The Beatles - The Beatles (1968)

Staat op Past Masters Vol. 2

In mijn ogen ook een betere versie.

Ja die is mijns inziens ook beter, tekstueel is deze ook anders. Weet even niet meer precies wat.

"harde versie" origineel als b-kant van Hey Jude.

Klopt. Op de Engelse Wiki stond 't ook:

Several songs recorded during The White Album sessions were not part of the final album, such as, "Hey Jude" (released as a single backed with "Revolution").

De harde is wel wat leuker vind ik.

zelfde verhaal met yer blues. De versie die John zong met the dirty mac op the rolling stones rock'n roll circus was veel beter.

Die versie van Dirty Mac is echt goed. De solo van Eric Clapton is subliem. En ook John Lennon's stem is daar heerlijk rauw.

ja maar dat was gewoon een of andere live-versie, geen studio versie zoals Revolution No.1 of Revolution

En ook niet beter nach mein meinung.

inderdaad, géén studioversie. En dit tot mijn grote spijt want in tegenstelling tot Hill, vind ik dit écht véél beter.

Wat ik me later bedacht, he: Yer Blues zou eigenlijk gecoverd moeten worden door Mark Stoflong Lanegan.

Yer Blues, volgens mij is het een satire/persiflage op het eentonige blues genre.

De Tekst is zo Over The Top, en elke zin, eindigd met het uiterste van blue zijn, Wanna Die!!!!

Anti blues dus,

Trouwens vind ik van wel meer liedjes op dit album. Erg humoristisch en scherpt.

Ob La di ob la da, lijkt onnozel, wat het ook is, maar is volgens mij ook ironisch en sarcastisch commentaar
op ons burgelijk gareel leven.


althans, mijn mening, maar kan er ook helemaal naast zitten.

Yer Blues heeft volgens mij niks met Blues van doen. John Lennon zingt hier over zijn heroine-verslaving.

Ik vind Ob La Di Ob La Da een grappig nummer, juist door de tekst die inderdaad over het burgerlijk leven gaat.

Helemaal mee eens. Het is ook een van mijn favoriete nummertjes van het album, juist door het lekker ongecompliceerde deuntje en de burgerlijke tekst die aan het nummer is verbonden!

Yer Blues Lyrics

Yes I'm lonely wanna die
Yes I'm lonely wanna die
If I ain't dead already
Ooh girl you know the reason why.

In the morning wanna die
In the evening wanna die
If I ain't dead already
Ooh girl you know the reason why.

My mother was of the sky
My father was of the earth
But I am of the universe
And you know what it's worth
I'm lonely wanna die
If I ain't dead already
Ooh girl you know the reason why.

The eagle picks my eye
The worm he licks my bones
I feel so suicidal
Just like Dylan's Mr. Jones
Lonely wanna die
If I ain't dead already
Ooh girl you know the reason why.

Black cloud crossed my mind
Blue mist round my soul
Feel so suicidal
Even hate my rock and roll
Wanna die yeah wanna die
If I ain't dead already
Ooh girl you know the reason why.


ik vind dit inderdaad wel een mooie persiflage op een blues. maar voor hetzelfde geld gaat het over dope . . .

Super goed album, alleen Revolution 9 is niet uittehoren. Waar slaat dat toch in godsnaam op?

De rest is meestal ijzersterk: USSR, Dear Prudence, WMGJW, Black Bird, Julia, Mother Nature Son, Helter Skelter, Monkey, Revolution 1 zijn voor mij de hoogtepunten.
4,5* en een plaats in mijn top 10

Revolution 9 is echt zo'n staaltje experimentele "muziek", je moet er van houden.. Verder vind ik dit een vrij goed album, alleen jammer dat het in 1x zo véél is - de meeste albums van The Beatles kun je echt in 1x luisteren zonder dat t gaat vervelen. Hier is dat niet het geval. Niet dat dat verder bijzonder veel uitmaakt, maar toch.

Ik kan m bijzonder goed in één keer uitzitten anders. Revolver en Sgt. Peppers vervelen me eerder dan deze meesterplaat.

zal jullie eens de waarheid vertellen want als ik van één ding iets afweet...

