The Beatles - The Beatles (1968)

Sommige mensen.......

Ob-La-Di, Ob-La-Da is ook niet mijn ding maar voor de rest komt het White Album zeker in de buurt van een klassieke plaat ofwel van de Beatles Revolver bij mij de voorkeur heeft. Maar alles ook een kwestie van eigen smaak en muzikalische instelling

Voor mij komt The White album net na Exile van de Stones in mijn top tien. Revolution 9 iets te vaak gehoord tijdens muziekles, muziekleraar geeft een averechts effect waardoor je de plaat in eerste instantie niet objectief waardeert. Ouder en wijzer nu vind ik de plaat overweldigend en ben meer naar de Beatles gaan luisteren. Alhoewel de eerste platen mij niks doen. Revolver maakt voor mij de opstap naar hun beste platen. Blackbird is in al zijn eenvoud een kippevelnr. Yer blues ken ik ook van de Dirty Macband op Rock'n rollcircus van de Stones, hadden ze vaker moeten doen deze sessies.

@ Harald: Ik vind die deuntjes (net als Honey Pie met een puik gitaarsolootje van John Lennon!) juist wel passen bij de gekke lappen-deken-sfeer van dit album. Geen algemene lijn zoals Revolver, maar een gestoorde mengelmoes van drugs-songs, harde blues-rock, country, fraaie ballads, hardrock, vaudeville en noem maar op! Voor sommige groepen zou een collectie als deze een droom zijn; de Beatles smeten het op de plaat en confronteerde de wereld zo met hun eigen versnippering.

Vandaag heb ik deze dubbellaar eens in zijn geheel aangehoord , ik heb hem al 1 week orgineel thuis in de kast liggen maar vandaag meegenomen naar mijn werk , want daar kan ik de hele dag muziek luisteren .
`n stem uitbrengen doe ik niet na 1 luisterbeurt , wat ik wel weet is dat begin jaren 60 er nooit honderden chicks in katzwijm waren gevallen op Revolution 9 .

Ik heb vandaag ontzettend veel Beatles albums gehoord , waarvan deze dubbelle witte 2x .
Wat moet ik hier van vinden , ik vind er enorm veel afwisselende nummers op staan , zelden `n album gehoord met zoveel afwisseling.
Birthday kan je toch veel beter op je verjaardag horen dan dat afgezaagde Hieperde Piep .
Good Night kan je beter opzetten als 1 van de kinderen niet wil slapen ipv Dat Schaap met die witte voetjes .
Conclusie : Ik vind dit `n Rivella album .

`n beetje vreemd maar wel lekker .

en de stem, Rudiger? Wanneer komt 'ie?

Ik neem aan dat je met deze zin bedoelt dat, wanneer The White Album begin jaren 60 zou zijn uitgebracht, de gillende (keuken)meiden van destijds niets hadden gezien in de 9e symfonie van The Beatles.

Dit zou overigens ook grammaticaal correct zijn, maar ik kan me voorstellen dat sommigen denken dat je beweert dat The White Album begin jaren 60 is uitgebracht. - Toch even een opmerking (waarschijnlijk voor niets...)

Voorlopig heb ik hier 4 sterren voor gegeven , en dat is toch `n dikke voldoende , en dan zie ik tot mijn verbazing dat het gemiddelde zelfs 00,1 omlaag gaat .
hier staat ontzettend veel op zeg , ook songs die je niet verwacht van de Beatles , zoals Honey Pie , Piggies , Bungalow Bill .
Niet dat dat erg is , want ik skip er geen eentje .
Ik had vroeger de Bleu en de Red lp`s , verder lagen er bij ons thuis nog andere lp`s van The Beatles waarvan ik alleen de bekende nummers draaide en nu ong 30 jaar later ga ik ook de mindere bekende songs waarderen en ontdekken .
Dat had ik veel eerder moeten doen , en dan te bedenken dat bv op deze site Snuitertjes rondlopen van nog geen 20 jaar oud , die het hele Beatle repertoire kennen .
Waar ligt eigenlijk de kracht van The Beatles ?
Ik denk dat als je `n simpel deuntje als Love Me Do in 2008 opzet en het nog steeds goed klinkt , je hier te maken hebt met een Wereld Band .
Want dit is muziek die geen leeftijd kent .
Wat er bij Revolution 9 in mijn trommelvliezen wordt gespoten kan ik nog niet bevatten .
Die 4 sterren zijn voorlopig en kan nog omhoog gaan .
Zullen we deze Heren maar heilig verklaren .
ik ga naar het volgende Beatle album .
groetjes .

