U2 - Zooropa (1993)

Stay is ook wel het sleutelnummer in de film Far Away, So Close van Wim Wenders. Zit trouwens ook een geweldige clip bij.

The Wanderer is met Autobahn-lengte voorsprong het beste op dit album, eerlijk gezegd.

Ik vind het werk wat Johnny Cash met American Recordings vervolgens maakte echt een stuk beter. Ook U2 vind ik niet zo goed in vorm. Maar dat is mijn mening.

Een U2 album met 'mixed feelings'; toch staan hier wel een aantal van mijn favoriete U2 songs op, te weten Zooropa , Stay, The Wanderer en in mindere mate Lemon en Some Days Are Better Than Others.

Het grappige aan U2 albums als deze en ook Pop is dat je bij de eerste luisterbeurt zoiets hebt van, wat is dit nu weer! Nu vele jaren en luisterbeurten later klinken ze toch weer als typische U2 platen. Ook dit album moet groeien. Staan genoeg mooie nummers op. Lemon en Stay als toppers.

Zooropa was het tweede U2 album waar ik op 'wachtte' en na de BLAST die Achtung Baby voor me was, viel Zooropa me tegen.
Ondanks dat ik het album wel kan waarderen hadden ze naar mijn mening bij het idee moeten blijven om een EP uit te brengen.

The 'betere' (EP) Zooropa was dan geweest:
Zooropa, Babyface, Numb, Stay, Lemon, The First Time and Dirty Day.
Briljant !

In mijn oren was U2 rond dit en het vorige album op zn top.

Dit kwam tot uiting in de live optredens. Zoo TV is één van de weinige muziekdvds die ik heel regelmatig opzet. Alleen al het feit dat ze toen zo'n 12 nummers van de laatste twee albums speelden vind ik zeer gedurfd. Ze teerden niet op hun hits uit de jaren 80.

Mijn favoriete U2 album. Een album dat eigenlijk alleen gewaardeerd wordt door de echte die-hard U2 fan. Dus ook door mij

Een gewaagd maar onevenwichtig album van U2. Hier gaat U2 verder in het experiment dat op "Achtung Baby" was ingezet. Op zich positief maar het album maakt een wat fragmentarische indruk en niet alle songs weten in hoge mate te boeien, met name tracks 6 t.e.m. 9 op de tweede helft van dit album. Het titelnummer, "Stay (Faraway, So Close)" en "The Wanderer" zijn wel toppers.
Voor volgend album "Pop" geldt hetzelfde als deze "Zooropa", met het verschil dat de verkoop ervan nog wat minder was (vooral in de VS), waarna U2 terugkeerde naar de vertrouwde sound in hun beginperiode.

Hier was U2 nog een spannende band. Velen zullen het niet met mij eens zijn, maar ik vind Achtung Baby, Zooropa en Pop de beste U2 platen. Ik heb altijd het idee dat het traditionele U2 geluid zich ontwikkelde vanaf Boy tot het uiteindelijke meesterwerk The Joshua Tree. Als ik Rattle & Hum dan even over mag slaan, sloeg vervolgens de vernieuwingsdrang toe en daarna werd de band een parodie op zichzelf.

Ik heb nogal gemengde gevoelens bij Zooropa. Aan de ene kant zijn de meeste nummers allemaal wel aardig tot redelijk goed, met Daddy's Gonna Pay for Your Crashed Car, The Wanderer en het prachtige Zooropa als uitschieters, maar tegelijkertijd staan er ook een aantal gruwelijke missers als Babyface en Lemon op, U2 onwaardig. Geen slecht album, maar wat mij betreft wel met afstand de zwakste broeder onder de U2 albums.

Het leek me wel aardig eens iets te schrijven over dit album van U2, zeker nu het nieuwe album volop in de belangstelling staat. Zooropa is altijd een beetje een ondergeschoven kindje geweest, maar voor mij was het (als ik me goed herinner) de eerste U2-plaat die ik in zijn volledigheid hoorde. Gegrepen door het fantastische Numb en het briljante optreden van U2 (eigenlijk alleen The Edge solo) tijdens de MTV Video Awards in 1993 besloot ik dit album, als veel andere in die tijd, te lenen bij de plaatselijke bibliotheek en op een bandje te zetten. Echt fan ben ik nooit van Zooropa geworden, sowieso niet echt van U2, maar het paste op zich wel goed bij de andere alternatieve muziek die ik luisterde in die tijd. Ik kopieerde ook Boy en The Unforgettable Fire, maar met die albums heb ik nooit iets gehad.

