Neil Young - Le Noise (2010)

Pas terug uit Perth via Singapore.
Op de heenreis deze CD geluisterd die in het vliegtuig werd aangeboden.

Een aangename verassing, prettige reismuziek !
De combi alleen zang en elekrtische gitaar werkte bij mij rustgevend, eens geen ritmesectie.

De galmende echoende bliepende en piepende feedback Neil overtuigd me op dit album niet helemaal al vind ik het album wel beter worden dan de eerste luisterbeurten toen ik ronduit teleurgesteld was.
Na het zeer matige Fork In The Road is dit in ieder geval weer een ferme stap vooruit.
De stevige Neil Young platen bevallen me over het algemeen wel ( Weld, Ragged Glory ) enkel
de echo"s & piepjes komen ( soms ) wel storend over.
Peaceful Valley vind ik het prijsnummer, Love & War, de opener Walk With Me en Hitchiker zijn ook het vermelden waard.
Misschien een groeier naar **** sterren, voorlopig 3.5

Binnenkort alweer een nieuw album van Neil Young, althans een met archiefmateriaal.
Dit is tenminste gemeld door Thrasher's Wheat.

Ik heb deze al vanaf de release in huis,maar om de 1 of andere reden ben ik er nooit echt aan toe gekomen om hem goed te beluisteren.Hij heeft vaak zat op de achtergrond meegedraaid,maar ik kon er steeds als hij afgelopen was,niet een echt oordeel over vellen.De afgelopen weken heb ik maar een flink aantal aangeschafte albums naar de i-pod geript en van en naar het werk nu eens op mijn gemak geluisterd en ik kan niets anders zeggen dan dat het een prima album is.De benadering is fris en het songmateriaal is prima.Young put uit eigen werk en kijkt terug met weemoed en melancholie.Wat de productie betreft,Lanois drukt niet zo heel erg zijn stempel als dat hij op bijvoorbeeld de U2 platen doet,maar geeft Young de ruimte en dat komt het geheel ten goede.Teveel tierelantijnen zou gaan misstaan op deze plaat en zou de aandacht af gaan leiden van de opzet van Young.Kortom ,goede en verfrissende plaat van Young.

Ik ben het helemaal met je eens over je reaktie over Le Noise Van Young, maar over deze regel, raad ik je eens aan op de site van Daniel Lanois, Neil Young en zelfs You Tube te kijken. Zonder de geniale bijdrage van Daniel Lanois was dit album in deze vorm nooit tot stand gekomen. (filmjes over "the making of)
Verder ben ik het helemaal je eens, Twinpeaks. grandioos album!!!

Ik heb me in het verleden vaak proberen te verdiepen in het werk van Neil Young. Dat ging nooit lang goed. Zijn stem was altijd de grote boosdoener. Neil moet geen rocknummers maken a la Rockin'in a free world. Daar is zijn stem niet geschikt voor. Zijn stem leent zich bij uitstek voor het wat subtielere werk. Vaak echter vind ik hem dan juist weer net te dreinerig om de aandacht erbij te houden. Maar toen ik hoorde dat Lanois zijn nieuwe CD ging produceren werd ik toch weer nieuwsgierig. En wat blijkt: dit is de perfecte CD van Neil Young. Hij blijft keurig binnen de lijnen. Nergens aanstellerig, nergens zeurderig. Overal prima melodieen. Mijnheer Lanois maakt zijn reputatie als wereldkampioen produceren wederom waar. Wat een genie is dat toch. Ik ben niet van alle albums van Young op de hoogte, maar dit is sinds Comes a time de beste die ik gehoord heb, maar ik heb er een aantal gemist in de tussentijd.

Iemand de remix van Sign of Love (met Dave Grohl op drums) al gehoord?

Neil Young, ‘Sign of Love’ (Feat. Dave Grohl) – Song Review - Ultimate Classic Rock - ultimateclassicrock.com

Ik vind het helemaal niks, Grohl lijkt continue achter te feiten aan te lopen en de 'magie' van het nummer is meteen weg.

Helemaal mee eens. Grohl is een goede drummer, maar hij past echt niet bij Young.

Pas een keertje gedraaid. Probeer het nog wel een keer, als ik er de moed voor kan vinden.

