Yes - Close to the Edge (1972)

Ik schrok, toen ik het voor het eerst hoorde, ook een beetje van Anderson's stem, maar nu vind ik hem juist geweldig sfeervol. Ik kan me nu ook geen andere stem meer voorstellen bij Yes.

Ja, dat valt zeker niet te ontkennen. En dat terwijl de impact van de Tipparade enorm was, alleen via die lijst (extreme uitzonderingen daargelaten) maakte je kans op de Top 40. Maar ze deden maar weinig om de wijze van samenstellen te verhullen: elke dj mocht zelfs z'n eigen favoriete tip benoemen.

Dat maakt vervolgens de vraag: hebben wij gemiddeld de juiste tips voorbij horen komen in al die jaren? Die vind ik moeilijk te beantwoorden. Soms wel, soms niet waarschijnlijk. Het is vooral zo dat we maar moeilijk overzicht hebben van wat er daadwerkelijk allemaal is uitgebracht in die tijd. Misschien moeten we achteraf wel blij zijn, met een liefhebber van Sweet dreams bij Veronica....

En maar weer eens een halfje omhoog. Close to the Edge vind ik steeds beter. Met name het gelijknamige nummer wordt steeds beter. Het staat inmiddels al (tegen) mijn top 100 aan.

Dit album geef ik een dikke 4 sterren, als het laatste nummer Siberian Khatru beter geweest was had de score nog hoger opgelopen.

Heeft iemand de remaster van Rhino? Is deze digipack of jewel case. En weet iemand trouwens of hier ook nog een remasters van komen (de Yes albums?)

Siberian Khatru vind ik het beste nummer van de plaat. Mooie balans tussen groovy sound en warme, sfeervolle passages. Sterke opbouw, en enkele heerlijke vernuftige delen zonder echt in de prog-rock clichés te hervallen.

Op de titeltrack gebeurt dat wel. Langdradige delen wisselen zich af met kippenvelmomenten
(het orgelgedeelte).

De Rhino remaster is een (mooi vormgegeven) digipack. Geen idee hoe het zit met de andere albums tho.

Ok thanks, wilde ik even weten.

Close to the Edge is een van de grootste meesterwerken uit de Symfogeschiedenis. Het ruziënde collectief dat Yes heet, wist opeens hun krachten te bundelen, met als gevolg een consistent album zonder geneuzel. 3 uitstekende composities, die bol staan van de muzikaliteit,vakmanschap en virtuositeit. Hier wordt met het grootste gemak rock met jazz(fusion) en klassieke muziek gemengd. Hoogtepunt is nog wel het 18-minuten durende titelnummer met zijn subtiele begin, dynamisch samenspel en ultieme climax in de vorm van een orgelsolo van Wakeman. Ook de mellotron gedreven ballad "And You And I" en het hardrockende "Siberian Kathru" mogen er zeker zijn. Drummer Bill Bruford concludeerde dat dit het beste was wat dit collectief kon presteren en vertrok naar King Crimson. Een juiste conclusie volgens mij; dit is het hoogtepunt van Yes!

Geen speld tussen te krijgen, Misterfool. Wat ook weer niet wil zeggen dat de rest waardeloos was, zeker niet.

Benzet, de remaster van dit album klinkt fantastisch, een stuk beter dan de zeer dunne allereerste CD (de tweede versie --eveneens van Atlantic-- ken ik niet). Rhino heeft meerdere Yes-albums "gedaan", zelf heb ik in ieder geval ook Tales from Topographic oceans, Relayer en Tormato, allemaal identiek uitgegeven, met diverse bonustracks en uitstekend klinkend. Helaas ontbreekt Yessongs nog in dit rijtje.

Ok, dank je. Voor mij heeft Rhino een hele goede reputatie. (ik neem trouwens aan dat je de remaster versies van 2003 bedoelt)
Yessongs heb ik gehad, maar weg gedaan, de kwaliteit vond ik echt schrijnend. Hoop op een remaster, zal vast beter zijn.

