Blackfield - Welcome to My DNA (2011)

Zo meteen ga ik je review lezen, en ik denk dat ik 'm morgen voor de eerste keer ga beluisteren. Als ik 'm interessant genoeg vind, schrijf ik misschien zelf ook wel eens wat.

Edit: Ik heb je stukje gelezen, niels, en dat maakt me nog wat nieuwsgieriger! Misschien deze avond nog even beluisteren, 40 minuutjes kan ik misschien nog wel ergens inpassen.

Inmiddels toch al beluisterd.

Klinkt zeker niet slecht, en er staan inderdaad op het eerste gehoor enkele erg fraaie nummers op. Doch de tijd zal het uitwijzen, want ik ben er nog niet hélemaal kapot van.

Hij is nog steeds groeiende, maar voorlopig 4 sterren van mij. Wederom een album van de mannen dat heerlijk wegluistert en me geen moment weet te vervelen.


Kom maar op met dat concert aanstaande zondag!

hij gaat goed!! tussenstand 4*

Ik krijg een beetje plaatsvervangende schaamte van deze plaat...

Wat een infantiele liedjes zeg....

Waar is de Steven Wilson die zulke waanzinnige songs voor Porcupine Tree kon schrijven...

Ik vond Insurgentes en Incident al niks, maar dit is helemaal prut...

Eerst door 4 songs heen worstelend, is Far Away het eerste nummer, dat ik goed vind (goede tekst ook).

De hele plaat lijkt wel aan elkaar te hangen van ideeenmoeheid.... De tekst van Go To Hell of Blood zijn gewoon debiel...

On the Plane is ook wel een aardig nummer. Ik houd nu eenmaal van slidegitaar.

Ik denk overigens dat het niet Wilson's fout is, dat deze plaat tegenvalt, want ik meen dat ik Aviv vaker hoor zingen dan Steven...

Ik gooi er gelijk vier sterren tegenaan. De melancholie is weer volop aanwezig en dat is smullen geblazen. Blackfield heeft zijn eigen geluid behouden, zoekt hier en daar openingen naar nieuwe details en blijft kwalitatief ijzersterk.

@Ozric Spacefolk
Inderdaad zeg, die tekst van Go To Hell: Fuck You Fuck You Go To Hell. Wat een afgang zeg.
Ik vind het middenstuk wel goed (van Far Away tot Dissolve With The Night), maar daarna zakt het weer aardig in.

3*

''Dissolving With The Night'' ..die vocalen van Aviv bij dat begin, wat een plaatsvervangende schaamte krijg ik daar van. Om maar niet te spreken over Go To Hell inderdaad...

Ik kon Blackfield wel, maar had er nog geen cds van, dus in korte tijd ze maar alle drie gekocht, kreeg eerst cd 2, toen deze en net van de week dan de eerste. Alles meerdere keren beluisterd en kan me voorstellen dat voor de mensen die de normale volgorde aan hebben gehouden van de cds, deze minder toegankelijk zou kunnen zijn, dat had ik zelf ook wel, maar deze cd is echt helemaal goed. Een nummer als Oxygen deed me in het begin niet zo veel, nu staat het bij mij in de favoriete nummers, met Trevor Horn op de keyboards. Is niet makkelijk om 3 favoriete nummers op te geven, heb er wel meer, maar voorlopig hou ik het op Oxygen, Dna, en Waving.
Zang op Dissolving with the night vind ik ook wat minder, echter daarna komt Blood, vind ik wel even lekker een wat steviger nummer na wat rustigere nummers.
Kaarten voor zondag waren uitverkocht, maar waren nog wel te koop bij wat doorverkopers, 10 euro meer voor betaald dan de reguliere prijs, ik ga ervan genieten in Paradiso zondag.

misschien helpt het om af en toe een punt in een zin te zetten, dat leest wat lekkerder.

maar goed, volgens mij is 'ontoegankelijkheid' niet bepaald het probleem van de meeste mensen die kritisch zijn t.o.v van dit album.
ik neem aan dat veel luisteraars ook wel van PT gehoord hebben en dat is toch wel ontoegankelijker dan dit album.

Beste nummers van dit heerlijke album vind ik Dissolving with the Night en vooral Oxygen. Alleen DNA en Rising of the Tide zijn naar mijn smaak minder boeiend.

Hoezo, plaatsvervangde schaamte. Je bent toch geen familie. Live kwam het nummer erg goed uit de verf trouwens. Go to Hell weer niet, al begon Geffen met de grap dat hij dat nummer opdroeg aan zijn ouders. Tsja...

[quote]divart schreef:
Dat was geen grap, al werd er om gelachen. Het nummer gaat over de realtie met zijn ouders.

Dan is de text NU duidelijk . . . huhuh
Was een goed optreden gisteren! btw

Ja echt fantastisch, wat een drummer...

Serieus? Nou ja, dat begreep ik wel, maar de manier waarop hij het bracht was toch niet heel serieus.

Ik moet deze 3e cd nog een paar keer beluisteren voordat ik er echt een oordeel over ga hebben.
Wel kan ik zeggen dat ik gisteravond enorm genoten heb van het concert in Paradiso Amsterdam.......eindelijk de mannen eens live gezien/gehoord. Wat kunnen die "rustige" nummers live toch knallen zeg...