Nou Rudiger wat een ontboezeming op jouw leeftijd (met alle respect ) de Witte dubbelaar & Revolver te ontdekken.
Is inderdaad en zeer afwisselend album met weinig tot geen zwakke momenten en voornamelijk toppers ( Back in the USSR ,Dear Prudence, While My Guitar Gently Weeps & Blackbird )
Op naar Rubber Soul & Abbey Road zou ik zeggen!!!
2 klassiekers die in je collectie niet mogen ontbreken

Dit dubbel album kent zijn hoogte punten en zijn diepte punten, vooral als de Beatles het niet meer zo serieus nemen en je het gevoel krijgt dat ze nummers hebben geschreven om de LP te vullen
Maar er staan een paar echte juwelen op:
Back in the USSR, Dear Prudence ( over het zusje van Mia Farrow) en natuurlijk While My Guitar Gently Weeps, maar op de tweede LP staan ook de nummers die niet vergeten mogen worden: Savoy Truffel, Mother Nature's Son, Helter Skelter en het ingetogen en sublieme Harisson meesterwerk Long, Long, Long

Uiteraard zijn er ook nog andere nummers die goed zijn maar ik ga natuurlijk niet alles opnoemen, en wat ik al eerder zij, staan er ook wat nummers waar ik het moeilijker mee heb, bijv. Why Don, t We Do It In The Road? ( belachelijk nummer )

Maar voor de de rest een subliem meesterwerk, met zijn wat flauwe kanten, maar zijn hoogstaande kwaliteit

5,0*

Bij dit album waan je je het ene moment in .

1 een sprookjesverhaal
2 in een parijs cafe in 1930
3 in het wilde westen .

het is `n soort Back To The Future zonder beeld .

Jaja, het is dan toch gebeurd: deze heeft 'station to station' van mijn grote idool David Bowie van de eerste plaats in mijn top 10 gestoten. Op een bepaald moment kan je niet meer blijven liegen tegen jezelf, niewaar, ben dus maar eens héél eerlijk met mezelf geweest .
Mijn lievelingsplaat! 5 dikke sterren!

@ rudiger : ? Maar het zal wel aan mij liggen, ik hoor het er in ieder geval niet in.

Revolution 9 wordt je geeeeeeek van Verder wel een vet album, vooral het einde van kant/disc 1 is erg goed, en natuurlijk Ob-La-Di, Ob-La-Da. En Piggies. En The Continuing Story of Bungalow Bill. En Blackbird. En Mother Nature's Son. En Revolution 1. En vooral I Will.

Al met al een ruig album dat wel zo zijn 'herrie' kent, maar over het algemeen vooral zeer goede muziek biedt. Heerlijk om naar te luisteren.

4,5*

Ik denk dat rudiger doelt op;
1. Het middeleeuwse Piggies
2. Wellicht Revolution 9 (al kan ik daar naast zitten)
3. Rockie Raccoon, eventueel Why Don't We Do it in the Road

Zit ik in de buurt?

We gaan trouwens ook terug naar de jaren 50; Honey Pie en ook Sexy Sadie past voor mij in dat sfeertje.

Ja jij zit heel erg in de buurt , op 2 bedoelde ik Honey Pie .
De rest heb jij goed .

1 van de beste dubbelaars ooit en tevens mijn favoriete beatlesalbum vanwege de vele variatie. 2 cd's lang wordt je van het ene naar het andere genre gezwierd en kom je het ene na het andere prachtnummer tegen en dat is ook de kracht van de plaat : de grilligheid, het is iets speciaals, iets uniek dat je nooit beu zal geraken. Het is ook erg moeilijk om een favoriet nummer te kiezen want er staat zoveel goeds op. Bijvoorbeeld While My Guitar Gently Weeps waarin bewezen wordt dat the beatles ook goed met hun gitaar kunnen omgaan. Of Ob-La-Di, Ob-La-Da: zo een vrolijk nummertje dat erg blijft hangen, als je daarop niet verliefd wordt, weet ik het ook niet meer. Ook The Continuing Story of Bungalow Bill zal voor eeuwig in mijn hoofd blijven hangen, een echt kampvuurnummer waar ik spontaan vrolijk van wordt. Een ander hoogtepunt is Rocky Raccon , de tekst is geniaal en de minieme begeleiding prachtig. Ook erg eenvoudig maar daarom net zo prachtig is Blackbird. Of wat gedacht van Everybody's Got Something to Hide Except Me and My Monkey : een nummer waarin the beatles tonen dat ze ook kunnen rocken maar vooral een geniale titel voor bedacht hebben. Eigenlijk is elk nummer een hoogtepunt maar aangezien er nogal veel nummers zijn om alles te bespreken hou ik het simpeler: briljante plaat

Je weet dat Eric Clapton daar een partijtje meespeelt?