De 2003-versie, inderdaad. (Eén van de zes albums die ik al op CD had maar nogmaals --nu in een geremasterde versie-- heb gekocht omdat ze me zó dierbaar waren dat ik ze toch in hun beste vorm wilde hebben.) En ook ik heb Rhino hoog zitten, als hun label op het hoesje staat ga ik er altijd al van uit dat het een optimale uitgave is, zowel kwalitatief (de audio) als wat betreft de keuze van nummers (in het geval van een compilatie).

Zeer zeker, ik ga ook eens bij de andere kijken.

Zojuist van mijn buurman op vinyl gekregen. Ziet er wel heerlijk jaren 70 uit. Toen konden ze nog eens hoezen maken! Probeer dat maar eens op een MP3 bestandje

Had ik maar zo'n buurman.

Met schandalig lage verwachtingen (door hun eerder beluisterde klungelwerk, imho, Going for the One) ben ik ooit begonnen aan deze plaat. Geen wonder dat ik het oninteressant en melig vond. Die mening is lang gebleven, maar iets weerhield me ervan hier een 2,5* en zeikreview neer te knallen. Gepindakaasd, op m'n iPod gezet, ruimtegebrek, van iPod verwijderd, laatst toch nog eens teruggeplaatst vanwege de ultieme notering op Prog Archives, een keiharde 4,65*. Vanochtend opgestaan, wat gelezen, en in een milde bui deze plaat opgezet. En langzaam maar zeker begon mij het besef te dagen dat dit misschien toch wel goed is, heel goed zelfs. Een meesterwerk durf ik het zo snel niet te noemen, maar ik kan met zekerheid zeggen dat dit een prachtig album is; stevige, epische baspartijen, originele riffs en solo's van Howe en Wakeman, en een zowaar te pruimen vocale prestatie van Anderson.

4,5*

Going for the One is uit 1977. Niet een goede periode voor de band.

Als deze je toch nog bevalt, mag ik je dan ook meteen Fragile aanbevelen. Dan ben je direct klaar.

Bij mij staat Going for the one op de derde plaats van favoriete Yes-albums, dus persoonlijk kan ik wel wat meer van deze band verdragen, maar zelfs aan de luisteraar voor wie dat niet geldt moet toch ook The Yes album aangeraden worden -- alles uiteraard in de Rhino-remasters.

Dat is in ieder geval weer buitengewoon kortzichtig, de band bestaat in allerlei gedaanten 43 jaar, dus zeggen dat het met twee albums wel klaar is, is veel te beperkt. In ieder geval om je mening nader te bepalen.

Kijk ook naar inderdaad de eerste Yes albums, echt prachtig. Maar Keys to ascension van 30 jaar later is ook met plezier aan te bevelen om te beluisteren.

Dat is niet kortzichtig. Ik vrees dat de user voor mij, dezelfde moeite heeft met Yes en Jon Anderson als ik.
Dan zijn toch Close to the Edge en Fragile nog prima te genieten.

Jij mag van mij overigens elke poep en scheet van Yes goed vinden.

Ik vind Going for the One eigenlijk beter dan The Yes Album. Fragile is mijn favoriet en Close to the Edge volgt, maar Going for the One is hét Yes album ( ) dat ik het meeste draai. Keys to Ascension steekt daar nog bovenuit, maar dat is (grotendeels) een live album.

Je kan bij albums van Yes in de periode 1969-1983 eigenlijk geen verwachtingen hebben (vanaf Tormato verlies ik m'n interesse in de band. Ik ben ook/echter niet echt op de hoogte van veel werk na 90125). Elk album klinkt erg anders. Op bijv. Relayer hoor je een 'typische Yes', maar wel met een jazzy stempel door de komst van Patrick Moraz. Zo is er ook geen tweede Close to the Edge.

Verscheidene solouitstapjes van de bandleden zijn ook erg interessant (m.n. Rick Wakeman en de debuutalbums van Moraz en Anderson).

Lang niet alles is even geweldig, dat kan ook niet. Maar dat kan toch alleen worden beweerd als je alles wel zo'n beetje hebt beluisterd en gewogen...

