The Beatles - The Beatles (1968)
Alternatieve titel: The White Album
mijn stem
1752 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock / Pop
Label: Apple
-
Back in the U.S.S.R. (2:42)
-
Dear Prudence (3:55)
-
Glass Onion (2:18)
-
Ob-La-Di, Ob-La-Da (3:09)
-
Wild Honey Pie (0:53)
-
The Continuing Story of Bungalow Bill (3:14)
-
While My Guitar Gently Weeps (4:45)
met Eric Clapton
-
Happiness Is a Warm Gun (2:43)
-
Martha My Dear (2:28)
-
I'm So Tired (2:03)
-
Blackbird (2:18)
-
Piggies (2:04)
-
Rocky Raccoon (3:33)
-
Don't Pass Me By (3:50)
-
Why Don't We Do It in the Road? (1:41)
-
I Will (1:45)
-
Julia (2:53)
-
Birthday (2:42)
-
Yer Blues (3:56)
-
Mother Nature's Son (2:46)
-
Everybody's Got Something to Hide Except Me and My Monkey (2:23)
-
Sexy Sadie (3:10)
-
Helter Skelter (4:29)
-
Long, Long, Long (3:04)
-
Revolution 1 (4:13)
-
Honey Pie (2:40)
-
Savoy Truffle (2:53)
-
Cry Baby Cry (2:59)
-
Revolution 9 (8:10)
-
Good Night (3:09)
- nummer 17 in de top 250
0
nanneb
geplaatst: 26 juli 2006, 21:21 uur
fantastische plaat van de Beatles!
uiteenlopende stijlen bij elkaar op één album en toch klinkt het als een geheel, zeer knap gedaan!
vooral Yer Blues is te gek, helemaal als je erbij bedenkt in welke tijd het gemaakt is!
uiteenlopende stijlen bij elkaar op één album en toch klinkt het als een geheel, zeer knap gedaan!
vooral Yer Blues is te gek, helemaal als je erbij bedenkt in welke tijd het gemaakt is!
0
geplaatst: 12 augustus 2006, 21:39 uur
Koenr schreef:
The White Album dus, na Revolver en Sgt. Pepper m'n 3e en waarschijnlijk laatste Beatles. Waar die eerste 2 allebei onder de 40 minuten duiken en zelfs een paar aardige nummers hebben, duurt dit album maarliefst 1,5 uur en is het nauwelijks uit te zitten.
De eerste 3 nummers zijn erg mak maar vallen nog mee. Het gaat pas voor het eerst echt fout bij Ob-La-Di, Ob-La-Da, dit is toch te genant voor woorden? Hier zou echt elke artiest zich voor moeten schamen. Wild Honey Pie is het eerste nummer waarvan ik wel een glimlach krijg, vind de zang niet geweldig maar verder best een aardig nummertje. Helaas gaat het daarna direct weer fout met het ongelofelijk vervelende The Continuing Story of Bungalow Bill en While My Guitar Gently Weeps, waarvan die laatste niet zou misstaan op een Dire Straits album.
De volgende paar nummertjes gaan allemaal vrij onopvallend voorbij, al irriteert I'm So Tired wel een beetje. Blackbird is onverwacht nog best aardig, al zit ik wel het hele nummer lang met het gevoel dat het beter had gekund. Vervolgens gaat het album verder met nummers die allemaal tussen irritant en flauw invallen waarvan ik geen zin meer heb om ze apart te behandelen. Nog wel even een aparte melding voor Honey Pie, wat een ongelofelijk knullig nummertje is dat. Eigenlijk is het verder wachten op Revolution 9, waarvan ik niet wist wat ik moest verwachten maar nog wel een beetje hoop voor had.
Rev. 9 dan, best een aardig nummertje, beter dan ik had verwacht. Deze 8 minuten zijn ook een stuk sneller voorbij dan die paar minuten van de andere nummertjes. Vooral het 'number 9, number 9...' erdoorheen vond ik erg geslaagd. Daarna sluit het album nog even af met het ongelofelijk brakke Good Night, wat een slechte keuze zeg.
1*, voor Rev. 9 en Wild Honey Pie, waardeloos album.
