Yes - Close to the Edge (1972)

Ik heb enigszins ervaring met zwaar werk, dus ik ben daar niet zo bang voor . Het leken mij juist de wat interessantere albums van Yes.

Interessant zijn ze absoluut.

Wacht nog even met TOTO. Dat is zowat het extreemste Yes-album.

Werk voorwaarts vanaf Relayer en terug vanaf Fragile. Die zullen wellicht het beste vallen na deze.
Dan is TOTO wellicht de volgende stap.

Op de eerste twee albums zoeken ze nog wat naar een stijl. Van die twee albums is er een uitstekende verzamelaar gemaakt genaamd Yesterdays met daarop ook het prijsnummer America.

De periode net na GFTO vind ik persoonlijk ook erg goed, al delen niet veel die mening met me. Vooral Drama moet niet over het hoofd gezien worden.

Daarna is het gissen of goed reacties lezen. Het Keys To Ascension-project, The House Of Yes of Talk zijn must-haves, anderen niet. Zelf ben ik gecharmeerd van Open Your Eyes, anderen vinden het drie keer niks, je bent hier vooral op jezelf aangewezen, maar tegen dit punt voel je het ook wel een beetje aan.

Tegen alle adviezen in toch maar TFTO gekocht (ik zag Relayer niet liggen in de winkel). Als blijkt dat die toch wat zwaar valt, kan ik altijd nog de andere albums kopen en deze later weer proberen .

Ligt het aan mij of zie ik geen Yes album dat afgekort TOTO heet? Moet dat TFTO zijn kaztor?

Ik weet vrijwel zeker dat hij die bedoelt ja, hij zal 'from' misschien als 'of' gezien hebben.

Sorry, ik had het fout. Ik raak altijd in de war met Of en From bij die titel.
TFTO, bij deze dan!

Wat mij betreft hun beste plaat en samen met Fragile het enige van Yes wat me boeit...

Ik wordt tiereliers van Yes, met al hun geluidjes en geneuzel... Hier en op Fragile valt alles enigzins op zijn plaats.
Jon is niet mijn favoriete zanger (al vind ik zijn solowerk wel weer leuk), maar Bruford/Squire is echt een heerlijk ritmetandem...
Wakeman weet leuke dingen uit zn keyboards te toveren, al prefereer ik zijn solowerk.
Howe vind ik gewoon een vervelend gitarist... Die man kan gewoon niet rocken. Chris Squire moet de riffs spelen, terwijl Howe op 1001 gitaartjes van allerlei pluimage zit te plukken en te pielen....

Siberian Khatru is een lekkere rocker...

Yes gaat ook niet om het rocken, maar om het pielen. Ik denk dat Howe best kan rocken, maar hij probeert dat gewoon niet.

Ah, eindelijk een medestander. Solo komen Rick's uitmuntende instrumentale beheersing en componeerkunsten pas echt tot uiting.

En de concepten/thema's die hij kiest spreken mij als historicus erg aan... Six Wives, Journey to the Centre... etc. superb!!!

Yes is echt zo'n band waarbij de parts of the sum beter werken dan de sum of the parts...

Ik denk dat Howe absoluut niet kan rocken... Ik houd best van gepiel... Maar kijk eens naar Asia... Gewoon vervelend hoe hij daar ook staat te pielen...

Yes mag blij zijn met een beest als Squire op de bas... Net als King Crimson overigens... Zonder Lake of Wetton of Levin of Bruford etc. is dat ook maar een sullig bandje...

Ik weet niet precies waar je op doelt, maar King Crimson heeft altijd vol gezeten met top artiesten en dat maakt de band inderdaad ook zo sterk. Het gitaarwerk van Howe heeft ook echt wel ondersteuning nodig van goede mede artiesten als bijvoorbeeld Bruford, maar als dat aanwezig is voegt zijn gitaarwerk best iets toe vind ik.

Vandaar ook dat ik deze plaat hoog waardeer. Hier klopt het allemaal... Op andere platen wordt ik tureluurs...

