Sigur Rós - ( ) (2002)

En om een of andere reden lijkt het net of hij steeds een andere tekst zingt, dan maakt het mij niet uit dat hij alleen 'You xylo. You xylo no fi lo. You so' zingt. Ik geef aan ieder nummer een eigen tekst.

Ik dacht het al.

Wat is dit album toch geweldig, je raakt helemaal in een soort van trance. Zo'n gevoel krijg ik echt bij weinig albums, vanaf het begin is het al raak, erg moeilijk te omschrijven.

Heel herkenbaar Ik zing het altijd luidkeels mee, ook al klinkt het in mijn oren als Chinees.

Het lijkt alsof Jónsi wel weet wat hij zingt, want het klopt allemaal zo met de muziek, de sfeer. Ik krijg maar geen genoeg van dit album en ik zet hem maar eens in mijn Top 10.

Het lijkt soms ook of hij gewoon Engels zingt.
Bijvoorbeeld in Vaka You saw the light of in het zevende nummer Don't fail, don't you lie. Dat hoor ik toch in ieder geval.

Het is mijn eerste album van Sigur Rós en kvind em meteen fantastisch. In het begon schrikten de lange nummers me wat af, maar ze vlogen zo voorbij omdat ze zo goed zijn. Vooral het tweede deel van het album is echt ongelofelijk goed. De nummers hebben altijd een zeer goedn is de muziek heel meeslepend.op e opbouw met op het einde een heuse climax. Ik vind het eerste deel redelijk dromerig en dan bij het tweede deel wordt ik echt in het album gesleurd en is de muziek echt meeslepend. De laatste 5 minuten van het album vind ik werkelijk briljant: de drums!
Ik geef het voorlopig 4,5* maar waarschijnlijk krijgt hij binnenkort de volle 5*.

Dit heb ik inderdaad ook, ik denk soms iets te horen in het engels en zo maak ik dus mijn eigen tekst. You saw the light heb ik inderdaad ook in Vaka gehoord.

Ik hoor bij vaka dit: You sat alone by the fire, your soul flies
en wanneer hij heel hoog gaat zingen: You shine a lot of love in our eyes.
Oké ik zag dat dit een album was dat heel erg gewaardeerd werd op MuMe en ik dacht dat ik wel eens wou weten waarom. Ik luister dus op youtube untitled #8 en daar vond ik niet echt iets aan. Speciaal gewoon. Daarna luister ik naar Vaka en voelde ik me geinteresseerd. Het was alsof het nog niet helemaal doordrong maar het begeesterde me. En nu hoor ik het opnieuw en wauw, een vreemd gevoel maar echt wauw. Een soort van trance en begeestering dat dit nummer me geeft, nog nooit zoiets gevoeld bij muziek heel erg raar. Het is zo emotievol ook al hebben de woorden geen tekst. Ik zou eens aandachting naar de rest ook moeten luisteren

En ik zal de tip van wouttormusic in gedachten houden bij het luisteren van dit album

Eindelijk eens iemand....

Ik hoor daar altijd: "You're so alone, and all I see"

Dat is juist het mooie van dat nummer denk ik en van alle nummers, je vult ze zelf in hoe je zelf wilt

Wauw, 't gevoel dat dit album achterlaat is meesterlijk, zeg.. Zelden heeft de sfeer van een album mij met zo'n apart gevoel achtergelaten.. 't Is erg mooie muziek, en ik vind het onverstaanbare gebrabbel van de zanger toch wel wat hebben.. Ik moet maar eens snel de andere werken gaan beluisteren..

Een tijdje geleden heb ik hier op mume mijn vraagtekens gezet bij dit album. Ik vond het wel een aardig album maar zag het briljante er niet van in.

Sterker nog, ik betrapte mezelf erop dat ik me op een gegeven moment zelfs begon te irriteren aan de vocale woordherhalingen van Jonsi.
Nog sterker, Ik heb het nog zelfs (tegen een vriend) omschreven als een lokroep van een drachtige duif op helium.

Toen las ik dat je beter met een album als Takk.. kon beginnen...
Dit vervolgens gedaan en ik moet eerlijk zeggen dat ik heb getwijfeld om het toe te geven (zeker na die eerdere uitspraken)... maar het kwartje viel na een aantal luisterbeurten eindelijk. Of het aan het meer bombastische karakter van het album lag weet ik niet. Maar er zaten zeker een aantal climaxen tussen die voor kippevelmomenten zorgde. Zelfs de stem van Jonsi werd langzamerhand steeds beter te pruimen.

Inmiddels heb ik me ook weer eens aan dit album gewaagd.
En ik vind het fascinerend hoe je jezelf muzikaal kan opvoeden of heropvoeden. Vergelijk het met de eerste olijf die aangereikt kreeg als kind. In de veronderstelling dat je met een zoete druif te maken hebt... spuug je hem uiteraard meteen weer uit. Nu ben ik er inmiddels gek op. Laat dit album nu mijn olijfje zijn. Het klinkt een beetje raar, maar ik weet niet hoe ik anders moet omschrijven waar de omslag zit. Op een goede rustige avond thuis op de bank viel alles ineens op z'n plaats. De sfeer, de opbouw, de dynamiek... alsof je naar een hele lange track luistert i.p.v. acht, een soort van reis door een andere dimensie die we nog niet kennen.

