James Blake - James Blake (2011)

Halfje omhoog, een paar briljante nummers staan erop.

Nicci wijst ons op het racisme-probleem: zeggen dat een blanke iets wel kan en een gekleurde niet, is racistisch. Zeggen dat een gekleurde medemens iets kan dat een witte vanwege zijn huidskleur niet kan, is dan net zo goed racistisch. Nicci, ben jij toevallig een wit mannetje dat zich op zijn blanke pikkie getrapt voelt omdat er gezegd wordt dat negers bepaalde dingen nu eenmaal beter kunnen?

unieke sound maar je moet er van houden.
Het is zeker een kloppend geheel met een paar hoogtepuntjes
( unluck, limit to your love, to care like you)
Het brengt een fijne rustige sfeer met zich mee.
Sommige tracks vind ik nogal kaal waardoor ze nogal saai worden
maar op andere nummers valt het weglaten juist te prijzen zoals op limit to your love
na dit album een aantal keer beluisterd te hebben vind ik het toch wel 4 sterren waard.

Een boeiend en gedurfd album, maar niet voor de volle duur. Het zit allemaal goed in elkaar. Goede sfeer. Het weet mijn aandacht niet de 'volle' 38 minuten vast te houden. Dat is dan weer jammer.
Wel een interessante artiest, deze Blake. Een volgend album gaan we zeker weer luisteren.

Ik denk dat Nicci simpelweg bedoelt dat iemand iets kan en dat datgene wat diegene kan wordt beargumenteert door de huidskleur van diegene (los van het feit of diegene blank of zwart is). En juist het feit dat je het beargumenteert met de huidskleur maakt het racistisch.

En jou laatste zin, is dus weer racistisch....

Precies

Ik heb zo het gevoel dat er enkel racisten op MusicMeter zitten.
En negers.

Ik behoor tot de laatste categorie.
Maar even on-topique, is dat een vrouw in To Care (Like You) of een vervorming van James Blake's stem?

Die vraag stelde ik mezelf een tijdje terug ook, maar ik vond geen duidelijk antwoord. Maar hij gebruikt wel vaker (bewerkte) samples en loopes van zijn eigen stem (luister maar eens naar de Klavierwerke EP), dus ik denk het laatste.

Eén van de betere nummers op dit album trouwens dat To Care (Like You) .

Niet beroerd hoor, enkele mooie nummers. Maar de hype eromheen begrijp ik nu toch ook weer niet helemaal.

Die mening wat betreft dat nummer deel ik met je, maar ik twijfel of het zijn eigen stem is. In "Why Don't You Call Me" zit zeg maar een tussenfase tussen James' normale stem en een tot vrouw-vervormde stem, maar in "To Care Like You" klinkt het toch echt te vrouwelijk om zijn vervormde stem te zijn. Kan natuurlijk zijn dat het samples zijn van een zangeres, maar dan zou dat nummer ook wel genoemd worden in het boekje. Ik kom er niet uit en whosampled.com weet ook niets wat dat betreft.

James' eersteling is een aparte. Een tijdje terug heb ik zijn vorige twee EP's beluisterd en die bevielen bij eerste beluistering niet zo. Ook hier is de sfeer duister, worden de vocalen geregeld vervormd en verknipt en is de dubstep-link er zeker nog wel, maar hier vaart Blake (familie van William?) naar het hart van de luisteraar en dat doet hij bij vlagen met groot succes.

De single "Limit To Your Love", de Feist-cover die omgebouwd werd tot minimalistische pianosoul mét een bas waar de plaatselijke hardcorejeugd doodsbang er bang van werd, was eigenlijk ook meer een valse indicatie. Liedjesgericht vind je het namelijk niet op dit album, want daar lijkt James ook niet zo goed in te zijn. In sfeer des te meer, want in plaats van songstructuren biedt hij ons hier koortsige sfeerschetsen die toch wat minder ijl zijn dan je zou verwachten. Tweede single "The Wilhelm Scream" is exemplarischer: de flinke bak electronica en de licht-vervormde stem van James die ongeveer acht regels tekst blijft herhalen levert een spookachtig gevoel op dat me op een bepaalde manier ook emotioneel weet te raken.

In het albumhoogtepunt "To Care (Like You)" wordt deze lijn doorgezet. Een vrouwenstem, waarvan ik niet doorheb of het hier om een gastzangeres gaat, om samples of om James' eigen stem, geeft me echt de kriebels; een soort "Baby, It's Cold Outside" voor dubstepliefhebbers. Het andere hoogtepunt is "I Never Learnt to Share" dat met zijn einde precies op de laatste Portishead had gekund. De gehele tekst van dit nummer is "My brother and my sister don't speak to me, but I don't blame 'em", gezongen met een huilstem van hier tot Tokio. Heerlijk nummer.

Helaas kent het album ook een aantal mindere momenten, zoals de Antony-pastiche "Give Me My Month" die bepaald niet overtuigt. Ook is de lengte van "Lindisfarme I" twijfelachtig, ruim twee-en-een-halve minuut naar een a-capella vocoder luisteren is wat te veel van het goede, vooral als meneer daar ook flink wat vibrato doorheen haalt. Toch kan ik het nummer niet helemaal missen: "Lindisfarme II" klinkt nameijk niet zonder de overgang tussen die track en zijn voorganger. Eveneens vrijwel geheel a-cappela is de afsluiter "Measurements" waarin James in zijn eentje een soort gospelkoor is. Interessant experiment, maar een heel goed nummer levert het nou ook weer niet op.

