The Beatles - The Beatles (1968)

Leuke informatie frankieman!
Vind de theorie van LucM ook wel erg sterk trouwens en volgens mij zit er ook wel een kern van waarheid in.........

Ik denk ook wel dat het er bij heeft meegespeeld ja...

Feit blijft dat het een ijzersterke cover is...

wat bij deze, wat mij betreft allerbeste plaat, allertijden niet oververmeldt mag blijven is dat hij na veertig jaar nog steeds klinkt alsof het vandaag uitgebracht had kunnen worden. Los van de verhalen over eenvoud kent de plaat een rijkdom die ik nergens meer tegengekomen ben. Bij de sterkste momenten van allerlei andere grote artiesten is men toch niet verder gekomen dan slechts een herinnering op te roepen aan de Fab Four uit Liverpool. De rijkdom was zelfs zo groot dat deze niet op een enkele plaat paste en er daarom twee uitgebracht zijnt, een noviteit overigens want nooit eerder is iets dergelijks voorgekomen. Men bedenke daarbij dat wanneer The Beatles zich zelf gedwongen hadden een enkele plaat uit te brengen (wat George Martin) maar al te graag gewild zou hebben) dat het geheel misschien wel te sterk zou zijn en dat de plaat niet te recenseren zou zijn. Gelukkig zaten er nu enkele minder sterke songs op zodat het contact met de planeet aarde in tact bleef.

Volgens mij had Zappa al eens een dubbelaar uitgebracht. en Bob Dylan blijkt Zappa al voor te zijn geweest.

Dat was Freak Out! (Zappa) en Blonde On Blonde (Dylan), alle twee released in 1966. Maar ik weet nu niet uit mijn hoofd welke van de twee was de eerste dubbelaar, ik denk dat het Zappa was.

Dylan, helaas....

Ze ontliepen elkaar met een maand.

De eerste echte non-rock live-dubbel-LP komt trouwens uit 1950 (Benny Goodman's Live at Carnegie Hall)

Zonder twijfel een aantal prachtige songs maar als geheel heeft hij mij tot op heden nog niet kunnen overtuigen. Qua sfeer en samenhang zijn er voor mij betere Beatle-platen.

Het knappe van deze plaat is dat het eigenlijk geen geheel is. De samenhang bestaat uit het ontbreken ervan en het oprekken van de grenzen zodat ruimte gelaten is voor songs waarvan wij voorheen verstoken bleven. Van welke Beatles plaat vind jij de samenhang beter?

Sgt Pepper, maar dat komt waarschijnlijk door het concept. Ook de samenhang van Abbey Road acht ik groter dan van 'The White Album'.

Ja, da's niet moeilijk. The Beatles was gewoon een album waar iedere Beatle zijn songs schreef en erop gooide.

Overigens staat dit album na 2.5 jaar opnieuw in mijn top-10. Op nummer 2 nog wel!

Daar gaat ie bij mij ook nog wel belanden

En dat is waarschijnlijk mijn 'probleem' met deze dubbel LP. Het contrast tussen de verschillende songs is mij in ieder geval te groot. Dit is bijvoorbeeld het geval voor mij bij 'Bungalow Bill' en het daaropvolgende 'While My Guitar..' Dat er een aantal prachtige songs opstaan zoals bijvoorbeeld Dear Prudence en Yer Blues staat buiten kijf maar dat heb ik ook al in mijn eerste reactie toegelicht.

Ik vind die gekke mix van onzin, diepe ernst, zorgen, vrolijke toestanden en boosheid juist het sterke punt van dit album! Je kan een puike rock-album programmeren, een akoestisch folk-/country-achtig werkje, een comedy-album of juist een gitzwart album...het kan allemaal.
Het duidelijkst is hier (nog meer dan op Abbey Road) dat je zelfs alvast kan zien waar de solo-carrieres heengaan; de bijna pijnlijke openhartigheid van John, de rock-/popdeuntjes van Paul, de eerste composities van George sinds Revolver zonder Indiase instrumenten.

