James Blake - James Blake (2011)

Het past sowieso meer binnen "UK Funky" dan binnen "dubstep".

Ik vind eigenlijk alleen Limit To Your Love een goed nummer. Voor de rest vind ik het echt vreemde muziek. Het is iets te expirimenteel voor mij denk ik..

Fraaie CD! Nummer 6 zit erg fraai in elkaar en op een goede set een genot om naar te luisteren. Opvallend is de opname kwaliteit. Netjes....

Het is ook een experiment. Anders kan ik het niet zien en ook niet beoordelen (op één of twee nummers na).

Maar dat is nog geen excuus voor dat ik het slechte muziek vind.

Het is geen popmuziek volgens het (commerciële) boekje inderdaad, maar een experiment is het ook niet. Als dat zo is, is 80% van de muziek die afwijkt van de radiopop een experiment

Kom net terug uit Engeland, daar is dit het helemaal. Niet helemaal volgens het boekje misschien, maar zeker populair.

Hoe kom je op het idee dat het een experiment is? Experimenteel, á la. Maar ik vind het bijna oneerbiedig om deze plaat af te doen als een soort probeersel waarbij Blake aan het kijken is of het aanslaat.

En wat is dan precies het verschil tussen 'experiment' en 'experimenteel'?
Ik bedoel slechts aan te geven dat Blake nieuwe dingen uitprobeert. De één noemt dat vernieuwend of experimenteel en ik zeg dan dat dit album (deels) een experiment is.

Komt gewoon op hetzelfde neer. Alleen heeft het woord experimenteel een heel andere waarde gekregen dan experiment.

Veel mensen noemen dingen die anders klinken dan normaal experimenteel. Vind ik nergens op slaan. Mensen doen gewoon hun eigen ding, misschien is het vernieuwend, maar experimentele muziek zal je niet snel vinden. Misschien op kleinere releases, onofficiële dingen, daarin wordt geëxperimenteerd, dat wordt nauwelijks gedaan op volwaardige albums.

This.

Het is inderdaad de lading van het woord experiment die suggereert dat het een probeersel is of iets dergelijks.

Ik moet de hele tijd denken aan Phil Collins . "In the air tonight" Met name bij "The Wilhelm Scream". Dat kan nooit de bedoeling zijn geweest van onze James, maar ik kan er niets aan doen hihi. Ik vind het niet eens een heel slechte plaat, maar die associatie met Phil Collins blijft maar in mijn hoofd hangen, dat maakt deze plaat voor mij ondragelijk. Naar mijn mening past Phil Collins namelijk in het rijtje: Jozef Stalin, Pol Pot, Idi Amin en Robert Mugabe.

Ik vind het een redelijk goed album. De sfeer van het album is het sterkste punt. Er zijn niet echt nummers die er uit springen voor mij.

De stem lijkt soms erg sterk op die van Anthony (Anthony & the Johnsons). Toch vind ik de stukken waarbij zijn stem vervormd en verknipt is het best.

Ik zag de Limit To Your Love video vandaag op tv. Klinkt toch een stuk minder dan uit mijn koptelefoon...

Ik dacht eerst dat dit gewoon een producer was die soul-samples gebruikt, maar hij zingt dus blijkbaar zelf. Het is ook voor de eerste keer dat ik deze vorm van muziek hoor. Het was een hele vreemde ervaring. Ben er ook niet helemaal kapot van. De zang zelf vind ik vaak heel vet. Het klinkt een beetje klagerig en huilerig, waardoor een een triestig gevoel krijg. Jammer genoeg maakt hij het weer kapot met die autotune. Soms voegt het wat toe en klinkt het erg leuk, maar vaak klinkt het te. James Blake is een rustig album wat ik eerder als achtergrond muziek op zou zetten, dan echt om te luisteren. 3*

Zo zou Bon Iver dus klinken wanneer hij dubstep gaat maken!
James Blake - James Blake doet het fantastisch in m'n shuffle. Het zijn stuk voor stuk schitterende losstaande liedjes. Maar 11 van deze liedjes achter elkaar gaat me helaas toch vervelen.

in een vlugge luisterbeurt stel ik al één ding: de talkbox wordt me te veel. Zonde, want de donkere, kalme, haast monotone stem van James Blake in (ok, ik maak me vuil aan hits) Limit To Your Love staat mij aardig aan.
Opvallend overigens, dat hij juist in dat nummer (een cover) geen stemvervorming gebruikt. Lijkt namelijk voor de hand liggend, aangezien dat langzamerhand zijn hoofdkenmerk begint te worden.
Nog maar eens luisteren dan maar!

Opvallend dat dit nog niet genoemd is hier, maar Wilhelms Scream is ook een cover en wel van James Litherland's Where to Turn uit 2006:

James Litherland - Where To Turn

Saillant detail: het nummer werd geproduceerd door de vader van James Blake.

Na het album een aantal keer te hebben beluisterd, vind ik hem nog altijd even intrigerend als de eerste keer. Met erop bloedmooie songs zoals het aangrijpende 'The Wilhelm Scream' en het pareltje 'Limit to Your Love', de stiltes zijn perfect getimed en de bas is allesverpulverend. Instantontroering op 'I Never Learnt to Share': 'My brother and my sister don't speak to me / But I don't blame them'

Een verdiende 4,0

Die bass zeg, mo ho ho. Intrigerend is eigenlijk wel het goede woord. Maar of ik het nog vaker zal luisteren, ik weet het niet...

Lijkt met vlagen erg op Bon Iver, maar dan electronisch. Prima plaat 4*

Deze twee quotes maar even aanhalen, zo denk ik er namelijk ook over. Deze plaat begint mij beter en beter in de oren te klinken, na een eerste luisterbeurt vond ik het namelijk niet al te best. Maar het is erg mooie muziek gewoon, die James Blake maakt.

