Whitesnake - Forevermore (2011)

Haha, dat lijkt me uitgesloten...

De kans is waarschijnlijk klein. Hoewel poen en tijd heelt alle wonden, min of meer.
Ik hoop alleen niet dat Steve Vai uit de mottenballen wordt gehaald.

Om mezelf maar te beantwoorden: het is Joel Hoekstra van Night Ranger. Benieuwd wat dat moet worden.

En de zanger/bassist van night ranger gaat met doug aldrich op stap. Amper 3 maanden na hun album release

Ook dit album sluit naadloos aan op het eerdere werk van de band, al is de kwaliteit van het songmateriaal erg wisselend. Futloze popsongs en zouteloze ballads worden afgewisseld door lekkere rocknummers, gedragen door de nog altijd prima zingende David Coverdale. Hier en daar wordt er flink gejat uit het eigen oeuvre en qua teksten is het allemaal vrij bedroevend, maar door het fijne gitaarwerk en een aantal sterke tracks scoort het album toch net een krappe voldoende.

Wauw, 10 jaar na dato weer eens aangezet, ik denk zelfs pas voor de 2e of 3e keer. Toch blij verrast, zelfs zijn stem kan mij zowaar weer bekoren op sommige momenten. Binnenkort maar weer eens aanzetten.
Niet alles is top, uiteraard een late jaren 80 stijl zeik-ballad, maar ook een echte ware parel met het slotnummer.

Het tweede studioalbum van het in 2002 teruggekeerde Whitesnake. Waar anderen moeite hebben met de stem van David Coverdale, heb ik dat minder. Ja, ik hoor dat er sleet op zit en voor de hogere regionen moet hij extra aanzetten. Storend vind ik het wél als hij zich gaat overschreeuwen, zoals op Coverdale-Page uit 1993.
Drummer Chris Frazier werd vervangen door Brian Tichy, de derde drummer van de hernieuwde groep, die bovendien toe was aan de derde bassist: Michael Devin. Spaarzame bijdragen zijn er van sessietoetsenist Timothy Drury.

Zoals in de stampende opener Steal Your Heart Away met daarin een scheurende mondharmonica van een anonieme muzikant. Lekker. All Out of Luck is aardig, het omgekeerde basdrumgeluid bij de start van de gitaarsolo een productioneel pareltje.
Single Love Will Set You Free, het eerste nummer dat ik destijds hoorde, is van ouderwetse klasse. Keer op keer word ik aangenaam verrast door de dansende gitaarpartijen van het duo Doug Aldrich en Reb Beach, die per nummer goed nadachten over wat te doen. Resultaat is de grote variatie per nummer. Mede daardoor is album Forevermore binnen de genregrenzen uiterst gevarieerd.

Het kalme Easier Said than Done is nét te pompend om een ballade te zijn en bevalt mij dankzij de melodie goed. Slidegitaar in het stevige Tell Me How, aan het Whitesnake van 1978-1982 herinnerend.
Dan tweemaal echo's van de jaren '70. Eerst in I Need You (Shine a Light), een licht verteerbaar en uptempo liedje. One of These Days heeft een aangename akoestische basis. In de stijl van ex-Snakeman Bernie Marsden geschreven, compleet met akoestische slaggitaar, heerlijk lange gitaarlijnen en zwoele koortjes. En bovendien in de sfeer van jaren '70-westcoastrock: een vleugje Eagles of Seals & Crofts. Coverdale zingt laag en clean, zonder rauw randje. Een deep cut pareltje.

Dan begint de plaat als het ware opnieuw, de trackvolgorde is zorgvuldig uitgekozen. Eerst het stevige Love & Treat Me Right, gevolgd door het snellere Dogs in the Street.