Formidabel toch dat een 40 jaar oud album, dat geen spatje verouderd klinkt, nog steeds zo veel discussies uitlokt?
Zegt deze (bijna) 50-jarige fan. Van dit album, van deze band!

IJzersterk Beatles-album met een enorme variatie in songs en eigenlijk voor het eerst zijn we getuige van een aantal nogal "heavy" nummers, waarin de basgitaar van Paul één van de boventonen voert. Rock on forever !

Vandaag en gisteren weer eens beluisterd.
Het blijft een fenomenaal album

Het is eigenlijk `n Rivella album , `n beetje vreemd maar wel lekker .

Een maandje geleden, toen ik door de platencollectie van mijn ouders aan het zoeken was, kwam ik deze LP per toeval tegen. Door de reacties hier op MuMe heb ik 'm mee naar beneden genomen en opgezeten. Ik als 15-jarige wist wel dat het een klassieker was, maar dat deze plaat zo goed was had ik niet voor mogelijk kunnen houden.

Van tevoren had ik nog lichte twijfel omdat ik met oude platen nog wel eens het idee heb dat ze voorbijgestreefd zijn door andere artiesten. De platen zijn dan nog steeds wel goed, alleen niet meer bijzonder.

Ik kan nu wel heel lang vertellen waarom ik deze plaat zo steengoed vind, maar dit ga ik niet doen. The Beatles doen op deze plaat simpelweg niets fout en weten zich dezer dagen nog steeds stand te houden tussen alle andere platen.

Dit wordt mijn eerste cijfer op MuMe en ik begin gelijk al met een dikke 5 voor een van de beste albums ooit.

Een plaat met hoogtepunten - en ook diepe dalen. Een periode waarin er creatieve hoogconjunctuur heerste onder het viertal. Nog eens verder gevoed door de onderlinge competitieve strijd tussen de heren Lennon en Mc Cartney. Onno deed ook haar intrede en van harmonie was daardoor ook steeds minder sprake. De onderlinge nummers vertonen daarom geen samenhang, maar liet ook de creatieve indivualistische kanten van Lennon en Mc Cartney tot uiting komen.

Er staan zoals gezegd enkele lullige dieptepunten (ook) op deze plaat (De Fab Four hadden daar een handje van). Good Night, Revolution 9 (Lennon dacht aangemoedigd door zijn nieuwe liefde, experimenteel te moeten zijn), Ob La Di (verschrikkelijk lullig), Wild Honey Pie en Starr met een terugkerende zwakke bijdrage in de vorm van Don't Pass Me By. Stuk voor stuk skipnummers.

Normaal gesproken zou een album nu gemiddeld scoren in mijn opinie, ware het niet dat er enkele kroonjuweeltjes opstaan. Happiness Is A Warm Gun, Dear Prudence en I'm So Tired zijn zo magnifiek qua opbouw, dat die als trio het album al opstuwen naar een 4,0. Gezegd hebbende dat het album grossiert in tal van andere sterke nummers tel ik er nog een 0,5 ster bij op om de klasse van deze dubbellaar toch luister bij te zetten.

Goed stukkie Mordor!
Persoonlijk vind ik veel dieptepunten wel passend. ObladiOblada vind ik best verteerbaar, maar de vrolijkheid is geforceerd, Good Night is hetzelfde verhaal.
Don't Pass Me By is niet alleen muzikaal, maar ook qua opname een drama. Ik geloof dat Ringo 'm al had willen opnemen in '65 voor Rubber Soul en pas toen het mogelijk werd van dit album een dubbelaar te maken mocht het erbij...terwijl George "Not Guilty" had liggen!