Blake's debuut is voor het grootste deel zeker geslaagd, maar zijn excercities in minimalisme pakken niet altijd even goed uit. Toch weet hij in een groot deel van de nummers te demonstreren dat één zinnetje als hele tekst, één stukje stem of één basknor al meer kan zeggen dat een afgeronde songstructuur: een essentieel onderdeel van minimalisme en ook van dance in het algemeen. De teller slaat goed uit naar het positieve door een aantal zeer sterke nummers die de mindere broers wel wat doen vergeten. Er moet wel gezegd worden dat James Blake zeker niet de Messias van de moderne muziek is, maar op zich wel een goed eind komt.

Aha! Mooi om te weten, ik vraag me ook wel eens af waarom dit soort flapdrollen ineens de kop doen opsteken, terwijl je van 98% van de overige electronic die uitkomt verdomde weinig hoort..

Ben deze trouwens aan het luisteren via een collega, maar het valt niet mee, met name die jankstem (bij die vocoder gingen mijn tenen helemaal krom staan!). Ik laat hem even uitspelen, maar kan me niet voorstellen dat ik veel vaker naar dit gemaakte emogewauwel ga luisteren. Stem doet me trouwens wel erg veel aan die dikke omgebouwde vent denken van de Johnsons.

Gister live gezien en ik snap de recensie van OOR totaal niet. Veel te negatief vind ik... James Blake heeft bewezen dat hij live wel degelijk iets teweeg kan brengen. Een Melkweg met stoeltjes was een aparte ervaring (ik waande mij in een soort van theater optreden... Misschien was de Paradiso een nog geschiktere lokatie geweest?) maar de muziek en de sfeer van de avond paste er goed bij. Al had ik graag bij de climax van The Wilhelm Scream (kippenvel!) graag willen opstaan, maar uit respect voor degene achter mij heb ik dat maar niet gedaan. Een onvergetelijke avond. Ik neig echt naar 5* voor dit album, maar dat laatste halve sterretje doe ik er in November wel bij, als ik nog steeds zo enthousiast ben als nu. Ik hou het voor nu nog even op de dik verdiende 4,5*

VOLSTREKT origineel. Echter TOTAAL niet mijn ding. Zelfs niet na Motel Mozaique waar ik bijkans van het balkon geblazen werd door de ernstig heftige subwoofersound terwijl Feist verkracht werd.
Volgens de 3voor12 recensent snap ik het dan dus gewoon niet.
Maar de stem van de meerderheid telt: ik was oprecht verbaasd dat de halve natie James Blake omarmd heeft. Het is namelijk bepaald.geen sinecure om het album in een ruk uit te luisteren en naar mijn idee zijn er in den underground techno/ minimal hoek al wel vaker dergelijke tracks geproduceerd die nog geen fractie van de aandacht kregen.. overrated? hype? wellicht vergis ik me en vrees ik een klassieker. Maar niet in mijn lijstje.

.... sorry.

Ach, gewoon later nog eens proberen, als de hype voorbij is.

Jammer genoeg kan ik hier maar weinig mee. Ik word er niet warm of koud van en veer hooguit op bij Limit to your love (dat is dan ook redelijk sterk). Nogal een teleurstelling dus!

halfje omhoog, ik vind het een geniaal debuut en hij blijft maar beter worden in mijn ogen. Hype? zeker, maar een zeer terechte!

Eindelijk is hij op zijn plaats gevallen. Daarvoor wilde het op de drie populairste nummers nog niet echt vlotten tussen James Blake en mij, maar daar is verandering in gekomen. De laatste paar nummers klonken wel nog niet helemaal af, dus vandaar 4*.

Jammer van die vocoder; die verpest in belangrijke mate een in potentie toch leuk plaatje...

Halfje eraf. Staan eigenlijk maar een paar echt sterke nummers op.

Ik heb een haat-liefde verhouding met dit album. Soms bezie ik het als een meesterwerk en wil ik 4,5 geven en op andere momenten irriteert het mij zo zwaar dat ik het bijna een onvoldoende wil geven. Strange, dit is het enige het album waarbij ik dit heb.

Begint toch te groeien, halfje omhoog! Zijn stem begint mij meer te bevallen!

Toch een kleine tegenvaller. Na het horen van Limit to Your Love had ik zeer hoge verwachtingen (achteraf te hoog denk ik), want dat is echt een dijk van een plaat. Nog steeds luister ik die veel, maar de andere nummers doen me niet heel veel helaas. Wellicht dat he bij mij ook nog zal groeien, maar voorlopig kom ik niet verder dan 3*

Net zoals de meesten had ik ook hoge verwachtingen van dit album en dit album is niet het album die het in gedachten zou moeten zijn. Ook is het een feit dat dit album enkel genietbaar is bij sommige gevoelens. De nummers zijn niet slecht, maar zijn ook niet het beste van het beste. Hoogtepunten zijn 'Limit To Your Love' en 'Wilhelm Scream'.

Hele dikke aanrader voor alle fans van dit album:
James Drake Mixtape - Bombé & Mr. Caribbean by Bombé on SoundCloud

Ik heb ook een ongemixte versie (elk nummer apart)

Zit muzikaal geweldig in elkaar, maar ik krijg na één nummer al geluisterd te hebben een enorme psychische depressie. Het lijkt alsof ik naar een depressieve arthouse van Lynch heb gekeken. Ik voel me echt niet lekker.

Geweldig dat deze plaat jou in die toestand weet te brengen. Toont aan dat het een album is dat jou echt weet te raken. Je zou hier dan zonder meer 5***** moeten geven, dunkt me.

ik zag LoveStoned laatst nog bij Jambers, doordeweeks is Jules een doodgewone jongen, maar in het weekend gaan alle remmen los! Na zo'n depressieve grijze werkweek wil je geen James Blake horen natuurlijk, dan gaat het de verkeerde kant op met je.