Klinkt niet direct alsof je dit erg goed vindt. Voor mij is deze plaat de reden geweest Neil Young's oevre toch maar weer een kans te geven. Ik vind deze plaat geweldig. Jij zult direct denken: daar heb je Hendrik weer die alle platen waarop Lanois ook maar een scheet laat direct de hemel inprijst. Nou moet ik wel toegeven dat ik niet veel Lanois producties slecht vind, dus ik sta niet heel sterk in deze. Ik heb inmiddels een stel platen van Young een kans gegeven met wisselend succes. Zuma en On the Beach sloegen direct in. After the goldrush doet mij niks en de laatste die ik heb beluisterd voorlopig is Rust never sleeps. Daar zal ik direct een reactie bij plaatsen. Maar alles is nog pril. Hoewel ik bij erg veel liedjes een Aha Erlebnis had wist ik vaak niet bij welke plaat het hoorde. Daar ga ik aan werken. De man is beter dan ik dacht, maar het is geen Dylan. Zoveel weet ik al wel. Maar is dat een diskwalificatie? Nee toch. Over deze plaat: Bertus vind er alsjeblieft de moed voor.

Neil Young is geen Dylan? Idd niet, Neil is veel beter!!

Ik heb bij dit album overigens een vergelijkbaar gevoel als Bertus. Het doet mij niet zoveel. Ik laat hem graag in de kast liggen. Maar ik wil ome Neil niet teleurstellen, dus ik ga hem nog wel een keertje beluisteren!!

We zijn een paar dagen verder en ik vrees dat dit zo ongeveer de enige Young is die ik echt helemaal te gek vindt van begin tot eind. Ook Rust Never Sleeps en Comes A Time zijn erg goed. Maar waar ik zei dat Zuma en On the beach direct insloegen moet ik na een paar luisterbeurten toch alweer terugkomen op mijn enthousiasme. Wel goed, maar ja. Het is kennelijk niet aan mij besteed. Soms wel, maar meestal niet. Laat ik hier dan maar van genieten en me voor de rest concentreren op muziek die mij beter ligt. Doe jij Young, doe ik Dylan. Zijn we beiden blij.

Ik vind Neil Young leuker dan Bob Dylan. Dat is nog iets anders dan beter maar om nu beide immense oeuvres met elkaar te gaan vergelijken....
Wat wel waar is, is dat Neil Young al enkele jaren qua studio-werk en live beduidend beter in zijn schoenen staat dan Bob Dylan.

Getuige ook Le Noise, ik vind het een prachtig exemplaar van Neil Young, een hoogstaand cd-tje. Maar ik ben dan ook een liefhebber van Neil en zijn electrische gitaar.

Dylan en Young kun je best vergelijken. Beide begonnen in de jaren 60. Beide waren toen heel vernieuwend bezig. Beide zijn iconen van de Amerikaanse muziekgeschiedenis. Beide zijn nog steeds actief. Beide hebben een enorm oeuvre als singer-songwriter en tekstschrijver.

Young zal live nog wel stukken beter presteren dan Dylan, vooral omdat hij zijn stem beter heeft bewaard, maar waar ik met Musician van mening verschil is dat Young de afgelopen jaren beter studiowerk zou leveren.
Afgezien van de kerstplaat zijn Dylan's laatste 4 studio- cd's van heel hoog niveau. Ik hoor dat bij Young niet.
Ik moet Le Noise nog eens een paar keer horen voor ik erop in kan gaan. Maar om dit de beste van Neil Young te noemen lijkt me eigenlijk een belediging voor Young.

Neil Young kwam pas echt los vanaf 69, toen hij van het juk van Buffalo Springfield bevrijd was, al schreef hij ook in die band goede nummers, maar niet in de hoeveelheid als in 69-78.

Dit is zeker niet zijn beste album, maar wel van de laatste jaren en zeker beter dan alles van Dylan van de laatste jaren. Daarbij vind ik Greendale, Prairie Wind, Living with War, Chrome Dreams II en dit album minstens zo goed, zo niet beter dan Love & Theft, Modern Times en Together Through Life.

Maar goed Dylan krijgt altijd steevast een punt extra omdat het Dylan is, ook al mompelt hij maar wat aan.

Er mag ook best eens gezegd worden dat wat Dylan mompelt niets meer met zingen te maken heeft, maar Dylan is nu eenmaal heilig....

Together Through Life is bovendien lekker veilig, kan er ook weinig misgaan..