Beste Hans. Ik heb zowat alles wel gehoord, van Yes. Vroeger spaarde ik zowat alles wat maar met symfonsiche rock te maken heeft.
Ik heb soloplaten van Squire, Anderson, Wakeman, Bruford, Howe en zelfs White.
Ik had zowat alles op elpee tot en met Union.
Maar de stem van Anderson staat me zo enorm tegen. Solo vind ik alleen Animation erg goed.
Met Yes alleen Close to the Edge en Fragile, met name om Bruford, Squire en Wakeman.
Als Wakeman en Bruford uit Yes gaan, is het voor mij nagenoeg over met de band.
Alleen Drama vind ik dan nog wel een gave plaat.

Anderson/Bruford/Wakeman/Howe was nog een laatste poging van de oorspronkelijke Yes-leden om een goed plaat te maken. Maar dat vond ik ook een gefaald experiment.

Doe mij dan maar de Wakeman-soloplaten of beter nog: de eerste soloplaten van Bruford.

Het is hetzelfde met Geddy Lee van Rush. Ik moest enorm wennen aan zijn stemgeluid in het begin.
Met Jon Anderson's stem kan ik goed leven. Je moet er voor in de stemming zijn, maar het past naar mijn idee prima bij de sound van Yes.
Het is een beetje het '' you love it or hate it'' gevoel.
Het is zeker niet mijn favoriete zanger, maar het totaalbeeld van Yes is zo sterk dat hij naadloos in het geheel past.

Persoonlijk mijn favoriete Yesplaat. Ik draai 'm niet echt heel veel, maar het is altijd weer kippevel.
Het titelstuk is hemels. De beste opener van een album ooit wat mij betreft.
De 2 andere stukken zijn ook Yesclassics.
Ik verhoog 'm naar 5. Zie eigenlijk geen reden om het niet te doen. De perfecte Yesplaat.

Die laatste zin somt het voor mij eigenlijk ook helemaal op. Op dit album 'hoort' gewoon Jon Anderson. Waar Yes muzikaal voor mij minder interessant wordt, maakt Anderson het er beslist niet beter op.

Dan houd ik onder de streep ook slechts drie echt over de volle lengte overtuigende Yes-albums over: The Yes Album, deze en Relayer. Tja, dat zijn er minder dan de al genoemde Rush (>10), maar nog altijd meer dan een heleboel andere bands.

Ik sluit me bij Casartelli aan, al maak ik wel de opmerking dat Anderson ook bij KC(lizard) en Mike oldfield(crises) en in samenwerking met Vangelis goede zangpartijen heeft afgeleverd.

Ik heb geen moeite met bepaalde albums na de jaren 70. Zonder Anderson komt de band beslist goed uit de hoek met Drama.
90125 is een strak geproduceerde Yesplaat die absoluut zijn momenten heeft.
Ook hier kan Anderson mij wel bekoren , evenals 90's albums als Talk en The Ladder.

Ja, dat jij alles hebt beluisterd zit ik nergens te betwisten . Het gaat er om wat nieuwe liefhebbers van Yes voor een goede impressie kan worden geadviseerd. En dán zeg ik dat er zoveel verschillends is uitgebracht dat een kleine luisterbeurt van het gehele oeuvre is aan te bevelen om uiteindelijk te kunnen zeggen wat wel of niet interessant is.

Ik kan Yes heel erg lang volgen maar ben juist minder gecharmeerd van de jazz invloeden op Relayer. Daarentegen wil ik wel ruim baan bieden voor het toch vrij onbekend gebleven aanvangsduo, Yes en Time and a word.

Bij mij kan Anderson eigenlijk weinig fout doen, tenzij hij vals zingt natuurlijk. De man heeft een uniek, herkenbaar geluid en ik houd in het algemeen heel erg van hoge tenorstemmen. Op bijv. House of Yes word ik soms wel een beetje moe van hem. Dat vind ik sowieso een wat tam concert en Anderson is geen veelzijdige zanger. Bijna twee uur achter elkaar is moeilijk vol te houden zonder voldoende vocale afwisseling. Dat is voor mij zijn enige gebrek.