The White Album dus, na Revolver en Sgt. Pepper m'n 3e en waarschijnlijk laatste Beatles. Waar die eerste 2 allebei onder de 40 minuten duiken en zelfs een paar aardige nummers hebben, duurt dit album maarliefst 1,5 uur en is het nauwelijks uit te zitten.
De eerste 3 nummers zijn erg mak maar vallen nog mee. Het gaat pas voor het eerst echt fout bij Ob-La-Di, Ob-La-Da, dit is toch te genant voor woorden? Hier zou echt elke artiest zich voor moeten schamen. Wild Honey Pie is het eerste nummer waarvan ik wel een glimlach krijg, vind de zang niet geweldig maar verder best een aardig nummertje. Helaas gaat het daarna direct weer fout met het ongelofelijk vervelende The Continuing Story of Bungalow Bill en While My Guitar Gently Weeps, waarvan die laatste niet zou misstaan op een Dire Straits album.
De volgende paar nummertjes gaan allemaal vrij onopvallend voorbij, al irriteert I'm So Tired wel een beetje. Blackbird is onverwacht nog best aardig, al zit ik wel het hele nummer lang met het gevoel dat het beter had gekund. Vervolgens gaat het album verder met nummers die allemaal tussen irritant en flauw invallen waarvan ik geen zin meer heb om ze apart te behandelen. Nog wel even een aparte melding voor Honey Pie, wat een ongelofelijk knullig nummertje is dat. Eigenlijk is het verder wachten op Revolution 9, waarvan ik niet wist wat ik moest verwachten maar nog wel een beetje hoop voor had.
Rev. 9 dan, best een aardig nummertje, beter dan ik had verwacht. Deze 8 minuten zijn ook een stuk sneller voorbij dan die paar minuten van de andere nummertjes. Vooral het 'number 9, number 9...' erdoorheen vond ik erg geslaagd. Daarna sluit het album nog even af met het ongelofelijk brakke Good Night, wat een slechte keuze zeg.
1*, voor Rev. 9 en Wild Honey Pie, waardeloos album.
dit heb ik overgeslaan denk ik. Ik wist niet dat koenr dit had gepost. Ik was aan het koken vanbinnen toen ik dit las!!!
Maar het is al te lang geleden gepost en ik zal misschien beter mijn mond houden, anders komen er weer véél te extreme dingen uit om als tegengewicht te spelen...
0
geplaatst: 15 augustus 2006, 20:19 uur
Heb hem maar weer eens geleend, er staan toch wel oorstrelende pareltjes op deze platen. Niet alles is even goed, en sommige nummers is het even uitzitten, maar dan komt er toch weer iets moois vaak 
halfje bij
halfje bij
0
geplaatst: 19 augustus 2006, 03:50 uur
Koenr heeft een leuk verhaaltje geschreven. Hij geeft een oordeel. 't Faalt echter op obligate woordjes als 'mak, knullig, irritant, flauw, brak...
dat valt onder categorie: GOED, LEUK, GEZELLIG, PET, NIKS.
Is nou niet bepaald met kennersoor beluisterd en nog minder met kennerspen beschreven.
En ehhh...Iets afkraken mag gerust, maar wel met ECHTE argumenten.
Dus Koenr: Wat is 'brak' in Good Night. En nou even muzikaal uitleggen.
dat valt onder categorie: GOED, LEUK, GEZELLIG, PET, NIKS.
Is nou niet bepaald met kennersoor beluisterd en nog minder met kennerspen beschreven.
En ehhh...Iets afkraken mag gerust, maar wel met ECHTE argumenten.
Dus Koenr: Wat is 'brak' in Good Night. En nou even muzikaal uitleggen.
