James Blake - James Blake (2011)

Hoe gaan we dit nu eens noemen: electronic soul? Geen idee en de vraag is natuurlijk of dat er überhaupt toe doet.
Spannend en gedurfd is het in elk geval zeker: knisperend, hortend en stotend wringt Blake zich in allerlei bochten, onderwijl een warme soulstem opzettend die regelmatig vervormd wordt (de vocoder doet zijn werk aardig).

Ik geef toe dat ik er wat moeite mee heb. Dit soort experimenten komen op mijn ongetrainde oren altijd wat geforceerd over. Gelukkig boeit het wel en is het dermate spannend dat ik het gevoel heb er meer en meer in te willen duiken om het mysterie te ontrafelen zodat er straks een monumentje overeind blijft staan. Een monumentje dat te boek gaat staan als een hedendaagse klassieker wellicht.
Met een nummer als Give Me My Month heb ik de minste moeite maar die klinkt in mijn oren dan gelijk ook het toegankelijkst en ik hou nu eenmaal van piano.
Wel is het goed te horen dat jonge artiesten, James Blake is 22, met zulke gedurfde albums aan durven komen zetten. Was het in 2010 Gonjasufi die me zeer lang heeft weten te intrigreren met zijn haast ongrijpbare geluid, daar zal het de komende tijd James Blake gaan zijn met een album dat vol soul zit maar met een enorm vervreemdende bite. Daar hadden we de uitdrukking 'een beetje vreemd maar wel lekker' toch voor?

Ik ben er nog niet helemaal over uit of dit nu echt iets voor mij is maar ik kan in elk geval zeggen dat dit een aanrader is voor muzikale avonturiers en alleseters en dat we er de komende maanden ongetwijfeld nog veel over zullen gaan horen.

Nou, na een avondje + een deel van de ochtend luisteren kan ik toch een wat meer gefundeerde mening geven.

De vier sterren die ik James Blake in eerste instantie heb gegeven blijven gewoon staan, en misschien worden het er wel 4,5. Ik vind deze plaat echt heel fijn. In eerste instantie begreep ik niet helemaal waar ik nou naar zat te luisteren. Het leek, zoals KampF zegt wel soul. Maar nu ik wat meer heb geluisterd kan ik het meer en meer waarderen.

Breekbare, warme muziek. Pas de afgelopen maanden ben ik electronic, dubstep en IDM meer gaan waarderen. Als je mij dit een paar maanden terug had laten horen was ik al snel afgehaakt.
De afgeknipte vocals en vrij random beats maken het een album dat ontdekt moet worden, dus de komende tijd zal ik deze plaat ook vaak draaien.

Absoluut topnummer is toch wel Limit To Your Love, wat een fijn nummer. Maar ook Give Me My Month en Why Don't You Call Me vind ik toch wel de betere nummers op dit album. Toch zal ik niet een hele middag naar deze plaat kunnen luisteren. Dan word het mij te zweverig en ongestructureerd. Ik mis dan toch wel een duidelijke en consistente beat.
Misschien is dat een kwaaltje dat ik nog over heb gehouden uit de tijd dat ik slechts mainstream muziek luisterde.

Ik ben benieuwd of James Blake mijn 4* de komende maanden vast kan blijven houden.

Je kan het toetsen aan zijn EP's, misschien wat vergelijken met andere artiesten, om te achterhalen hoe dit te omschrijven. Enige feit is dat het momenteel al voor de derde keer vandaag loopt af te spelen. Deze muziek raakt me diep in deze weemoedige winter.

