The Jesus and Mary Chain - Psychocandy (1985)

Vroeger had je op je casettedeck zo'n knopje om de ruis op je tape te onderdrukken. Lukt hierbij niet.
Zou dit album nu net het eerste bandje zijn wat je af speelde op je nieuwe stereotorentje.
Dan is het wel even schrikken.

haha

Ik heb deze indertijd van m'n ouders gekregen voor sinterklaas. Hij stond bovenaan het lijstje. Na afloop van de pichtplegingen zegt m'n moeder : 'Toe jongen, zet 'm eens op..'

10 minuten later ...'Hij is niet goed he? die plaat ? zal ik 'm morgen terugbrengen .. ?'

En zwarte piet zeker wit van schrik naar buiten rennend.
Vandaar dat de roe is af geschaft.

hahahaha
Ik weet nog dat ik de plaat gekocht had, ook nog thuis wonende deze opzette en mijn vader zich afvroeg waarom ik zoveel geld aan herrie uitgaf. Hij was ondertussen wel wat gewent maar dit sloeg volgens hem alles.

En hij was geen zwarte piet

Haha, heel herkenbaar! Mijn moeder loopt ook van schrik de kamer uit als ik dit in haar bij zijn eens hardop opzet, vind ik altijd wel grappig.

Edit: Plaat wordt overgens steeds beter naarmate je hem vaker draait, al belemmerd de eentonigheid me nog steeds om boven de 3,5 te gaan zitten...

Twee aanknopingspunten had ik om dit album te luisteren.

1. De betoverende Shoegaze van My Bloody Valentine waarna ik impliciet werd doorverwezen naar JAMC.
2. Het huiveringwekkend mooie Just Like Honey wat voor mij onlosmakelijk verbonden is met de huiveringwekkend mooie slotscene van de film Lost in Translation.

Maar, helaas, na twee keer vind ik de rest van het album nauwelijks memorabel. Meer noise en minder melodie dan MBV. De zang is niet boeiend te noemen. Bovendien vind ik de nummers veel te simpel klinken. Sommige walls of sound zijn met zorg in elkaar zet met mooie kleuren en patronen. Dit is meer, eehm, ruis.

Misschien hoopte ik wel teveel op MBV achtige muziek. Ik zal hem nog een keer proberen. Maar voorlopig kom ik niet verder dan 2.5* dankzij die bloedmooie opener.

Bwah, ik zeg: weg met dat etherische gepriegel. Shitty, goedkope, dissonante feedback moeten we hebben. Fuck Off Feedback, met daaronder wegwerp bubblegum pop en cynische, donkere, outsider teksten.

Is er een beter statement dan Psychocandy??

Ook deze helden zijn een stuk dikker geworden. Maar de muziek is nog steeds vet en inspiratie voor vele nieuwe bandjes. A place to bury strangers... Ook een prachtige naam overigens.

Had nog een T-shirt van J&M. Dacht me vader dat die verwassen was, waren het 'coke' lijntjes.

Ik vind het gewoon te simpel. Een wall of sound is niet zo bijzonder meer als het een heel album precies hetzelfde klinkt. Shitty zal vast wel heel cool en rebels zijn ofzo, maar doe mij dan toch maar etherisch gepriegel (ik noem het gewoon melodieuze muziek als je het niet erg vindt). De zang is verder ook niet memorabel. De teksten ben ik niet echt aan toegekomen. Die van Just Like Honey zijn wel goed, maar ik ben niet gemotiveerd om er nog eens goed naar te luisteren verder.

In 1985 was dit zeker wel bijzonder, nu niet meer. Maar omdat de noise op Psychocandy inderdaad wat eendimensionaal is, heb ik het debuut van A Place to Bury Strangers een fractie hoger zitten...

Toen ik een aantal jaar geleden deze plaat voor het eerst hoorde, wist ik niet wat ik meemaakte. Wat een bak herrie, wat een gepiep en gekraak, kutmuziek vond ik het. Een aantal jaren later ben ik heel wat meer gewend. Deze plaat is dan ook uitgegroeid tot een van mijn favorieten. Als ik wat meer gestemd heb, maak ik een Top10. Dit is een kanshebber. 4,5* vooralsnog.

Geweldige plaat. Heerlijke bak herrie. Samen met boris feat. Merzbow - Rock Dream mijn favo noise rock plaat.

Ook juist de mindere noise nummers zoals Jus't like Honey zijn geweldig, mijn favoriet The Hardest Walk

Mijn vriendin denkt als dit dit draai dat ik aan het stofzuigen ben, doet de vroegere benaming stofzuiger muziek dus wel eer aan.