0
geplaatst: 18 september 2006, 13:11 uur
Een brilliant album,
het gekke is dat dit album slechts enkele hits bevat zoals obla-di obla-da en back in the ussr. Nummers als birthday back in the ussr yer blues zijn enorm sterk en vormen de basis voor de rock. Ook helter skelter is de basis voor hedendaagse hardrock. De beatles zijn van alle markten thuis met subtiele nummers als blackbird en Good night. Ook rocky raccoon en don't pass me by zijn grootse nummers.
het gekke is dat dit album slechts enkele hits bevat zoals obla-di obla-da en back in the ussr. Nummers als birthday back in the ussr yer blues zijn enorm sterk en vormen de basis voor de rock. Ook helter skelter is de basis voor hedendaagse hardrock. De beatles zijn van alle markten thuis met subtiele nummers als blackbird en Good night. Ook rocky raccoon en don't pass me by zijn grootse nummers.
0
geplaatst: 18 september 2006, 16:35 uur
Obla-Di, Obla-Da kan zo bij het songfestival, voor de rest is het wel goed, maar eerlijk gezegd sta ik er niet van te springen.
0
geplaatst: 18 september 2006, 16:44 uur
Nadat ik Revolver gedraaid heb is dit toch een behoorlijke stap terug. Enorm knap om 30 nummers uit te brengen maar die spontane sound van Revolver is verdwenen. In principe 4* maar ik geef het voordeel van de twijfel. Er staan bij vlagen wel hele mooie dingen op.
0
geplaatst: 18 september 2006, 17:12 uur
avdj schreef:
Nadat ik Revolver gedraaid heb is dit toch een behoorlijke stap terug. Enorm knap om 30 nummers uit te brengen maar die spontane sound van Revolver is verdwenen. In principe 4* maar ik geef het voordeel van de twijfel. Er staan bij vlagen wel hele mooie dingen op.
Nadat ik Revolver gedraaid heb is dit toch een behoorlijke stap terug. Enorm knap om 30 nummers uit te brengen maar die spontane sound van Revolver is verdwenen. In principe 4* maar ik geef het voordeel van de twijfel. Er staan bij vlagen wel hele mooie dingen op.
Helemaal met je eens, avdj. Ook ik vind "The White Album" stukken minder dan "Revolver". Er staan inderdaad prachtige nummers op "The White Album", maar daarnaast ook een aantal mindere composities. Hoogtepunten voor mij zijn: "While My Guitar Gently Weeps", "Helter Skelter", "Glass Onion", "Martha My Dear", "Piggies"
en "Honey Pie" . Die laatste 2 nummers zijn misschien vreemd om als hoogtepunt te betitelen, maar persoonlijk heb ik toch wel wat met die beide nummers. Mindere nummers zijn volgens mij: "Wild Honey Pie", "Revolution 9", "Why don't we do it in the Road?", "Yer Blues" en "Don't Pass Me By". 4* voor het geheel.
0
geplaatst: 18 september 2006, 22:04 uur
Hé, een medestander 
. Ik dacht dat vrijwel niemand "Honey Pie" een goed nummer zou vinden, maar gelukkig vinden meer mensen het nummer mooi.
. Ik dacht dat vrijwel niemand "Honey Pie" een goed nummer zou vinden, maar gelukkig vinden meer mensen het nummer mooi.
0
Pink Queen
geplaatst: 18 september 2006, 22:24 uur
Ja, ik heb altijd de indruk dat mensen McCartney's nummers te veel vergelijken met die van Lennon. Lennon liet op dit album duidelijk zijn experimenteerdrift blijken. McCartney ontwikkelde ook een duidelijke eigen stijl, maar veel meer makkelijk in het gehoor liggende nummers als bv Honey Pie en Martha my dear (en dat bedoel ik niet negatief).
Honey Pie vind ik een onweerstaanbaar mooi nummer met die schitterende klarinetten als begeleiding.
Honey Pie vind ik een onweerstaanbaar mooi nummer met die schitterende klarinetten als begeleiding.
0
geplaatst: 18 september 2006, 23:36 uur
Helemaal mee eens. Lennon liet inderdaad zijn experimenteerdrift blijken op dit album (bijvoorbeeld "Revolution 9"), maar McCartney en Harrison zijn wat mij betreft de sterkste Beatles op "The White Album". Dit zal waarschijnlijk ook te maken hebben met Lennon's geestelijke toestand ten tijde van dit album.