Soul en electro gaan bijzonder goed samen op briljant debuut

Met nieuwe platen van PJ Harvey en Radiohead en die van Elbow en Patrick Wolf op komst, lijkt muziekjaar 2011 al bijna niet meer stuk te kunnen. Maar wat de nieuwe oogst pas echt waardevol maakt, is een splinternieuw debuut dat inslaat als een bom. En ook die is er al. De Brit James Blake (1989) heeft met zijn titelloze debuut een heel bijzonder werk afgeleverd dat ik maar blijf draaien en draaien.

Als je de muzikale referenties inventariseert die bij beluistering van deze plaat bij je opkomen, is duidelijk wat een wonderlijke combinatie Blake in zich verenigt. Zijn electronica doet denken aan Burial en Alaska in Winter, en misschien soms aan Fennesz, maar de postdubstep (want dat etiketje hebben kenners hem inmiddels opgeplakt) wordt tegelijkertijd gelardeerd met warme klanken die neigen naar de emo-zang van Antony en de soul van Nina Simone. Toch is hij vele malen ingetogener dan die twee zangvoorbeelden. Bij Blake is alles klein, stil en minimaal.

In kleine kring was Blake al bekend met drie EP's waarop hij vooral experimenteerde met electronica in de dubstep-stijl. Rustige dance, om het simpel uit te leggen. Op zijn eerste volwaardige plaat voegt hij daar een vernieuwend element aan toe: soul. Iets daarvan was al te horen op CMYK, maar toen waren het nog soulsamples. Nu zet hij ten volle zijn eigen warme stemgeluid in. Daarbij wisselt hij pure zang af met een door de vocoder vervormde zang. Wat dat betreft is Blake net zo'n vocoder-liefhebber als Alaska in Winter.

Maar op deze plaat blijkt dat zijn zang geen electronische vervorming nodig heeft om prima bij de electronische begeleiding te passen. Sterker nog, op de weergaloze cover van Feists Limit to your love vult hij zijn soulstem nog aan met gedragen piano. Dat maakt dit nummer een van de meeste toegankelijke van dit album. Maar Blake neemt geen genoegen met een louter mooi gezongen liedjes. Ook deze Limit to your love krijgt gaandeweg het nummer een bijzonder Blake-behandeling. Na wat gedragen pianowerk zet ook hier onherroepelijk de drumcomputer in en voert hij ons met piano en al richting vervreemdende geluidjes, vervormde stemmetjes en gekke drums.

Bovenal valt de stilte op. Blake neemt liever gas terug dan dat hij vol op het orgel gaat. Ook in Limit to your love zitten enkele heel spannende momenten van stilte. En ook in veel andere nummers gebruikt hij dit om te verwarren en te verrassen. Bij die aanpak hoort ook dat hij met flarden werkt. Nummers doen soms onafgemaakt aan, alsof je naar ruw materiaal zit te luisteren. Hij pakt muzikale thema's op en laat ze net zo gemakkelijk in een nummer weer vallen. Daarmee is niet elke song op dit album eenvoudige te verhapstukken. Maar vernieuwend is het absoluut en na een zekere gewenningsperiode blijkt dit een parel van een debuut te zijn.

Redelijk bijzonder album, maar word er niet echt warm van. James heeft wel goed naar Antony Hegarty geluisterd.

covert z'n eigen pa

YouTube - James Litherland - Where To Turn

Eens met Sven Bersee; An sich een bijzonder album, al is werken met een voicecoder o.i.d. tuurlijk niet nieuw. Maar ook ik krijg er geen 'warme' gevoelens bij. Het is niet echt een vlot album en meer een collectie van soundscapes. Het is alsof je Radiohead samen met Antony Hegarty en Jamie Lidell in een blender doet en dit garneerd met een toefje Nina Simone.

Ah, ik wist nooit precies hoe je dat noemde. Dat soort stemvervorming hoor je de laatste jaren al te vaak bij de dertien in een dozijn popplaatjes op de radio. Behoorlijk irritant en het is jammer dat Blake ook hier gebruik van maakt. Hij heeft tenslotte een mooie soulstem zoals je bijvoorbeeld kan horen op zijn single, waarom zou je daar gewoon niet meer gebruik van maken? Muzikaal gezien vind ik het wel een mooi album, mooie combinatie van electronic en soul.

3,5*

Oor zegt hierover "Zijn belangrijkste instrument: stilte, een stijlmiddel dat andere geluiden beter tot hun recht laat komen."

Wat mij betreft is het allemaal te ver doorgevoerd en kan alleen Limit To Your Love mij bekoren, als de rest van het album daadwerkelijk stilte zou bevatten was het nog wel aardig.
De vergelijking die Oor maakt met oa Burial's debut ontgaat mij helemaal en de referentie met Soul en Gospel is voor mij ook een raadsel.


Het album staat nu voor de zoveelste x op en het kwartje wil maar niet vallen.
Wellicht is dit te modern / abstract of hoe je het ook wil noemen, het is iig niet aan mij besteed.

Album verdwijnt in de kast bij de sectie over 20 jaar nog eens proberen, voor nu kan ik er niets mee en roept het alleen maar irritaties op.

2* voor de moeite en de redelijke song Limited To Your Love.

Ben het volledig met thelion eens. Ik kan hier ook niks mee.

Tja.. Wat moeten we hiermee?

Opzich klinken de nummers vrij goed. Had vorige week Limit to Your Love op de radio gehoord wat ik een mooi nummer vind dus maar eens het hele album binnengehaald. Het probleem is dat het album alleen nergens echt op gang komt, slaapverwekkend noem ik het. Het is niet verkeerd maar het is nogal 'saai' Heel plat gezegd.