Tuurlijk maar the beatles( harisson) schreven het dacht ik ( maar clapton kan er natuurlijk ook wat van)

Ja...het is een George Harrisson song en Clapton deed lead guitar. Ook op Something als ik me niet vergis.

Om het op z'n zachtst uit te drukken

Op deze legendarische dubbelaar etaleren the Beatles zowat alle stijlen : van een slaapliedje (Good night) tot harde rock (Helter Skelter) , van lichtvoetig en vrolijk (Ob-la-di ob-la-da) tot experimenteel (Revolution 9). De beginnende luisteraar komt voor de ene verrassing na de andere te staan.
In dit album komen de vier individuele talenten meer naar voren en zijn de nummers soberder gearrangeerd dan hun vorige albums. Ook de humor is van de partij zoals in nummers als "Piggies" en "The continuing story of Bungalow Bill".
Een fantastisch en tijdloos album waar geen nummer teveel opstaat. Beatles-muziek maakt mij steeds vrolijk!

Wat een plaat. Zeer divers en dat bewijst de kracht van the Beatles. Hun genialiteit om alles om te zetten in een liedje. Eigenlijk is deze plaat een overzicht van hun talenten. Het kunnen maken van in eerste instantie '' onzin liedjes'' zoals: birthday, ob-la-di ob-la-da en Honey Pie maar uiteindelijk zijn het wel goede nummers.
Het antwoord op de vraag: The Beatles of de Rolling Stones?

The Beatles, verreweg.

Mee eens!

Overigens vind ik de onzin-nummers enorm bijdragen aan de gekke sfeer van dit album. Pal na de komische strip Bungalow Bill het drama van While My Guitar Gently Weeps, Blackbird klinkt zalvend na I'm So Tired...
Op één plaat vaudeville-deuntje Honey Pie en quasi avant-garde in Revolution No. 9...alleen de Beatles konden dat!

Ja die onzin-nummers zijn alleen onzin nummers op het eerste gehoor. Maar stiekem zijn het gewoon pareltjes die je nog even uit de schelp moet pulken.

The White Album geeft duidelijk weer dat veel nummers individueel zijn gemaakt.Dat geeft deels een wat verwarrende plaat op,want sprake van een eenheid is er dus allerminst.Hoe je het bekijkt, er staat aardig wat flauwekul op.Maar de uitschieters behoren tot het beste wat de groep ooit maakte.Dear Prudence,While My guitar Gently Wheeps(met dank aan E.C),Happiness is a Warm Gun,Blackbird en het hilarisch harde Helter Skelter zijn geweldige songs.Het is wel eens meer gezegd,en ik kan me daar alleen maar bij aansluiten;als dit een enkele plaat had geweest met de echt goeie nummers,dan had dit een meesterwerk geweest.Niettemin een heel behoorlijke plaat.

dat hoor je vaker. dat als het een enkele plaat geweest, het nog beter zou zijn.
ik kan me inderdaad voorstellen dat the beatles een paar nummers minder hadden gekozen, maar ik kan eerlijk gezegd niet een heel album schrappen. na twee of drie nummers stopt het schrappen eerlijk gezegd.

Er kon gewoonweg geen nummer geschrapt worden, de 4 leden wilden alle vier dat "hun" nummers op het album kwam en het werd uiteindelijk een dubbelalbum, waar de 4 leden hun creativiteit kwijt konden.

Op het eerste gehoor is er geen sprake van eenheid, maar alle nummers zijn even eenvoudig als briljant. Het was in die tijd zeer gewaagd om zowel harde of experimentele nummers als zeer zachte op één album te brengen. Tot nu toe waren albums éénvorming, er stond veelal één genre op een album bv. rock of blues of country.

Het hoes werd volgens mij opzettelijk wit gelaten, omdat men aan de hand van een platenhoes kan zien wat voor soort muziek de luisteraar kan verwachten. Als er een paar mannen met lang haar opstaan weet men al dat er rock staat, staat er een cowboy in de prairie is het country, staat er een zwarte met een gitaar is het blues ... en je had indertijd ook die typische psychedelische hoezen voor dergelijke muziek. De witte hoes duidde aan dat er geen bepaald genre op staat, de luisteraar moest verrast worden.

Leuke theorie, het had zomaar de reden kunnen zijn
Maar de echte reden was de volgende: Brian Epstein(manager van de Beatles)had een hekel aan die pschydelische cover van Sgt. Pepper hij vond het maar een idioote taffereel. Hij overleed in 1967 en uit respect voor hem had John Lennon het idee om een totaal witte, extreem rustige cover te nemen.