Waar wordt door wie gezegd dat Dylan heilig is? Bovendien is er volgens mij op MM geen plaat die zo hoog gewaardeerd wordt als Live at Massey Hall, dus dat Dylan steevast een punt extra krijgt gaat ook niet direct ergens over. Beiden hebben een geweldige carriere met de nodige ups en downs en beiden hebben een stem die voer voor discussie is en blijft. Enige verschil is dat Dylan's stem echt niet meer kan nu en dat Young nog steeds goed bij stem is en daardoor nog steeds kan maken wat hij wil. Zie ook deze CD. Maar alles wat Dylan maakt als gemompel af te doen raakt kant nog wal en is bovendien ook totaal onnodig. De ene artiest ligt de een beter dan de ander. Ik zal nooit een Young fan worden, heb ik de laatste tijd gemerkt, maar ben de laatste die de kwaliteit ervan in twijfel trekt.

Ik ben van beiden een grote fan (meer van Young. Dat is inmiddels wel duidelijk, lijkt me), maar ik blijf wel graag kritisch. De naam Young of Dylan is voor mij geen garantie voor minstens 4*, en dat is bij anderen toch geregeld wel het geval heb ik de indruk.

Ik zie Dylan zich bijv. niet zo snel meer vernieuwen zoals Neil op Le Noise deed (hoewel dat natuurlijk voor een groot deel de verdiensten van Lanois zijn). Together Through Life is dan een stuk conventioneler.

Volgens Stijn is Le Noise vernieuwend en Together through life is "lekker veilig".

Echt Stijn, je kan niet de discussie over Young en Dylan toespitsen op hun laatste twee platen.
Beide top-artiesten hebben in hun immense carriere nooti gekozen voor de veilige route. Anders zouden ze ook niet meer door zoveel mensen gevolgd worden. Dylan's laatste plaat is overigens niet Together, maar Christmas in the Heart. Het is niet mijn plaat maar hij durft het toch maar.

Goed, Le Noise klinkt zoals de titel aangeeft. Ruig, lawaaierig, ongepolijst,vervormd,veel feedback.
Is dat vernieuwend? Ik hoor vooral dat Lanois hier heel veel inbreng in heeft gehad. Achter al die vervormde gitaarnoise hoor ik gewoon Neil Young die composities zingt die nauwelijks afwijken van wat we al vele jaren van hem kennen. Het is vooral een andere vorm, geen andere muziekstijl die Young op le Noise presenteert. De twee nummers die met akoestische gitaar zijn opgenomen zouden zo op Harvest Moon hebben gekund. En bijvoorbeeld een nummer als Sign of Love doet heel erg denken aan wat hij maakte ten tijde van Freedom.
Ik wil maar zeggen. Dit materiaal is niet zo nieuw. Wat anders is, is de sound en dat is denk ik toch vooral de creatie van Lanois.
Ik moet len Noise nog wat vaker horen, heb hem gister en vandaag 2 x gedraaid, voor ik echt weet wat ik ervan vindt en er een rating aan kan geven. Ik vind het een moeilijk plaat, ligt niet lekker in het gehoor, maar dat hoeft ook niet. je hebt platen die geniaal worden genoemd en die je toch niet vaak opzet. Ik ben dr nog niet uit wat LeNoise betreft.

Wees blij dat ik Christmas in the Heart expres niet noemde. Dan maak ik het mezelf wel heel makkelijk om hem af te branden. Gewaagde keuze, maar met kunst heeft het in ieder geval weinig te maken.

Op andere meer recente platen van Dylan ben ik ook niet zo dol, want ik vind z'n stem vandaag de dag verschrikkelijk, maar daar hoor ik in de muziek nog kwaliteit zitten, en iets waarvan ik denk 'dat is typisch Dylan'. Together Through Life vind ik veel te clichématig.

Vernieuwen betekent verder niet dat je meteen een nieuw genre uitvindt. De vorm is inderdaad anders, en het zijn grotendeels de verdiensten van Lanois (zoals ik al zei), maar Neil moet er wel achter staan en het aandurven. Zo ook zijn Le Noise tour. Toch best riskant om daar solo met een ronkende elektrische gitaar te gaan staan. Hij wist van tevoren niet of het aan zou slaan. Voor hetzelfde geld had hij al z'n fans net zo pissig als tijdens de Greendale tour in 2003.