Ik denk dat je vriendin er heimelijk van overtuigd is dat je véééél beter zou stofzuigen in plaats van leeghangend naar dit schijfje te luisteren.

Je kan immers de 'vloer proeven' in je huisje

En toch heb ik een hekel aan t geluid van een stofzuiger.
Waarom altijd die vergelijking.

Ik vond de reacties van andere mensen altijd leuk. Verbaaste blikken. Of meer verstoord. "Is er iets met je radio aan de hand? ..."

Brr, ik ook. Ik haat het stofzuiger geluid. Ik hou van de noise van My Bloody Valentine. De noise op deze plaat heeft als enige overeenkomst met een stofzuiger dat ik het haat.

Advies: niet meer draaien, opbergen en als de werkster komt meegeven. En verder: shame on you - je naam is nu bekend bij de new wave politie!

Zonder Jezus en Maria Ketting geen Bebloede Valentijn...

Ja, iemand moest die ruwe schetsjes toch omtoveren tot iets moois? Ik zal de laatste zijn om te ontkennen dat hier potentie in zit.

Dan is 2.5 wel erg pover. Over potentie gesproken, persoonlijk vind ik dat ze (de J&MC) met deze plaat gelijk hun hoogtepunt hadden bereikt.

Door naar het topic "Nooit meer beter geworden na hun debuut" dus.

Overigens konden de heren Reid misschien voor geen meter gitaar spelen, maar itt tot MBV wél een gitaar stémmen. Ze lieten het doen, waarschijnlijk...
Jaja, ik weet wel dat zo bedoeld was bij MBV.

Potentie? Op zoek naar een tweede Herman (sorry Herman, moderator alhier) - ik doel op de stier: goed voor 11.000 doses (bevestigd).

Ik heb geen verstand van dat stofzuigergeluid, ik draai 'em namelijk op vinyl (zie aldaar) op Technics (draaitafel) en ik heb Wharfedale speakers.

I am only happy when it rains vond ik wel toepasselijk voor hier.

Tja, wat mij betreft komt het er gewoon niet uit. Just Like Honey vind ik echt heel goed, maar de rest heeft het gewoon niet. Met potentie bedoel ik eerder: Dit had iets acceptabels kunnen zijn.

Ik kan hier wel van genieten. Lome en uiterst krachtige nummers, doch een gevoelige plaat.

Jaren tachtig, dat wel, maar niet weg te zetten op een sentimentele terug-naar-vroeger-manier - daarvoor krijg je er net teveel hoofdpijn van. Doet me bij vlagen denken aan Lloyd Cole, maar dan opgenomen in een conservenfabriek op Pluto. Begin er steeds meer aan te wennen...

Lloyd Cole? Misschien moet je dan gewoon even bij die winkel van Luiz Suarez langs gaan. Lloyd gebruikt in zijn boshutje gewoon veger en blik en geen stofzuigerd; er is gewoon geen stroom.

Geen stroom...zover was ik al. Ik zocht de vergelijking meer in de structuur van sommige songs.
Dat van die stofzuiger blijft hier maar terugkomen; in oor's popencyclopedie wordt het vloervarken ook al benoemd...

Darklands zal je waarschijnlijk een stuk beter te pruimen vinden. Verder laat Oor je eigen oor niet in de weg zitten. Open up - en luister, met name deze Pyschocandy is wel de benchmark voor bands als My Bloody Valentine, The Horrors etc. En het seizoen? I'm only happy when it rains!

Ik heb besloten dit album tot mijn Top 10 toe te laten, zeker omdat het de afgelopen tijd veel betekenis voor me heeft gekregen, maar ook puur muziekaal gezien is dit heel erg goed. Het is zo krachtig, zo grof maar toch ook heel zacht en gevoelig. Just Like Honey, natuurlijk mierzoet maar er zit ook een bepaald venijn in, plus de nonchalance waarmee het is gemaakt is geniaal. Dat geld ook wel voor het gehele album. De combinatie van alles: de ruis, de simpele drums, de galm, maakt het uniek. Nu, 25 jaar later, spreekt dit nog steeds aan. Ik als 18 jarige voel ook de energie, het rebelse, wat deze jongens zo goed hebben weten om te zetten in muziek. Never Understand is een perfect voorbeeld daarvan. De emotie in deze plaat vergaat niet.

Hate to say it, maar we zijn inmiddels al 25 jaar verder. Bit of a shocker, ik weet het.

Damn kwart eeuw al , nog even verder stofzuigen hier