En wat "Martha My Dear" betreft: na "While My Guitar Gently Weeps" (Harrison) mijn favoriete nummer van "The White Album" ("Honey Pie" staat zeker in de top 5). Ik krijg op de één of andere manier steeds weer kippenvel bij de intro van "WMGGW".
De klarinetten als begeleiding van "Honey Pie" vind ik zelf ook onweerstaanbaar mooi
.
En wat "Martha My Dear" betreft: na "While My Guitar Gently Weeps" (Harrison) mijn favoriete nummer van "The White Album" ("Honey Pie" staat zeker in de top 5). Ik krijg op de één of andere manier steeds weer kippenvel bij de intro van "WMGGW".
De klarinetten als begeleiding van "Honey Pie" vind ik zelf ook onweerstaanbaar mooi
.
0
Pink Queen
geplaatst: 19 september 2006, 21:33 uur
Sgt. Revolver schreef:
maar McCartney en Harrison zijn wat mij betreft de sterkste Beatles op "The White Album". Dit zal waarschijnlijk ook te maken hebben met Lennon's geestelijke toestand ten tijde van dit album.
maar McCartney en Harrison zijn wat mij betreft de sterkste Beatles op "The White Album". Dit zal waarschijnlijk ook te maken hebben met Lennon's geestelijke toestand ten tijde van dit album.
Het was ook weer niet mijn bedoeling om Lennons bijdrage als slecht af te schilderen, want hij heeft zeker zijn bijdrages geleverd in de vorm van een aantal van de beste nummers op het album (mijn favorieten oa Sexy Sadie en Glass Onion
), ik wilde vooral zeggen dat alle drie/vier componisten in The Beatles een hele eigen stijl hebben ontwikkeld en dat ze daarin allemaal zeer goed zijn en dat het in mijn ogen niet zinnig is om te gaan vergelijken tussen wie nou de beste is.Trouwens Honey Pie is mijn #1 van het album.
0
geplaatst: 19 september 2006, 21:59 uur
Ik zeg ook niet dat Lennon's bijdrage aan "The White Album" slecht is. Ik zeg alleen dat ik over het algemeen McCartney en Harrison de sterkere Beatles vind op "The White Album". Die Lennonnummers die jij noemt zijn ook 2 van mijn favorieten. Over het algemeen vind ik, dat vooral McCartney op dit album laat zien hoe allround hij is (Back In The USSR, Honey Pie, Rocky Racoon, Helter Skelter, Ob-La-Di-Ob-La-Da, Blackbird, etc.). McCartney had niet 1 stijl, hij had er op dit album wel 4 of 5 die hij voor het voetlicht bracht. En vergelijken wie nou de beste Beatle is, vind ik ook nergens op slaan. Op dat punt ben ik het helemaal met je eens.
Oh ja, "Honey Pie" is mijn nummer 4, na "WMGGW", "Martha My Dear" (ook al een McCartney) en "Glass Onion".
Oh ja, "Honey Pie" is mijn nummer 4, na "WMGGW", "Martha My Dear" (ook al een McCartney) en "Glass Onion".
0
geplaatst: 20 september 2006, 18:39 uur
Sgt. Revolver schreef:
Helemaal met je eens, avdj. Ook ik vind "The White Album" stukken minder dan "Revolver". Er staan inderdaad prachtige nummers op "The White Album", maar daarnaast ook een aantal mindere composities. Hoogtepunten voor mij zijn: "While My Guitar Gently Weeps", "Helter Skelter", "Glass Onion", "Martha My Dear", "Piggies" en "Honey Pie" . Die laatste 2 nummers zijn misschien vreemd om als hoogtepunt te betitelen, maar persoonlijk heb ik toch wel wat met die beide nummers. Mindere nummers zijn volgens mij: "Wild Honey Pie", "Revolution 9", "Why don't we do it in the Road?", "Yer Blues" en "Don't Pass Me By".
4* voor het geheel.