Gaan zingen, het was de beste beslissing die James Blake had kunnen nemen. "My brother and my sister don't speak to me, but I don't blame 'em", de enige zin die in de vijf minuten van I Learnt to Share wordt uitgesproken, met Londens accent waarbij zijn stem elke keer weer dreigt weg te vallen tegen de huilende electronica, het is alles wat we moeten horen om ons verlangen naar ons gemis aan te wakkeren. Op dezelfde manier wist hij al tegen Feist op te jammeren in Limit to Your Love, bijna een wedstrijd (gestaakt door een betraande jury). Je hoort het soms op dit album, maar James Blake is een van de weinige artiesten die a capella gerust een heel album zou kunnen boeien, niet vanwege een prachtige stemkleur of de perfecte beheersing, maar puur om hoe hij het weet te brengen. Nina Simone is nog zo'n artieste, zij het op iets andere wijze. Niet slecht voor iemand die het leeuwendeel van zijn leven aan knopjes heeft zitten draaien. Al is het goed dat hij daar ook wanten van weet. Het staat hem toe zijn verhaal op de juiste manier uit te kleden en uitkleden gaat soms moeilijker dan aankleden, zeker als het om muziek gaat. De teksten staan bol van onzekerheden, twijfels en angsten, maar de aanpak getuigt van ontzettend veel lef. Hoe verloren het soms ook klinkt, Blake weet verdomd goed waar hij naartoe wil.

Het is hem dan ook van harte gegund, maar het zou toch wel sneu zijn mochten we de beste plaat van volgend jaar nu reeds achter de rug hebben...

Dit is ongetwijfeld zo.... heerlijke CD en vooral dit nummer.....

James Blake is een fantastisch artiest, eerst de ep CMYK uitbrengen. In het nummer CMYK zelf zitten samples van Aaliyah en Kelis. Hij maakte er gewoon een nieuw nummer mee. Dan heeft hij ook nog Klavierwerke en The Bells Sketch in 2010 uitgebracht. Maar nu komt hij met een volledig album na dat hij de cover Limit To Your Love heeft uitgebracht als single. Ik vind het een verrassend album, maar het mocht wat meer CMYK achtig zijn ipv heel de tijd in de richting van Limit To Your Love te blijven. Maar het gaat dan wel in die richting, maar wat een schitterende stem en dan daarboven op nog uitstekende producerskills! Maar soms had ik het ook meer uptempo verwacht. Daarom een 4, maar de plaat kan nog groeien.

eindelijk is hij uit, het debuutalbum van James Blake. Na drie prachtige Dubstep ep's en twee singles is hier dan het eerste album. Een stem die je het beste kunt vergelijken met de vervormde stem van Bon Iver (in het nummer Woods) en die van Antony (van The Johnsons). Dit gecombineerd met een langzame elektronische en vaak lege muziek van Blake.

Het album opent perfect met Unluck, meteen wordt de goede sfeer neergezet. The Wilhelm Scream is prachtig, ook in de context van het album staat deze nieuwe singel heel goed. I Never learnt to share is spectaculair, vooral als op een akeling perfect moment de elctronica echt toeslaat. Het tweeluik Lindisfarne 1 en Lindisfarne 2 zijn mooi, maar van een iets minder hoog niveau, het is zeker niet slecht, maar het is gewoon wat minder spectaculair dan de voorgaande nummers. Limit To your love, de Feist cover die een hit werd in Nederland, is en blijft een meer dan prachtig nummer. De stiltes die vallen, maken het nummer eigelijk mooier dan het origineel. Het is ook het enige nummer waar Blake’s stem heel het nummer onvervormd horen. In tijden niet zo’n mooie cover gehoord. Prachtig! Maar daarna zakt het allemaal toch een beetje in. Het is gewoonweg minder spectaculair dan de eerste helft. Dat betekend absoluut niet dat het slecht is. Er valt nog steeds genoeg te genieten, maar mijn mond valt niet meer open zoals in de eerste helft. Afsluiter Measurements is wel een prachtig nummer, die het album heel mooi afsluit. Kippevel!

Ik vraag me af of het album net zo’n succes gaat worden als Limit to your love. Het is James Blake van harte gegund, maar het album is toch even net iets minder toegankelijk, maar het maakt hem er niet minder mooi op. Met meerdere luisterbeurten komt het album echt in bloei, en wordt je er steeds dieper ingezogen. Het is allemaal knap gemaakt, de details die later eigelijk pas opvallen zijn prachtig. Ook de gebruikte stiltes versterken de muziek heel erg. Dat de tweede helft wat minder is dan de eerste is hem vergeven, Want als geheel album is het prachtig. Als je zo’n eerste helf kan maken, is er eigelijk geen tweede helft meer nodig.

4*

van: http://daanmuziek.blogspot....