Alhoewel ik nu geen heel hoge stem heb staan (2,5*) ben ik dus het niet zo eens met de kritiek die dit album meestal krijgt: te experimenteel, te zwakke songs, etc. Zelf heb ik veel meer met albums als deze en Pop dan met de U2 van de paar albums daarna. Liever een wat gedurfder geluid dan de wat makkelijke ééndimensionale sound van de albums na Pop. De wat meer Europese sound (op de een of andere manier is dit album voor mij een soort zielsverwant met Bjork's Debut, ook al door Flood geproduceerd) levert toch iets spannender luistersessies op. Wat me wel een beetje tegenstaat aan dit album is wel de zompige productie: het had wel een iets transparanter geluid mogen hebben. Als ze deze nu 's zouden kunnen remasteren...

Dan wat inhoudelijker: in eerste instantie zou Zooropa slechts een EP zijn die tijdens de Zoo TV Tour zou worden uitgebracht, maar al snel ontstond er genoeg materiaal voor een volwaardig album. Een aantal sterke nummers sneuvelde, maar kwam uiteindelijk toch nog op andere platen terecht. Zo werd If You Wear That Velvet Dress bewaard voor Pop en verscheen Hold Me, Thrill Me, Kiss Me, Kill Me op de soundtrack van Batman Forever.

Het album opent met Zooropa, wat een (en nu citeer ik Wikipedia) "commentary on consumerism and commercialism, featuring advertising slogans of several well-known companies as verses" is. Het nummer begint nogal kakafonisch met door elkaar gesproken reclameslogans, maar uiteindelijk wordt hier een typische U2-melodie (had zo op de oude platen kunnen staan) gekoppeld aan een wat electronischer geluid, waarbij het typische uitwaaierende gitaargeluid van The Edge ook nog een hoofdrol speelt. Het daaropvolgende Babyface is een nogal doorsnee liedje dat volgens mij over Bono's lief gaat, al doet de titel en de kinderlijke instrumentie wellicht anders vermoeden. Jammer dat de magnifieke opener zo'n flauw vervolg krijgt. Gelukkig maakt het geweldige Numb dat in één keer goed. The Edge zet zijn monotoonste stem op en soms een hele serie "don'ts" op. De drumbeat - gesampled uit Leni Riefenstahl's Olympia - is al even monotoon. Ik kan me de videoclip uit die tijd nog wel herinneren: er werd destijds zelfs een videosingle uitgegeven. In de clip zit The Edge in een stoel en vervolgt ongestoord zijn mantra, onderwijl continu afgeleid door beelden, andere mensen (al dan niet hem insmerend met voedsel ed.). Als Bono invalt - hier hoog zingend - wordt de monotonie doorbroken door een paar geweldige melodielijnen. Wat mij betreft U2 op zijn bijna best, want het hieropvolgende Lemon (misschien wel mijn favoriete U2-nummer allertijden) is nog een klasse beter. In dit nummer, ooit eens gekenschetst als 'futuristic German disco', zet Bono zijn nogmaals zijn beste falsetto-stem op en wordt hij ook bijgestaan door Brian Eno en The Edge. De muziek zelf heeft nogal een dancevibe, doordat de basis (drums + tamboerijn + (ik vermoed gemuteerd en daarna geloopt gitaarloopje) continu hetzelfde blijft. Hierdoor kunnen het sporadische gitaarspel van The Edge, de subtiele vioolpartij en de prachtige piano excelleren. Voor mij een nummer waar ik niet snel genoeg van krijg. Ik moest dan ook maar 's op zoek gaan naar de remixen ervan.

