nummer op deze plaat behoort eigenlijk tot het beste wat Neil de afgelopen jaren heeft gemaakt. 'Walk With Me' klinkt ietwat vreemd, door de rustmomenten die er inzitten, maar ik kan het onmogelijk een slecht nummer vinden. 'Someone's Gonna Rescue You' vind ik ook een geweldig nummer, met een zeer sterk riffje. 'Love and War' klinkt nu al als een klassieker, en terwijl ik live nog niet helemaal overtuigd was van 'Peaceful Valley Boulevard' ben ik nu helemaal om. 'Rumblin'' vind ik ook waanzinnig.
Ook deze versie van 'Hitchhiker' vind ik één van zijn beste nummers, en tevens veel beter dan het akoestische origineel, dat nooit op een album is terecht gekomen.
Ten slotte is Neil, voor zijn doen, ook nog zeer goed bij stem. Ik vind het op dit moment te vroeg om te beslissen of het z'n beste album van de afgelopen tien jaar is, zoals ik elders in een recensie las, maar het is toch zeker zijn beste sinds Prairie Wind.
Door de productie klinkt deze plaat als geen enkele andere plaat die Neil ooit heeft opgenomen. Het is een hele bijzondere productie, lastig te omschrijven, maar in ieder geval gekenmerkt door veel echo (soms ook op Neil's stem) en een erg vol geluid. Dit was eigenlijk ook hard nodig. Neil staat alleen met zijn gitaar in een kamer. Zoals live al te horen was klinken veel nummers (ondanks Neil's volle gitaarsound) daardoor net iets te kaal. Lanois heeft dit euvel volledig opgelost, en dat lijkt mij een prestatie van formaat!
Ook akoestisch komt Neil's muziek perfect uit de verf met deze productie. De kracht van de productie ligt tevens in de subtiliteit, waardoor de productie niet overdreven of onnatuurlijk gaat klinken
Neil Young zelf bewijst dat hij nog altijd bij de top hoort. In tegenstelling tot het zwakke Fork in the Road klinkt Neil hier weer geïnspireerd. Je hoort gewoon dat hij nu echt zijn best heeft gedaan om er iets mooi's van te maken. Nog altijd vooruitstrevend, het zou me dan ook niets verbazen als anderen dit voorbeeld van Lanois en Young gaan volgen.
Elk nummer op deze plaat behoort eigenlijk tot het beste wat Neil de afgelopen jaren heeft gemaakt. 'Walk With Me' klinkt ietwat vreemd, door de rustmomenten die er inzitten, maar ik kan het onmogelijk een slecht nummer vinden. 'Someone's Gonna Rescue You' vind ik ook een geweldig nummer, met een zeer sterk riffje. 'Love and War' klinkt nu al als een klassieker, en terwijl ik live nog niet helemaal overtuigd was van 'Peaceful Valley Boulevard' ben ik nu helemaal om. 'Rumblin'' vind ik ook waanzinnig.
Ook deze versie van 'Hitchhiker' vind ik één van zijn beste nummers, en tevens veel beter dan het akoestische origineel, dat nooit op een album is terecht gekomen.
Ten slotte is Neil, voor zijn doen, ook nog zeer goed bij stem. Ik vind het op dit moment te vroeg om te beslissen of het z'n beste album van de afgelopen tien jaar is, zoals ik elders in een recensie las, maar het is toch zeker zijn beste sinds Prairie Wind.
0
beaster1256
geplaatst: 18 september 2010, 21:09 uur
aha , zeker kopen die cd van ome neil , bedankt stijn voor je prachtige recensie , de vraag is kopen met dvd erbij of niet ????
0
geplaatst: 19 september 2010, 05:37 uur
Een Nieuwe Neil Young én een nieuwe sound...
Hij flikt het hem trug, de productie, de haubting klank die nu galmt door de boxen... eerste gedachte: grunge, maar grunge zoals het zou klinken met lanois als producer?
Zeer sterk album (zeker na het vlakkere en in mijn ogen mindere fork in the road).
Een nieuwe sound die toch bekend aanvoeld, mss meer onderhuidse feebakc een sound die rauw & clean tegelijk aanvoeld, met neil die er weer staat en sterk bij stem is
neil young anders en toch weer vertrouwd
Hij flikt het hem trug, de productie, de haubting klank die nu galmt door de boxen... eerste gedachte: grunge, maar grunge zoals het zou klinken met lanois als producer?
Zeer sterk album (zeker na het vlakkere en in mijn ogen mindere fork in the road).
Een nieuwe sound die toch bekend aanvoeld, mss meer onderhuidse feebakc een sound die rauw & clean tegelijk aanvoeld, met neil die er weer staat en sterk bij stem is
neil young anders en toch weer vertrouwd
0
bone machine (crew)
geplaatst: 19 september 2010, 05:42 uur
CWTAB schreef:
en sterk bij stem
en sterk bij stem
Dat is me ook opgevallen of heeft Lanois hier iets mee te maken?
0
geplaatst: 19 september 2010, 09:42 uur
Kan toeval zijn of inderdaad productiematig.. bij fork in the road kwam z'n stem niet echt tot z'n recht en die was door the volume dealers geproduceerd dacht ik? van onder andere the eldorado ep en daar is het resultaat dan weer rauw..
Z'n stem op prairie wind was heel fragiel bij momenten, op chrome dreams II toch ook weer goed, zal wel met de productie te maken hebben, andere view en sound..
live was en is hij altijd sterk van stem (nu ook in de twisted road tour)
Z'n stem op prairie wind was heel fragiel bij momenten, op chrome dreams II toch ook weer goed, zal wel met de productie te maken hebben, andere view en sound..
live was en is hij altijd sterk van stem (nu ook in de twisted road tour)
* denotes required fields.