Opvallend wel inderdaad. Terwijl de albums vrij vlak zijn geproduceerd en alles is overgoten met een zeer aangename melancholische dreampopsaus was het een concert met erg veel dynamiek. Wat mij betreft een prima keuze, zeker voor een wat grotere zaal als Paradiso (de concerten in Zoetermeer vier jaar geleden waren toch een stuk rustiger en intiemer).
En die drummer, Tommer Z, is echt geweldig. Wat kan die knallen zeg!
Sommige nummers van het nieuwe album kwamen wat minder goed uit de verf zoals Go To Hell (wat toch vrij boos en hard gebracht had kunnen worden) en Rising The Tide. Eigenlijk was het tweede deel beter omdat daar nog extremer de percussie en gitaar naar voren werd gehaald. En Dissolving with the Night was een mooie afsluiter, die knalde toch behoorlijk terwijl de op het album prominent aanwezige piano en synths erg ver op de achtergrond waren.

top concert. Was 2 avonden daarvoor al getracteerd op een fantastische live show van The Wall maar als ik moest kiezen tussen blackfield en the wall dan zou het zeker het Blackfield concert zijn geworden.

Zoals al gezegd, wat een drummer. Normaal valt een drummer me nooit op tijdens een concert maar in dit geval: petje af. De nummers komen live nog een stuks beter uit dan dat ze op het album klinken.

Ik moet zeggen dat deze toch enigszins tegenvalt. Het klinkt erg vermoeid en inspiratieloos allemaal. En inderdaad, Go to Hell is best wel een dieptepunt. Waving springt er nog wel uit, maar als geheel gezien is het vrij mager.

Ik vind het een matig album. Ik ben wel fan van Wilson (zeker van Porcupine Tree) en vind het debuut van Blackfield ook zeer goed, maar hier stoor ik me soms toch aan de middelmatige nummers (en dito teksten) en de overproductie die soms lijkt te dienen om dat te verbergen. Anderzijds staan er ook best wel goede nummers op.

Voor de fans van Steven Wilson: het enige nummer op dit album dat van zijn hand komt is 'Waving', de rest is door Aviv Geffen geschreven.

Overigens was ikzelf nog niet zo te spreken over het album, maar na een aantal keer luisteren komen er toch een aantal lichtpuntjes naar boven..!

Als Wilson liefhebber ben ik ook wat teleurgesteld. De eerste 2 albums bevielen wel, maar dit kan ik toch minder goed verdragen. Goede productie, zoals verwacht, maar wat een matige teksten zeg. Go To Hell klinkt wel erg puberaal, het lukt me zelfs niet om de humor ervan in te zien, tekstueel bagger en overbodig.
En wat me nu pas opvalt: wat een verschrikkelijk accent heeft Geffen zeg, en vals... Valse zangers kunnen me wel bekoren, als het maar gedreven is (Will Oldham, David Thomas). Geffen klinkt niet gedreven maar ongeinspireerd en verveeld. Luister naar Dissolving with the Night... Nee, dit is het echt niet; mijns inziens te snel inelkaar geflanst.
Teleurgesteld maar weer eens wat No-Man uit de kast gehaald...

Tekstueel is het inderdaad niet al te geweldig, met 'Go To Hell' als dieptepunt. Muzikaal is het best boeiend, en zijn er genoeg dingen in terug te vinden die wel weten te bekoren. Zo is 'Glass House' een aangenaam zweverige popsong, doet 'Far Away' me vaag denken aan 'Behind Blue Eyes' van The Who, en is 'Dissolving With The Night' een fraaie compositie, met veel klassieke toetsen (leuke pianolijntjes, beetje bombastisch worden naar het einde toe).

Of dat genoeg is om van een goeie plaat gewag te maken? Neen, luidt het simpele antwoord. Daarvoor is de plaat gewoonweg niet goed genoeg, ik zou het niet op een andere manier kunnen zeggen. De vocalen komen soms nogal onverschillig over, de muzikale ondersteuning wordt af en toe toch net wat te melig ('Rising Of The Tide') en er staat niet echt een knaller op. Jammer, want met z'n andere band Porcupine Tree heeft Wilson al enkele bijzonder fraaie platen afgeleverd, en de eerste twee platen van Blackfield waren ook wat beter.

3 sterren

Ik ben juist blij dat Geffen de muzikale regie over heeft genomen. Nu is het tenminste duidelijk dat Blackfield een band!! is en geen side project van ene Wilson. Juist de samenwerking tussen deze twee personen levert dit geweldige project op.

Op de vorige albums was Aviv Geffen anders ook duidelijk aanwezig. Enkele nummers op het debuut bijvoorbeeld waren gewoon nummers van hem die Steven heeft vertaald naar het Engels (zoals Scars, uit mijn hoofd, en nog een paar) en hij heeft zeker ook meer nummers geschreven. Daarnaast ben ik over het algemeen geen al te groot fan van zijn zang. Desondanks blijf ik ook dit een geweldige plaat vinden, slechts in één nummer erger ik me echt aan zijn zang en dat is jammer genoeg in Dissolving in the Night, terwijl dat verder een prachtig nummer is.

Een echte groeiplaat!

Vind het een echt top plaat. Kort maar krachtig. Lag ook meteen lekker in het gehoor. Erg mooie nummers zoals Far away en Glass house. Enigste minpunt vond ik de tekst van Go to hell.. Blood vind ik muzikaal de minste. Voor de rest echt een heerlijke plaat om bij weg te dromen.

Het is altijd al meer de band van Geffen geweest net zoals No-man het project van Tim Bownes is. Wilson heeft PT, solo werk en BC plus nog een hele riedel dingetjes hier en daar.

En toch was het Wilson die de kar trok, niemand zou van Geffen hebben gehoord buiten Israel zonder Wilson. Nu is het imho geen kar meer waar Wilson aan trekt, maar een dood, ongeinspireerd en verveeld paard.... (niet per se in die volgorde...) No-Man is al jaren een echte samenwerking tussen Wilson en Bowness, al voor Porcupine Tree het licht zag. Misschien musicaal wel spannender dan Porcupine Tree.