Inmiddels ben ik verslaafd aan dit album en zal ik voor de toekomst voor mij nog onbekende muziek eerst een aantal goede luisterbeurten geven alvorens ik ongenuanceerde kritiek ga leveren.

Om te beginnen moet ik toch even kwijt dat Untitled #8 één van de mooiste nummers is die ik ken. Prachtige opbouw naar een zo mogelijk prachtigere climax met geweldig drumwerk. Ook Untitled #1,3, 4 en 6 zijn prachtig en brengen me in een soort van roes, die ik bij geen enkel ander album krijg. Ik zou dit album dan ook 5* geven als de nummers 2, 5 en 7 niet zo verschrikkelijk saai waren. Sorry, maar deze doen me niks en ik vind ze dan ook véél te lang duren, terwijl #8 me daar totaal niet bij stoort. Ook hallen ze me jammer genoeg meteen weer uit die roes. Desondanks een ruime 3,5.*

Iets bekoort me niet in dit album, en toenet kreeg ik de ingeving; deze muziek is té afstandelijk. Daarmee wil ik niets afdoen aan de kwaliteit (en ook de sfeer) die deze muziek oproept, want dat is gewoon fantastisch, écht. Alleen is er die 'afstandelijk' (ik kan er niets anders voor verzinnen) die ik niet fijn vind. Ik kán me er soms zelfs ongemakkelijk door voelen. Dat gevoel krijg ik bij de Beatles wel, een warm, gemakkelijk gevoel.

Ik hoop dat dit gevoel weggaat...

Misschien is dat ook wel net het goede aan dit album, je moet het echt doorgronden.

Dat is al gebeurd, sterker nog, ik heb hem een tijd op nummer 1 gehad...

Nee, maar ik bedoel, misschien is dat afstandelijke juist wel de kracht van het album.

Ik ben het met je eens, dit album heeft een soort kilte die ervoor zorgt dat ik het bijna nooit luister. Er zit een enorm sterke sfeer in en het gaat heel diep. Ik denk dat je er gewoon enorm voor in de stemming moet zijn, dan kun je je laten meeslepen en dan is dat gevoel van afstandelijkheid misschien minder.
Sorry als dit overkomt als zweverig geklets; het is nogal moeilijk om je gevoel bij een album als dit goed onder woorden te brengen. Ik denk dat het ook helpt als je weinig aan je hoofd hebt, geen zorgen en dingen die nog moeten gebeuren. Ik ga sowieso nog even wachten tot na mijn examens denk ik.

Hmm ja het klopt wel. Misschien gaat het wel, maar ik zou deze cd nooit in de zomer draaien. Daarom laat ik hem maar even een paar maanden rusten, om in de herfst hopelijk hetzelfde gevoel terug te krijgen...

Ik had iets soortgelijks. Het feit dat de plaat geen echte teksten kende heb ik ooit beantwoord met "lekker makkelijk van ze. getuigt niet echt van creativiteit." Gelukkig ben ik van mening veranderd.

Want wat is taal nu eigenlijk? In feite worden we zonder taal geboren, en zonder contact met anderen zou er helemaal geen taal zijn. Taal is noodzakelijk voor ons, maar dat maakt het nog niet vanzelfsprekend. Dat is het mooie van ( ): het is een van de puurste vormen van muziek die er bestaan. In principe kan de luisterervaring bij een baby dezelfde zijn als bij een hoogleraar letterkunde.
Ook geeft dat natuurlijk de ruimte om tussen de ( en de ) je eigen interpretatie in te vullen, en dat is misschien wel het mooiste, ook al druk je het geheel niet in woorden uit.

Ik vind het eigenlijk niet eens zo raar dat er geen taal wordt gebruikt, maar dat de vocalen meer als instrumentale toevoeging worden gezien. Om een of andere reden is het zo gewoon geworden dat er daadwerkelijk teksten worden gezongen in muziek. Gelukkig kiezen zij voor iets anders, eigen interpertatie, ik vind de vocalen een geweldige toevoeging en ik denk dat het ook een van de sterkste punten is van dit album.

Prachtige, dromerige muziek, met climaxen waar je u tegen zegt. Echt meesterlijk, net als de albumtitel. Niet op nummer 1 in mijn top 10 omdat dit gelegenheidsmuziek is, zoals ik dat graag noem. Ik zou dit niet kunnen luisteren als ik op de fiets zit of door school loop, maar vooral voor het slapen gaan is dit een meesterwerk.
( )5.0*

Ik heb de voorganger altijd beter gevonden, maar heb deze nu in mijn top 10 staan. Wat een verschrikkelijk goeie plaat. Deze muziek vind ik zelf voor in de auto nog erg goed.

Als ik 1 tip mag geven: Dit album een keer luisteren als je licht aangeschoten bent. Echt waar, dan zie je echt varkens vliegen.

Ik ben er nu definitief achter dat dit het beste album aller tijden is.

Maar hij staat niet op 1 in je top 10?

Bedankt voor de tip, nu wel

Wie had gedacht dat IJslanders goede muziek konden maken? Ik niet.

Heb het inmiddels 3 keer geluisterd nu en het blijft een leuk album. Het is niet echt luistermuziek (daar vind ik het te eentonig voor), maar als achtergrondmuziek is het schitterend.

Luister nog eens wat vaker en je zult merken dat dit geen achtergrondmuziek is