"Ob-La-Di, Ob-La-Da" is een frivool nummertje, niet hun beste, maar toch erg leuk.
"Good Night" is zoals de titel zegt, een leuk slaapliedje en passend als slotnummer.
"Don't Pass Me By" is inderdaad wat minder, Ringo Starr is nu eenmaal geen begenadigde zanger en songschrijver. Maar het nummer moest er nu eenmaal opstaan om aan te tonen de de vier Beatles nog steeds bij elkaar zijn. Toendertijd deden de geruchten de ronde dat the Beatles waren gesplit.
"Revolution 9" is een geluidscollage van John Lennon, onder invloed van Yoko Ono was John Lennon zwaar aan het experimenteren. Dit is het enige nummer dat ik soms skip, temeer omdat zo lang duurt (8 min.).
Maar in zijn geheel is het een geniaal dubbelalbum en het feit dat een album 40 jaar na dato van verschijning nog zoveel discussies uitlokt zegt al veel over het impact.
Overigens staan de twee beste nummers (volgens mij) achter elkaar : "While My Guitar Gently Weeps" en "Happiness Is a Warm Gun".

While My Guitar en Happiness zijn inderdaad de twee beste nummers van het album, tenminste voor mij(en jou ook blijkbaard )

Verder begrijp ik Mordor ook wel, maar bijv. "Ob-La-Di, Ob-La-Da" is zo'n typisch dom en simpel McCartney nummertje zoals "Maxwell's Silver Hammer" en "All Together Now". En volgens mij zijn die nummers net zo veel een deel van The Beatles als "While My Guitar Gently Weeps" of "Strawberry Fields Forever", natuurlijk zijn ze niet van dezelfde kwaliteit maar toch...

"Revolution 9" kan ik trouwens wel waarderen, ik houd wel van een experementje...

Frankieman, je vergeet Helter Skelter! Eén van de beste nummers allertijden.

Trouwens over die "domme" nummertjes heb je gelijk. Ze zijn net zo beatlesachtig als Strawberry Fields of Penny Lane.

Helter Skelter staat op nummertje drie bij mij wolf, ik vind de wat rustigere en bluesachtige versie(zo als het nummer eerst bedoeld was) die op meerdere bootlegs terug te vinden iets lekkerder klinken...

Ik skip me hier suf op dit album , vind dit `n minder Beatles abum dan bv Abbey Road waar niets te skippen valt .
Maar `n minder Beatles album is altijd nog goed voor 4 sterren , meer kan ik er niet van maken .

"Revolution 9" is volgens mij het enige nummer dat je met recht mag skippen.

Slaat nergens op vind ik. Revolution No.9 is gewoon een leuke, interessante, gevarieerde geluidscollage. Ik vind het een fantastisch nummer, het geeft de White Album iets mysterieus, het voegt zeker iets toe aan de plaat. Revolution No.9 heeft minstens evenveel te bieden als nummers als 'Wild Honey Pie', 'Bungalow Bill' of 'Everybodys Got Something to Hide'. Maar blijkbaar is Revolution No.9 al te experimenteel voor de popliefhebber
Wel jammer dat ze 'Whats the New Mary Jane' niet op deze plaat hebben gezet (staat wel op Anthology 2). Ook zo'n leuk experimenteel nummer van John

"Revolution 9" is op zich wel een interessante geluidscollage en past inderdaad op die dubbelaar, al was het maar vanwege het uitzonderlijk experiment en de veelzijdigheid op dit album.
Maar dit is bedoeld als reactie op rudiger die zich suf skipt op dit album. Ik kan goed begrijpen dat men "Revolution 9" skipt, maar dan vanwege de lengte (8 min) van dit nummer (om die redenen heb ik dat ook wel eens gedaan).
Maar voor de andere nummers zijn er geen redenen om te skippen.

Net zoals Toon vind ik het erg dat de meesten Revolution 9 skippen. Het is één van de interessantste Beatlenummers. Altijd weet de collage mij te verrassen. Zo vind ik dat stuk klassieke muziek,dat ergens in het midden te horen is, erg mooi.

Ik vind dat er op dit album gewoon geen skipmoment is. De nummers zijn niet allemaal even sterk (Helter Skelter vs Wild Honey), maar toch passen ze bij elkaar. Het verschil in stijlen, techniek en experiment maakt The White Album iets uniek in de muziekgeschiedenis.