(quote)
Helemaal met je eens, avdj. Ook ik vind "The White Album" stukken minder dan "Revolver". Er staan inderdaad prachtige nummers op "The White Album", maar daarnaast ook een aantal mindere composities. Hoogtepunten voor mij zijn: "While My Guitar Gently Weeps", "Helter Skelter", "Glass Onion", "Martha My Dear", "Piggies"
en "Honey Pie" . Die laatste 2 nummers zijn misschien vreemd om als hoogtepunt te betitelen, maar persoonlijk heb ik toch wel wat met die beide nummers. Mindere nummers zijn volgens mij: "Wild Honey Pie", "Revolution 9", "Why don't we do it in the Road?", "Yer Blues" en "Don't Pass Me By". 4* voor het geheel.
je moet de versie van "yer blues" eens beluisteren die john heeft gespeeld op het rolling stones rock'n roll circus in 1969. Dat is hééééérlijk, je zult het wel herkennen maar het is echt anders.
0
geplaatst: 20 september 2006, 18:43 uur
Sgt. Revolver schreef:
Dit zal waarschijnlijk ook te maken hebben met Lennon's geestelijke toestand ten tijde van dit album.
Dit zal waarschijnlijk ook te maken hebben met Lennon's geestelijke toestand ten tijde van dit album.
sorry man, hier ben ik niet mee eens. Dit komt doordat hij muziek beter kende en technisch vaardiger werd. Lennon bevond zich al in zulke "toestand" (hierbij veronderstel ik dat je verwijst naar de heroïne, lsd en al die andere shit dat hij pakte) sinds eind jaren vijftig maar vooral vanaf de jaren zestig. Sinds de periode van the beatles in Hamburg eigenlijk.
0
geplaatst: 21 september 2006, 18:32 uur
Oké Lennonlover, dat wist ik dan weer niet (dat Lennon al sinds de Beatlesjaren in Hamburg in "druggy" toestand verkeerde). Misschien ook een beetje een domme verklaring voor het feit dat ik op deze plaat McCartney en Harrison de sterkere Beatles vind (ondanks "Sexy Sadie" en "Glass Onion"). Let wel, ik vind alle leden van The Beatles fantastisch, en heb geen voorkeur voor een bepaalde persoon van The Beatles. Ik probeerde alleen een verklaring te geven voor het feit dat ik Lennon over het algemeen iets zwakker vind op deze plaat ten opzichte van MC en Harrison, dit in tegenstelling tot op platen als "Rubber Soul" en "Revolver".
Maar, zoals gezegd, alle individuele Beatles vind ik fantastisch. Het was juist de samenwerking tussen de vier mannen, die The Beatles zo'n fantastische groep maakte.
Maar, zoals gezegd, alle individuele Beatles vind ik fantastisch. Het was juist de samenwerking tussen de vier mannen, die The Beatles zo'n fantastische groep maakte.
0
geplaatst: 23 september 2006, 18:35 uur
Akkoord. maar er zijn wel een paar mensen aan wie ze dat ook te danken hebben. Ik heb het dan niet over een george martin of een Brian Epstein maar eerder over mede-muziekanten. Ravi Shankar, Rock'n roll zangers van de 50's waar the beatles toch wel wat inspiratie uit haalden. Maar we wijden weer uit. Back to the white album!
0
Peter Ganzeboom
geplaatst: 15 oktober 2006, 23:08 uur
Op revolution 9 na is dit een prachtig album. Van belang bij het oordelen van muziek is altijd welke herinneringen je hebt bij die muziek. Liggend op de grond en luisterend naar een oude pickup waarbij het deksel tevens als luidspeaker fungeerde. De dubbel-lp in je handen en kijkend naar die mooie foto's van de fabfour. Intens genieten. Die Lp kon je dan pas kopen na lang sparen.
Die herinneringen komen dan naar boven bij het beoordelen van muziek en drukken dan toch een stempel op het cijfer dat je gaat geven.
Die herinneringen komen dan naar boven bij het beoordelen van muziek en drukken dan toch een stempel op het cijfer dat je gaat geven.
0
geplaatst: 17 oktober 2006, 15:22 uur
Geweldige Beatles plaat. Veel zeer pakkende nummers en geniaale teksten.
0
geplaatst: 20 oktober 2006, 14:11 uur
Peter Ganzeboom schreef:
Op revolution 9 na
Op revolution 9 na
ik snap niet waarom niemand revolution 9 apprecieerd. Akkoord, het is geen nummer dat je als achtergrondmuziek opzet tijdens een familiediner of in de auto maar het heeft toch iets superspeciaals!