In yer blues kerft John gewoon erg diep in zijn ziel. Het is een erg persoonlijk nummer. Hij zingt "yes I'm lonely, wanna die" dit is niet de fysieke eenzaamheid waarover hij het heeft maar over existentiële pijn die hij ervaart zoals vele genies die voelen. "My mother was of the sky, my father was of the earth but I am from the universe". Prachtig is dit. maar het is eigenlijk erg dramatisch. Het gaat over zijn verscheurd gezin (moeder dood en vader weg).

En het is wel degelijk een bluesnummer. Die muzieksoort is hem redelijk oneigen maar yer blues grijpt zo diep! ("the eagle picks my eye, the worm he licks my bone, feel so suicidal). En dan zegt hij het ondenkbare: "even hate my rock'n roll"

prachtig toch...

geinige interpretatie, maar dessalnietemin een interpretatie . . .

Klopt in de eerste opgenomen versies zeggen ze
"when you talk about distruction, you can count me out"

En op de de versio op de white album hoor je John lennon snel nog IN zeggen.. Dat hij mee wil doen.

Eerst wilde ze niks met politiek en dergelijke te maken hebben maar John ging nu samen met Yoko Ono de wereld verbeteren..

niets interpretatie. Lees het 1970 rolling stone interview...

John heeft achteraf wel gezee dat 'em tegen een geweldadige revolutie was...

en daarin zegt lennon dat hij een genie is?

ja. hij voelde al heel vroeg dat hij anders was dan de andere kinderen toen hij op school zat. Toen al wist hij dat hij iets groots ging doen. hij dacht dan ook, en later nog steeds: "ofwel ben ik een genie ofwel een idioot" later heeft hij zijn beslissing genomen en zé hij dat hij een genie was. Lijkt misschien hautain maar hij was toch een heel beschijden en neutraal, relativerende en zelfbewuste man. Hij zé trouwens ook dat'em gn gitaar of piano kon spelen. dus écht geen stoeffer maar hij kende zichzelf wel goed genoeg om te weten dat niet idereen muziek kon schrijven zoals hij dat deed.

Nou, nee. Voorafgaand komt: When you talk about destruction. Daar wil Lennon niet aan meedoen, dacht ik. Maar een beetje vreemd allemaal.

Manson zag o.a. dat laatste woordje in als bevestiging van zijn piggies/coons-theorie.

Als ik hier al die discussies bekijk over deze klassieke rockplaat ben ik blij, vooral als ik naar jullie profielen kijk... wanneer jullie geboren zijn, wauw, wat een jonkies die toch deze plaat kennen en meestal weten te appreciëren.
Bewijst de tijdloze klasse die de Beatles hadden, en de klasse van deze plaat die véél minder gedateerd klinkt als bvb Sgt. Pepper.
Dit is zo een elpee uit 1968 (ik was er zelf toen net 10, dus heb die plaat ook pas een kleine 10 jaar na datum ontdekt, in volle punkperiode dus...) die verschillende generaties blijft aanspreken EN ZEER TERECHT !
Wil me niet uitspreken over de zogenaamde FILLER op de plaat, het is waar, niet alles erop is puur KILLER, maar voor veel wegwerpniemendalletjes van deze heren zouden veel artiesten een been veil hebben, wat konden die kerels muziek schrijven zeg. En Harrison die er steeds door Lennon-Mc Cartney werd ondergehouden bewijst hier met 4 songs zijn klasse als songwriter !

Absoluut. Deze spreekt mij veel meer aan, en ik als jonkie kan dan zeggen dat The Witte minder gedateerd is dan Sgt. P's.

Ook ik vind, dat "Sgt. Pepper" gedateerder klinkt (een typische 60's-plaat. Het album ademt de sfeer van the Summer of Love). Die gedateerdheid maakt mij niets uit, omdat het mij vooral om de muziek en de sfeer op de plaat gaat. Ik vind "Sgt. Pepper" qua muziek en sfeer als geheel stukken beter dan "The White Album", alhoewel op de dubbele witte ook behoorlijk wat pareltjes van liedjes staan. Ik vind op "The White Album" persoonlijk echter geen liedjes van het kaliber "A Day In The Life" staan.

Ik moet toegeven dat een paar nummers van sgt. pepper gedateerder klinken dan the white. Maar desondanks vind ik pepper de betere LP.