Fare Thee Well, een liedje over afscheid nemen, komt opeens anders binnen. Ik beluister het sinds elf dagen in de wetenschap dat mijn vader maximaal twee á drie maanden heeft te leven, waarbij hij het fysiek zwaar heeft.
Whitesnake is bepaald geen muziek voor hem (hij vindt Bill Haley al wild), maar toch is het alsof Coverdale mijn vaders woorden naar mijn moeder verwoordt, terwijl hij zich hardop afvraagt wanneer hij naar het hemelse Jeruzalem mag gaan:
"Fare thee well, I'll soon be gone
Fare thee well, back where I belong
We had out moments, our days in the sun
But now it's time I should be moving on
But you'll be in my heart, wherever I go".

Net als op de voorganger komt tegen het einde Coverdales voorliefde voor ruwe bluesrock boven middels het slepende Whipping Boy Blues (met mondharmonica) en het uptempo My Evil Ways. Ik heb er minder mee, mede omdat Coverdale hier te veel op de toppen van zijn longen zingt en de melodieën niet zo sterk zijn, die van de laatste op het tuttige af.
Forevermore blijkt de ijzersterke finale. Het eerste deel is akoestisch, klein, laag gezongen en met een práchtige melodie, waarna een prachtige climax volgt met wederom wervelend gitaarwerk.

Whitesnake ging weer touren en ome Dave zocht tevergeefs contact met Ritchie Blackmore om gezamenlijk nog eenmaal werk van Deep Purple te doen herleven. Ondertussen dook hij in 2014-2015 op als gastzanger bij Vandenberg's Moonkings (Vandenberg's Moonkings), Bernie Marsden (Shine) en Phil Collen (Delta Deep).
In 2015 presenteerde hij met Whitesnake (waar Aldrich inmiddels had plaatsgemaakt voor Joel Hoekstra) werk uit zijn jaren bij Deep Purple, het niet onomstreden The Purple Album. In 2019 volgde Flesh & Blood.

Wat een epistel, RonaldjK! Telkens mooi geschreven (zowel hier als je andere recente bijdrages). Heel veel sterkte en moed voor je vader.

Het lijkt alsof de Whitesnake-goden hebben gereageerd op je bericht, want Forevermore - Revisited, Remixed, Remastered zit eraan te komen. Mooi moment voor wie deze nog niet op plaat heeft, want het origineel gaat voor een aardig bedrag langs de kassa op Discogs. Dit is echter de set die ik wellicht zowel op boxset als vinyl ga skippen.

Ten eerste omdat ik heel wat van de bonus in de boxset al heb (gezien), en ten tweede omdat van wat ik niet heb, enkel Evolutions me interessant lijkt. De plaat heb ik in de originele versie en laat ik ook aan me voorbij gaan. Die remixes voegen vaak helemaal niets doe en halen bovendien soms subtiliteiten die een album sterker maken weg (zoals heel wat stukken keyboards op Good to Be Bad).

Ik vind wel dat de artwork in de nieuwe versie weer aan kracht gewonnen heeft. Heb die versie altijd al mooi gevonden, ook al is het opnieuw niet origineel, want dit hebben ze geleend van de Collectors Pack van Classic Rock.

O, dat wist ik allemaal niet! Zit veel interessants bij, maar ook ik laat meestal dit soort uitgebreide boxen aan me voorbij gaan.
Ik kocht wél boxen van Thin Lizzy, Dio, Bernie Tormé en Black Sabbath en dat altijd na lang twijfelen. Ik weet namelijk dat ik zo'n box na een paar keer draaien vooral in de kast laat staan en dat is eigenlijk een soort van zonde.

Maar het artikel over de box lezende, word ik tóch nieuwsgierig. Dat nummer van Classic Rock had ik zéker willen hebben!

Videoclip bij Easier Said than Done, de versie met strijkers. Te zien is een zichtbaar oudere David Coverdale met korter en grijzend haar, zingend in de lagere regionen van zijn stem. Van het aankomende Revisited, Remixed, Remastered, waar Wyverex twee berichten hierboven over schreef.