0
geplaatst: 25 november 2006, 22:37 uur
op het witte dubbelalbum staan geweldige nummers, brutaal en zonder franje, zoals helter skelter en ook dear prudence.. Vergeet niet dat the beatles experimenteerden en us best wat kritiek konden verwachten. Dat kritiek hebben ze bij mij in ieder geval.
Er zijn nogal wat superbands die enkel teren op het veilige succes van hun voorgangers. Voor the beatles was dat er niet bij. Ik vind dat in het witte dubbel album hun geloof en strijd wordt uitgedrukt. Hiermee bedoel ik dat ze in een tijd waren waarin ieder een weg ging. Ze hadden de wereld wel gezien en het succes geroken. Ieder gaf hun persoonlijke geurtje en ieder deed wat hem goeddunkte, na het explosieve revolutonaire geweld van revolver en sgt peppers. (mag het ff????) Dus wat mij betreft een heerlijk album. Nooit bang om hun reputatie te verliezen. Dat is wat van dit dubbelalbum afstraalt.
En en terecht....waar zouden ze ook bang voor zijn?
Er zijn nogal wat superbands die enkel teren op het veilige succes van hun voorgangers. Voor the beatles was dat er niet bij. Ik vind dat in het witte dubbel album hun geloof en strijd wordt uitgedrukt. Hiermee bedoel ik dat ze in een tijd waren waarin ieder een weg ging. Ze hadden de wereld wel gezien en het succes geroken. Ieder gaf hun persoonlijke geurtje en ieder deed wat hem goeddunkte, na het explosieve revolutonaire geweld van revolver en sgt peppers. (mag het ff????) Dus wat mij betreft een heerlijk album. Nooit bang om hun reputatie te verliezen. Dat is wat van dit dubbelalbum afstraalt.
En en terecht....waar zouden ze ook bang voor zijn?
0
geplaatst: 25 november 2006, 22:46 uur
Inderdaad rev 9 is een exp nummer. Niet te vergelijken met yesterday etc..., maar het zijn wel van die experimenten die ertoe leiden dat er geweldige nummers worden geschreven.
In die zin kan ik het zeker waarderen.
Het is altijd zo makkelijk om tegen mensen aan te schoppen zoals tom waits bijvoorbeeld, maar het zijn wel van die wegvrijmakers.
In die zin kan ik het zeker waarderen.
Het is altijd zo makkelijk om tegen mensen aan te schoppen zoals tom waits bijvoorbeeld, maar het zijn wel van die wegvrijmakers.
0
geplaatst: 26 november 2006, 00:59 uur
Inderdaad, jezelf kopieeren is veilig, maar nieuwe wegen zoeken geeft een risico. Zij gingen dat niet uit de weg en door hun populariteit kon het publiek dat makkelijker verteren. Napoleon zei eens "de laatste slag telt". En dat is de druk die iedere popmuzikant heeft, iedere keer weer waarmaken. Je kan wel zeggen dat ze op een gegeven moment zelfs shit konden verkopen, maar ze bleven wel goede platen maken (en ook slechte nummers, dat is de risico, maar die horen erbij), met als top hun laatste "Abbey Road". Wat mij aan white album opviel was vooral de produktie, alles knalt lekker uit de boxen alsof het gisteren opgenomen was.
0
mugken
geplaatst: 22 december 2006, 18:42 uur
Lekker album, alleen vind ik hem veel te lang,zeker voor een Rock/Pop plaat.Echter zeker 3 sterren waard.
0
geplaatst: 3 januari 2007, 16:23 uur
Beste Beatle plaat die ik in mn bezit heb.