Soul en electro gaan bijzonder goed samen op briljant debuut

Met nieuwe platen van PJ Harvey en Radiohead en die van Elbow en Patrick Wolf op komst, lijkt muziekjaar 2011 al bijna niet meer stuk te kunnen. Maar wat de nieuwe oogst pas echt waardevol maakt, is een splinternieuw debuut dat inslaat als een bom. En ook die is er al. De Brit James Blake (1989) heeft met zijn titelloze debuut een heel bijzonder werk afgeleverd dat ik maar blijf draaien en draaien.

Als je de muzikale referenties inventariseert die bij beluistering van deze plaat bij je opkomen, is duidelijk wat een wonderlijke combinatie Blake in zich verenigt. Zijn electronica doet denken aan Burial en Alaska in Winter, en misschien soms aan Fennesz, maar de postdubstep (want dat etiketje hebben kenners hem inmiddels opgeplakt) wordt tegelijkertijd gelardeerd met warme klanken die neigen naar de emo-zang van Antony en de soul van Nina Simone. Toch is hij vele malen ingetogener dan die twee zangvoorbeelden. Bij Blake is alles klein, stil en minimaal.

In kleine kring was Blake al bekend met drie EP's waarop hij vooral experimenteerde met electronica in de dubstep-stijl. Rustige dance, om het simpel uit te leggen. Op zijn eerste volwaardige plaat voegt hij daar een vernieuwend element aan toe: soul. Iets daarvan was al te horen op CMYK, maar toen waren het nog soulsamples. Nu zet hij ten volle zijn eigen warme stemgeluid in. Daarbij wisselt hij pure zang af met een door de vocoder vervormde zang. Wat dat betreft is Blake net zo'n vocoder-liefhebber als Alaska in Winter.

Maar op deze plaat blijkt dat zijn zang geen electronische vervorming nodig heeft om prima bij de electronische begeleiding te passen. Sterker nog, op de weergaloze cover van Feists Limit to your love vult hij zijn soulstem nog aan met gedragen piano. Dat maakt dit nummer een van de meeste toegankelijke van dit album. Maar Blake neemt geen genoegen met een louter mooi gezongen liedjes. Ook deze Limit to your love krijgt gaandeweg het nummer een bijzonder Blake-behandeling. Na wat gedragen pianowerk zet ook hier onherroepelijk de drumcomputer in en voert hij ons met piano en al richting vervreemdende geluidjes, vervormde stemmetjes en gekke drums.

Bovenal valt de stilte op. Blake neemt liever gas terug dan dat hij vol op het orgel gaat. Ook in Limit to your love zitten enkele heel spannende momenten van stilte. En ook in veel andere nummers gebruikt hij dit om te verwarren en te verrassen. Bij die aanpak hoort ook dat hij met flarden werkt. Nummers doen soms onafgemaakt aan, alsof je naar ruw materiaal zit te luisteren. Hij pakt muzikale thema's op en laat ze net zo gemakkelijk in een nummer weer vallen. Daarmee is niet elke song op dit album eenvoudige te verhapstukken. Maar vernieuwend is het absoluut en na een zekere gewenningsperiode blijkt dit een parel van een debuut te zijn.

Oor zegt hierover "Zijn belangrijkste instrument: stilte, een stijlmiddel dat andere geluiden beter tot hun recht laat komen."

Wat mij betreft is het allemaal te ver doorgevoerd en kan alleen Limit To Your Love mij bekoren, als de rest van het album daadwerkelijk stilte zou bevatten was het nog wel aardig.
De vergelijking die Oor maakt met oa Burial's debut ontgaat mij helemaal en de referentie met Soul en Gospel is voor mij ook een raadsel.


Het album staat nu voor de zoveelste x op en het kwartje wil maar niet vallen.
Wellicht is dit te modern / abstract of hoe je het ook wil noemen, het is iig niet aan mij besteed.

Album verdwijnt in de kast bij de sectie over 20 jaar nog eens proberen, voor nu kan ik er niets mee en roept het alleen maar irritaties op.

2* voor de moeite en de redelijke song Limited To Your Love.