Met de hitsingle Stay (Faraway, So Close!) werd het U2-publiek dat de 'oude' U2 terug wilde horen tevreden gehouden. Het nummer, dat blijkbaar een soort ode is aan Frank Sinatra, heeft mij nooit zo weten te bekoren. Het zit goed in elkaar en ik vind het ook wel mooi (met name de versnelling van Bono's zang in het tweede couplet), maar de echte klik is altijd uitgebleven. Hierna gaat het helaas een beetje mis op dit album: Daddy's Gonna Pay Your Crashed Car is wat mij betreft een mislukt experiment: het nummer zou organisch moeten klinken (samples van stemmen, afgeknepen trompetten), maar heeft een vervelend ritme en weet gewoon niet echt te boeien. Ik kan me goed voorstellen dat juist dit nummer voor veel mensen hèt skipmoment is op dit album. Ook Some Days Are Better Than Others is niet bepaald geweldig. Een beetje te druk en te vol. Ik denk dat dit nummer wel baat zou hebben bij een iets ingetogener uitvoering, want nu verzuipt het bijna in allerlei toeters en bellen. The First Time is een ballad en doet mij, meestal geen ballad-liefhebber, jammer genoeg helemaal niets. Een beetje een uitzitnummer. De spanning komt weer terug met Dirty Day, dat opgesierd is met een warme deken van schelle feedback. In dit nummer vind ik de niet voor de hand liggende toevoegingen wel weer functioneel, het geeft het geheel duidelijk wat meer sfeer en diepgang mee. De slotzin "these days, days, days run away like horses over the hill" is overigens een ode aan Charles Bukowski, die een gedichtenbundel met bijna dezelfde naam uitbracht. Op het slotnummer The Wanderer neemt de Johnny Cash de zang op zich. The man in black zingt alsof het een countrysong betreft, terwijl de muzikale omlijsting toch wel anders is. Het levert een opvallend contrast op en klinkt best goed, maar de klassiekerstatus die dit nummer toch wel heeft ontgaat me een beetje. Niets ten nadele van JC overigens, zijn heldendom is wat mij betreft onomstreden.

Uiteindelijk verhoog ik mijn stem met een vol punt, maar ik vraag me af hoe de status van Zooropa geweest als de heren het toch bij een EP (wat dus het initiële plan was) hadden gehouden. Een EP van een klein half uur met als tracklisting: 1. Zooropa, 2. Numb, 3. Lemon, 4. Stay (Faraway, So Close!) en The Wanderer zou van mij wel 4,5* hebben gehad. Nu blijft het bij 3,5*

Tijdens de tour ter promotie van deze plaat ging U2 in hun show meer high tech gebruiken en de met "achtung baby" ingezette weg verder uitwerken. De plaat overtreft "Achtung Baby" zeer zeker niet en dat blijft ook de beste U2 plaat uit haar catalogus. Aan deze plaat is wel te horen dat de mogelijkheden nog niet in de volle breedte in kaart zijn gebracht.

Ik dacht dat ik alles van U2 in de kast had staan, deze blijkt nu ineens te missen.
Vreemd, misschien dat ik 16 jaar geleden afgeknapt ben op Numb en de muts van The Edge, of was ik te druk met afstuderen?
Hoe dan ook, ik heb 'm gemist.
Tijdens de discussie en de boordelingen die momenteel aan de gang zijn rondom de meesterlijke nieuwe U2 No Lines On The Horizon plaat wordt deze Zooropa CD regelmatig als een ondergewaardeerd meesterwerkje aangehaald.
En toen werd ik wakker, beter laat dan nooit.
Een aantal nummers kende ik achteraf natuurlijk al, maar het geheel is inderdaad verrassend goed.
Met als toetje Johnny Cash.
Om te beginnen 3,5*

En groeit die al? Want dit is idd een vergeten pareltje uit een periode dat U2 vol inspiratie was.

Misschien dat de opwinding van de U2 plaat me wat naar het hoofd stijgt, maar de sfeer van Zooropa vind ik aardig overeenkomen met No Line On The Horizon.
Ik heb beide albums geshuffeld afgeluisterd en ze passen wonderwel bij elkaar.
Maar om antwoord op je vraag te geven, ja Zooropa groeit gestaag.

Door het nieuwe U2 album en de aankomende tour ben ik het eerdere werk van de band veel meer aan het beluisteren .
Zooropa , ik had 2 sterren gegeven en vond er geen ruk aan .
Dat was toen maar na meerdere luisterbeurten ben ik dit album veel beter gaan vinden , sterker nog het hoort tot het beste U2 werk .
Samen met Pop het meest experimentele album van U2 .
Lemon , Numb , Stay , Daddy`s Gonna Pay , Some Days , The First Time en The Wanderer zijn top songs .
2,5 ster omhoog naar 4,5 .

Het gemiddelde is veel te laag , misschien zien meer mensen dat in.