(Heb verder Sgt. Pepper's, Revolver, de Rode en de Groene verzamelaar niet meegerekend)
01 Back In The USSR vind ik echt master, heerlijk soundje, vooral als je bedenkt in welke tijd het gemaakt is.
02 Dear Prudence, mwah.
03 Glass Onion verneukte m'n Kerstvakantie. The Walrus is Paul? Ringo is toch de Walrus?
04 Obladi Oblada zit volgens mij beter in elkaar dan dit knullige deuntje doet denken.
05 Wild Honey Pie is lelijk.
06 Bungalow Bill heeft een leuke tekst, maar dit vind ik een zwak nummer. Hij gaat dan weer wel mooi over in...
07 While My Guitar Gently Weeps. Harrison (tot hoe ver ik zijn werk ken) op z'n best.
08 Happiness is echt prachtig.
09 Martha My Dear en 10 I'm So Tired zijn leuke nummertjes, maar ze vallen niet zo op tussen de echte klassiekers.
11 Blackbird en 12 Piggies zijn van zo'n hoog niveau, vooral als je Manson's interpretatie van de teksten kent.
13 Rocky Raccoon is het beste dieren-nummer van de plaat. Wie schreef het eigenlijk? (Zal dezelfde zijn geweest als Bungalow Bill, gezien die Wilde Westen interesse)
14 Don't Pass Me By. Doe ik dus wel, want Starr zit gewoon op een minder hoog niveau dan de rest.
15 Why Don't... is een heerlijk nummer.
16 I Will en 17 Julia vallen in de categorie leuk, maar niet leuk genoeg om te blijven hangen.
18 Birthday. Heerlijk begin van m'n favoriete (de derde) kant. Allemaal wat rauwer.
19 Yer Blues en 20 Mother Nature's Son zijn minder dan...
21 Everybody's Got Something To Hide... Dit is echt een van m'n favorieten
wordt vervolgt
(Heb verder Sgt. Pepper's, Revolver, de Rode en de Groene verzamelaar niet meegerekend)
01 Back In The USSR vind ik echt master, heerlijk soundje, vooral als je bedenkt in welke tijd het gemaakt is.
02 Dear Prudence, mwah.
03 Glass Onion verneukte m'n Kerstvakantie. The Walrus is Paul? Ringo is toch de Walrus?
04 Obladi Oblada zit volgens mij beter in elkaar dan dit knullige deuntje doet denken.
05 Wild Honey Pie is lelijk.
06 Bungalow Bill heeft een leuke tekst, maar dit vind ik een zwak nummer. Hij gaat dan weer wel mooi over in...
07 While My Guitar Gently Weeps. Harrison (tot hoe ver ik zijn werk ken) op z'n best.
08 Happiness is echt prachtig.
09 Martha My Dear en 10 I'm So Tired zijn leuke nummertjes, maar ze vallen niet zo op tussen de echte klassiekers.
11 Blackbird en 12 Piggies zijn van zo'n hoog niveau, vooral als je Manson's interpretatie van de teksten kent.
13 Rocky Raccoon is het beste dieren-nummer van de plaat. Wie schreef het eigenlijk? (Zal dezelfde zijn geweest als Bungalow Bill, gezien die Wilde Westen interesse)
14 Don't Pass Me By. Doe ik dus wel, want Starr zit gewoon op een minder hoog niveau dan de rest.
15 Why Don't... is een heerlijk nummer.
16 I Will en 17 Julia vallen in de categorie leuk, maar niet leuk genoeg om te blijven hangen.
18 Birthday. Heerlijk begin van m'n favoriete (de derde) kant. Allemaal wat rauwer.
19 Yer Blues en 20 Mother Nature's Son zijn minder dan...
21 Everybody's Got Something To Hide... Dit is echt een van m'n favorieten
wordt vervolgt
0
geplaatst: 3 januari 2007, 16:25 uur
Rocky Raccoon is geschreven door McCartney. Typisch Macca nummer. Een verhaaltje.
0
EVANSHEWSON
geplaatst: 4 januari 2007, 13:35 uur
White Album is mijn absolute Beatlesfavoriet. En Revolver is misschien wel sterker, maar de sfeer op dit dubbelalbum is niet te evenaren !
Ben die discussies zat over de melige Mc Cartney en de hardere rebel Lennon, dat zijn clichébeelden wat de pers van hen maakte; Mc Cartney schrijft hier zijn hardste nummer "Helter Skelter" en het is er BAL OP ! En de eeuwige rebel Lennon laat zich van zijn zachtste kant zien als ie het over zijn moeder heeft (Julia). Het viel ook op dat Harrison steeds een betere songschrijver werd.