James' eersteling is een aparte. Een tijdje terug heb ik zijn vorige twee EP's beluisterd en die bevielen bij eerste beluistering niet zo. Ook hier is de sfeer duister, worden de vocalen geregeld vervormd en verknipt en is de dubstep-link er zeker nog wel, maar hier vaart Blake (familie van William?) naar het hart van de luisteraar en dat doet hij bij vlagen met groot succes.

De single "Limit To Your Love", de Feist-cover die omgebouwd werd tot minimalistische pianosoul mét een bas waar de plaatselijke hardcorejeugd doodsbang er bang van werd, was eigenlijk ook meer een valse indicatie. Liedjesgericht vind je het namelijk niet op dit album, want daar lijkt James ook niet zo goed in te zijn. In sfeer des te meer, want in plaats van songstructuren biedt hij ons hier koortsige sfeerschetsen die toch wat minder ijl zijn dan je zou verwachten. Tweede single "The Wilhelm Scream" is exemplarischer: de flinke bak electronica en de licht-vervormde stem van James die ongeveer acht regels tekst blijft herhalen levert een spookachtig gevoel op dat me op een bepaalde manier ook emotioneel weet te raken.

In het albumhoogtepunt "To Care (Like You)" wordt deze lijn doorgezet. Een vrouwenstem, waarvan ik niet doorheb of het hier om een gastzangeres gaat, om samples of om James' eigen stem, geeft me echt de kriebels; een soort "Baby, It's Cold Outside" voor dubstepliefhebbers. Het andere hoogtepunt is "I Never Learnt to Share" dat met zijn einde precies op de laatste Portishead had gekund. De gehele tekst van dit nummer is "My brother and my sister don't speak to me, but I don't blame 'em", gezongen met een huilstem van hier tot Tokio. Heerlijk nummer.

Helaas kent het album ook een aantal mindere momenten, zoals de Antony-pastiche "Give Me My Month" die bepaald niet overtuigt. Ook is de lengte van "Lindisfarme I" twijfelachtig, ruim twee-en-een-halve minuut naar een a-capella vocoder luisteren is wat te veel van het goede, vooral als meneer daar ook flink wat vibrato doorheen haalt. Toch kan ik het nummer niet helemaal missen: "Lindisfarme II" klinkt nameijk niet zonder de overgang tussen die track en zijn voorganger. Eveneens vrijwel geheel a-cappela is de afsluiter "Measurements" waarin James in zijn eentje een soort gospelkoor is. Interessant experiment, maar een heel goed nummer levert het nou ook weer niet op.

Blake's debuut is voor het grootste deel zeker geslaagd, maar zijn excercities in minimalisme pakken niet altijd even goed uit. Toch weet hij in een groot deel van de nummers te demonstreren dat één zinnetje als hele tekst, één stukje stem of één basknor al meer kan zeggen dat een afgeronde songstructuur: een essentieel onderdeel van minimalisme en ook van dance in het algemeen. De teller slaat goed uit naar het positieve door een aantal zeer sterke nummers die de mindere broers wel wat doen vergeten. Er moet wel gezegd worden dat James Blake zeker niet de Messias van de moderne muziek is, maar op zich wel een goed eind komt.

Dit album regelmatig in de winkel zien liggen, en eigenlijk altijd wel nieuwsgierig naar geweest.
Soul met een overvloed aan elektronica.
De ene keer werkt dit beter dan de andere keer.
Voor mijn gevoel gaat het net iets te vaak ten koste van het lied.
De vocoder heeft voor mij een te grote, dominerende rol in het geheel.
Bij dat apparaat moet ik altijd aan de stemmisvormer denken die Believe van Cher vakkundig de al reeds geopende afgrond in laat struikelen.
Duidelijk gebruikt om de mindere stemkwaliteiten te verdoezelen.
Iets wat ik hier bij James Blake eigenlijk ook ervaar.
Alsof het op de badkamer in een badkuip is opgenomen, in een poging om gedeeltelijk onderwater te zingen.
James Blake is voor mij te bleek, wat kleurloos, waardoor het mij wat eentonig over komt.
De samplers komen mij net iets te haperend over, waardoor ik van die momenten beleef, waarbij ik het gevoel heb dat ik bijna in slaap val, en dan verschrikt met een flinke hoofdpijn wakker wordt.