Mijn punt.

Ik maak hetzelfde mee. Dit album jaren niet gedraaid, blijkt het toch een goed album te zijn. ****

Ik heb hem ook weer eens uit de kast gehaald. Zeker een goede 4 sterren hoor. Babyface, Lemon, Stay, Some Days Are Better Than Others, The First Time, The Wanderer zijn allemaal erg lekkere tracks. Moet je nagaan dat er maar tien nummers op staan en ik ze zo'n beetje allemaal boven heb opgenoemd zegt wel wat over die onderschatte album van U2.

Goed bezig jongens , het gemiddelde moet omhoog van dit klasse album , dit schijfje wordt steeds beter hoe vaker je hem hoort .
Ik verhoog hem naar de max van 5 sterren , dagelijks komt ie voorbij in m`n cd speler.
`N gemiddelde van 3.30 is gewoon lachwekkend , misschien moeten meer users deze nog eens uit de kast halen.

Datzelfde kan over Pop gezegd worden.

En is net zo waar

Een dappere plaat van U2.Men zette hun verworven status danig op het spel met dit album.Maar wonderwel pakt het toch nog redelijk uit.Niet alles is even sterk ,maar in het kader van het experiment is het toch allemaal wel beluisterbaar en nergens vervelend.Eigenlijk is het "normaalste" nummer Stay(Faraway,So Close) een beetje de dissonant hier.Wel een prachtig nummer overigens,maar het lijkt bij de experimenteerdrift een beetje buiten de boot te vallen.Dit album is verguisd door velen,maar kwalitatief gezien was Pop een stuk matiger.

Ik heb "Zooropa (1993)" nooit verguisd. Het is zelfs mijn all-time favoriete U2 album.

ik ben trots op je ,Hans

Hij behoort zeker in mijn U2 top 3 .
de meeste vinden AB de beste , maar deze vind ik veel experimenteler , AB is natuurlijk ook super.

....Er was eens.......een optreden in Ierland in de periode dat U2
in-en-in hot was. In dat optreden haalt Bono verbaal woedend en aggressief uit en the Edge begint lekker te janken met zijn gitaar en gaat er zelfs zo ver in dat hij bewust zijn gitaar begint te ontstemmen. Het was een hoop gepiep en kabaal die mijn haren te rijzen deed. En ik dacht nog......hoe moet het nu met al die lieve moedertjes en andere vele brave mensen die deze band zo hoog hebben staan? Ik vond het nogal wat om als megapopulaire band zoiets te doen.Het had nl niets meer met de schoonheid van doen die we gewend waren van U2. Neen, driewerf neen, dit was louter anarchisme. Het was gedurfd en heftig, maar laten we eerlijk zijn:
van het begin af aan is U2 al zo geweest. Neem nu hun beginperiode. In het begin was U2 vooral bekend binnen het alternatieve -en undergroundcircuit, en daar komt Bono die zijn moeder opdraagt aan de liefde van God (Tomorrow). Heb ook een bootleg waarin Bono bij het nummer 'Southern Man' de gitaar pakt en zelf de gitaarsolo voor zijn rekening neemt ; ik kan je zeggen dat een gitaarsolo bewerkt met slagersmes mooiere klanken produceert.
U2 heeft het altijd al gehad. Maar aan de andere kant kan U2 het zich ook permitteren een misstap te maken. Een 'verkeerde' cd die niet goed wordt begrepen door de fans is als een schouderophaal voor de Ierse heren denk ik. Ze hebben het geld, ze hebben de status en hoeven alleen met weer iets anders te komen of hun oude koers te hervatten en het komt allemaal weer goed.
Wat deze cd vind ik ook dat het verbleekt naast al hun oude werk, maar hoe 'on-U2' ik deze ook maar vind, hij is en blijft gewoon superchill.

Ondanks best wel veel negatieve kritieken hier op de site is dit een aardig album.
Vanochtend 5 U2 albums beluisterd, van dit album zijn mijn favorieten Stay, Numb, Zooropa en Daddy's gonny pay....meest opvallende nummer de wanderer,
wel even wachten op de alarmtonen voor je de player uit zet.

Hm.....ik vergeet wel eens het afgaan van het alarm op het eind. Ik weet juist als een idioot niet hoe snel ik naar me cdspeler rennen moet om dat alarm voor te zijn.