Mijn favorietste Beatle blijft echter voor eeuwig de steeds vrolijke clown Ringo, de cement van de grote ego's in de groep, een man die zich altijd wegcijferde om de band samen te houden. Ok, het is geen songschrijver, en geen al te groot talent, maar de leukste ? Ongetwijfeld !
Ben die discussies zat over de melige Mc Cartney en de hardere rebel Lennon, dat zijn clichébeelden wat de pers van hen maakte; Mc Cartney schrijft hier zijn hardste nummer "Helter Skelter" en het is er BAL OP ! En de eeuwige rebel Lennon laat zich van zijn zachtste kant zien als ie het over zijn moeder heeft (Julia). Het viel ook op dat Harrison steeds een betere songschrijver werd.
Mijn favorietste Beatle blijft echter voor eeuwig de steeds vrolijke clown Ringo, de cement van de grote ego's in de groep, een man die zich altijd wegcijferde om de band samen te houden. Ok, het is geen songschrijver, en geen al te groot talent, maar de leukste ? Ongetwijfeld !
0
geplaatst: 5 januari 2007, 09:58 uur
22 Sexy Sadie is we een lekker deuntje
23 Helter Skelter is ook een van m'n favorieten. Proto-heavy metal werd dit genoemd. Nou, kan ik me volledig in vinden.
24 Long, Long. Long. Saaaaai.
25 Revolution 1. Ik had altijd een harder versie van dat nummer op m'n PC staan. Toen ik de dubbelaar kocht, bleek Revolution hier ineens een zoet akoestisch nummertje te zijn. Wie weet waar die harde versie vandaan komt?
26 Honey Pie = Charles Manson volgens Manson zelf toch? Blijf die man intrigerend vinden, met de Tate- en LaBianca-moorden in het achterhoofd krijg je een totaal andere kijk op dit album.
27 Savoy Truffle. Ook Saaai.
28 Cry Baby Cry is leuk.
29 Revolution 9. Ik heb 'm nu een paar keer beluisterd, maar ik snap 'm nog niet helemaal. Het verhaal gaat dat deze geluids- kakefonie de eindtonen van de de overige 29 nummers bevat. Maar die hoor ik dus niet. On The Run op The Dark Side Of The Moon is wel te begrijpen, maar deze snap ik niet. Maar dat draagt misschien alleen maar bij aan de beleving.
30 Good Night. Oke.
Gepromoveerd naar #2 in m'n Top. Ik twijfel nog tussen #2 en #5, tussen The White Album en de eerste drie dEUS'en.
23 Helter Skelter is ook een van m'n favorieten. Proto-heavy metal werd dit genoemd. Nou, kan ik me volledig in vinden.
24 Long, Long. Long. Saaaaai.
25 Revolution 1. Ik had altijd een harder versie van dat nummer op m'n PC staan. Toen ik de dubbelaar kocht, bleek Revolution hier ineens een zoet akoestisch nummertje te zijn. Wie weet waar die harde versie vandaan komt?
26 Honey Pie = Charles Manson volgens Manson zelf toch? Blijf die man intrigerend vinden, met de Tate- en LaBianca-moorden in het achterhoofd krijg je een totaal andere kijk op dit album.
27 Savoy Truffle. Ook Saaai.
28 Cry Baby Cry is leuk.
29 Revolution 9. Ik heb 'm nu een paar keer beluisterd, maar ik snap 'm nog niet helemaal. Het verhaal gaat dat deze geluids- kakefonie de eindtonen van de de overige 29 nummers bevat. Maar die hoor ik dus niet. On The Run op The Dark Side Of The Moon is wel te begrijpen, maar deze snap ik niet. Maar dat draagt misschien alleen maar bij aan de beleving.
30 Good Night. Oke.
Gepromoveerd naar #2 in m'n Top. Ik twijfel nog tussen #2 en #5, tussen The White Album en de eerste drie dEUS'en.
* denotes required fields.