King Crimson vind ik alleen goed, omdat Fripp zich laat omringen door top-musici... In zn eentje vind ik het maar vreemd en raar... Eigenlijk helemaal geen fijne gitaarspeler... Ben blij dat Belew uiteindelijk even in de band zat...

Howe is een beetje van de Chet Atkins school . Maar speelt wel de juiste dingen op het juiste moment . Ik vind 'm vooral op de acoustische gitaar smaakvol en sterk . And You And I is daar een voorbeeld van . Warm en technisch uitstekend . Ik ben niet altijd onder de indruk van zijn soundjes op de electrische gitaar , maar het heeft altijd wel gepast bij Yes .

Overigens kan Howe (als ie wil ) best wel wat steviger spelen . Op een plaat als Drama bewijst hij dat . Alhoewel de toetsen ook een stuk zwaarder zijn . Maar een echte rockgitarist is hij van huis niet .

Eigenlijk hoor ik dit niet bij dit album te zeggen, maar op dat punt ben ik het zwaar met je oneens.

Ik voel me niet zo geroepen om bij het hier zo populaire King Crimson wat neer te zetten... Voor je weet heb ik ruzie.... ai!

Maar goed... De hoes van Close to the Edge (lp-versie) behoort wel tot mijn favoriete Dean-covers...

Mooie hoes inderdaad. Simpel, maar op de een of andere manier pakt hij je toch.

Je kent de binnenkant hopelijk toch wel?!?

http://www.psychedelicrecords.com/images/classic-rock-albums/Yes__Close-To-The-Edge-04.jpg

Die kende ik nog niet nee, heel mooi inderdaad.

Wat houd ik toch van het titel nummer! Briljantste lied van die tijd!

Elke zoveel tijd herontdek ik dit album. Nu weer eens naar aanleiding van de spotgoedkope DVD Yes Symphonic Live.

Hogemis van de symfo. Wauw.

Die art van de binnenkant is briljant inderdaad, jammer dat ik deze alleen op cd heb. Gelukkig maakt het artwork van Yessongs lp veel goed =D

Alhoewel ik het niet eens ben met OS's mening over Howe vind ik deze laatste zin eigenlijk ontzettend grappig .

Gisteren dan eindelijk de remastered versie met bonustracks binnen gekregen (Tormato en Bruford's One Of A Kind een dag eerder). Lekker transparant geluid, alles goed in de mix, net zoals de andere uitgaves in die serie.

Wel wil ik even kwijt dat er voor de single-versie van America er behoorlijk met de bijl is gehakt. Stel je eens voor: Het intro weg en het hele instrumentale middengedeelte incluis Howe's country-rock-solo naar de prullenmand...
En toch werkt het.

Ja, wat kan ik mezelf toch soms lekker opwinden om niks

Ja hoor, als het inkorten/ snijden naar singleformaat maar smaakvol wordt gedaan.

Ik had net zo lief de gehele versie van America gehad; aan de andere kant is de single versie ook vrij zeldzaam.

Hij heeft wel in de Tipparade gestaan.

Ja, toen echte muziek nog z'n weg wist te vinden naar de charts...

Iets waar niemand nog bij stil staat, geloof ik: Nog vóór The Yes Album de grote doorbraak betekende had de band in Nederland volgens mij al een bepaalde schare fans. Sweet Dreams stond in augustus 1970 al in de Tipparade... Dat terwijl ze nog nauwelijks naamsbekendheid hadden.

Was die tipparade niet één grote doorgestoken kaart in de zin dat die gewoon door de platenbonzen en radiomakers in elkaar werd geflanst? Wat was dan de daadwerkelijke basis voor die lijst? Zeker niet de verkopen ...

Kan best zijn...

Maar iedere aandacht die naar Yes uit gaat is verdiend.

Hoewel ik de meeste prog wel kan waarderen, heeft Yes mij altijd een beetje tegengestaan. Ik denk dat het toch de stem van Jon Anderson is. Muzikaal vind ik het vrijwel altijd in orde (uitzonderingen daargelaten).