Zijn jullie die Dylan vs Young discussie inmiddels niet beu?

Ze zijn allebei veteranen van de popmuziek en hebben allebei zowel briljante als bijna waardeloze platen gemaakt. En ze zijn allebei (naar mijn mening) nog zeer goed op dreef. Verder zijn ze muzikaal (zeker nu) te verschillend om de vergelijking te maken.

Ja, "Le Noise" is misschien 'vernieuwender' dan "Together Through Life", maar wat dan nog? Wat mij betreft is vernieuwing helemaal niet meer nodig als je jezelf in het verleden al zo vaak en op zoveel manieren bewezen hebt (ook al is het misschien gewaagd en knap als het je nog wel lukt). Kortom, waarom zou je moeten kiezen tussen Dylan en Neil?

@Bertus:

Of die twee nummers zo op Harvest Moon hadden gekund durf ik te betwijfelen, qua thematiek wijken ze nogal sterk af namelijk. Wat de rest van de nummers betreft: geen idee hoeveel invloed Lanois daarop heeft gehad, de extra bliepjes e.d. zijn zeker van hem, maar de basis ligt toch echt bij Neil zelf en ook al wijken ze compositorisch niet veel af van eerder werk, qua sound zeker wel. Bovendien zijn het behoorlijk sterke composities zelfs, wat dit zeker een van zijn beste albums maakt.

Ik heb LeNoise nu wel genoeg keer gedraaid om er iets over te vinden. Toch wel een vreemd album.
Er staan redelijke songs op, die ik persoonlijk waarschijnlijk beter had gevonden als er met een band gespeeld was inplaats van electrische sologitaar. Maar goed, die keus nu eenmaal gemaakt.
Hier en daar weet Young met zijn zwaar vervormde en door Lanois nog eens extra gepimpte gitaarsound wel wat op te roepen bijvoorbeeld in Angry World en in Rumblin'. Maar ook verzuipt een song hier en daar in de effecten, helaas.
Young was zelf wellicht ook een beetje bang dat zijn publiek alleen die electrische sound niet zou trekken. Heeft hij daarom er twee nummers met aloestische gitaar doorheen gevoegd? Wel gek die overgang ineens van het dreigende Someone is gonna rescue you naar het bijna lieflijke Love and War. Maar het komt ook wel een beetje als geroepen. Love and War vind ik als song niet zo heel veel voorstellen, maar is wel een aangenaam tussenstukje waarna het weer doorgaat met de electrische gitaar.
Dan opeens switcht hij weer terug naar de akoestische gitaar. Voor wat mij betreft het hoogtepunt van de plaat. Peacefull Valley Boulevard. Fraaie akkoorden, beetje ongewoon bij dat omhoog gaan op het eind van het vers. Maar Young haalt het knap met zijn stem die er nog helemaal wezen mag. Rumbin' sluit het in stijl af, donker en dreigend.
De teksten zijn een verhaal apart. Niet bijzonder, vrij direct. Ook hier steekt peacefull Valley er weer bovenuit met een geliefd thema van Young: ecologie en gemis aan leiderschap.
Of ik het nou een goeie plaat vind? Ik heb wel respect voor zijn durf. Maar of ik LeNoise nou veel zal draaien betwijfel ik toch.

een sterk en eerlijk album!

Ja, deze plaat brengt mij in hogere sferen

Ik ben niet kapot van alles wat Neil Young doet maar eens in de zoveel jaar komt hij met een zeer verrassende plaat en dit is er zo eentje. Hij klinkt echt heerlijk en dat mystieke geluid van enkel electrische gitaar met de stem van Neil Young staat mij zeer aan. Duidelijk met de stempel van Daniel Lanois.

Deze zomer op een strand nog eens beluisterd. Nee niet in Nederland natuurlijk want de zon scheen en het was lekker warm.
Opeens ontroerde Love and War me toch. Een teken dat Young nog van die mooie folknummers kan schrijven ook.maar bij Peacefull Valley stoorde me opeens die iets te hoog gezongen frasen. Hij komt er eigenlijk niet helemaal bij. Melodisch ook wat vreemd eigenlijk. De tekst raakt me dan wel weer. Een blik op de wrede geschiedenis van de VS.

Ben benieuwd of ie dit jaar nog met iets komt.

Klopt Neil maakt allen maar goede albums!

Op een aantal na