Yes - Close to the Edge (1972)

En de muziek moet niet ondergeschikt worden gemaakt aan Anderson.

Hij kan wat mij betreft ook fantastisch zingen, maar moet dat doen in combinatie met ijzersterke composities en bijgestaan door muzikanten met een onbetwiste reputatie.

Solo is het vaak minder omdat het daar aan ontbreekt en Jon Anderson bovendien niet lijkt te verlangen naar een positie waar hij als Yes-kloon kopieën van zichzelf zit te maken. Maar Anderson is binnen Yes verband een geweldig componist, van groot belang binnen het concern waar hij dan ook een behoorlijk stempel op heeft gedrukt.

Als we bij elke band zo beginnen, blijft er ook niet zo veel ruimte voor verbreding over.

Een van de absolute hoogtepunten in de Progressive Rock!
Een concept van epische proporties, versterkt door het schitterende artwork.
Jon Anderson is wat mij betreft een aqcuired taste, maar begin hem steeds meer te waarderen.

Klassieker van formaat!

Het kwartje is langzaam maar zeker gevallen. Sinds mijn vorige bericht is dit album nog sterk gegroeid. De titeltrack is een absoluut meesterwerk, en wat mij betreft één van de beste opnamen aller tijden. Van die allesvernietigend brute gitaarsolo op het begin tot het mystieke refrein, van de prachtige rustige sectie "I Get Up, I Get Down" met prachtig kerkorgelspel tot de meesterlijke non-legato elektrische orgelsolo van de Meester Rick Wakeman, van de stevige, lage baslijnen van Squire tot de prachtige coupletjes, meesterlijk! "And You And I" weet dit niveau te halen, met het prachtige gitaarspel van Howe. Siberian Khatru is zonder twijfel de mindere van de drie, maar steekt nog steeds met kop en schouders boven menig ander Yes-nummer uit. Overigens heb ik Anderson en Bruford beide nog niet genoemd, dus bij deze. Diepe, diepe, diepe buiging!

Musicboy, als ik je wat mag aanraden: luister eens naar de live-versie van Siberian khatru zoals dat uit Strawinsky's Vuurvogel voortvloeit, als opener van Yessongs (1973). Die versie is wat energieker dan deze studioversie, maar geeft je misschien tegelijkertijd extra bewondering voor het nummer op zich (want zelf vind ik het zeker niet "zonder twijfel de mindere van de drie", of hoogstens op een niveau waar zulk kwaliteitsverschil er niet meer toe doet).
 

BoyOnHeavenHill, bedankt voor de tip, Yessongs komt op m'n lijstje.

En het is inderdaad zo dat het kwaliteitsverschil er niet toe doet. Ik heb ervaren dat het titelnummer en And You and I opzich beoordelingswoorden zijn (zo goed dat zeggen dat "fantastisch" een understatement zou zijn, een understatement zou zijn), terwijl "fantastisch" bij Siberian Khatru volstaat.

Misschien toch maar eens 5 sterren gaan overwegen voor deze.

En nóg een tip: als je dat album gaat kopen, laat je dan niet met de oorspronkelijke Atlantic-versie afschepen, want de Yes-albums in die reeks (waar ik er oorspronkelijk twee van had) hebben over het algemeen een zeer dun geluid. De vier Atlantic-remasters die ik heb klinken al aanzienlijk beter, dus zolang de Rhino-remaster hier niet te krijgen is lijkt de Atlantic-remaster van Yessongs me de versie om aan te schaffen.
 

Bij de locale platenzaak was-ie niet te krijgen, dus maar gegaan voor een mooie remaster van Close to the Edge. Ook prima bonustracks, al begrijp ik waarom ze de alternatieve versie in eerste instantie niet uitgebracht hebben.

Ja, daar kan ik natuurlijk geen bezwaar tegen hebben hè, gezien het feit dat Close to the edge in mijn album-top-10-aller-tijden staat...

Dit album klinkt een stuk rustiger dan Fragile en hierdoor voor mij wat fijner om naar te luisteren. Het album hoort intenser aan.

Tja

kan ook bijna niet anders met zo'n titel

Absoluut 1 van de beste!!! Hier is het gemiddelde nog redelijk aan de lage kant vind ik. Op Progarchives staat ze op nummer 1 aller tijden!!! En dat zegt al veel.

Een gemiddelde boven de 4 is op MuMe gewoon erg hoog hoor.

Daar geef ik u gelijk in. Een album met 4 sterren is zeker goed. Wetende dat niet iedereen hier op mume kwa muziek een symphonisch voorkeur heeft.

Klopt, maar Yes - Close To The Edge, is toch een van de grootste en hoogstaangeschreven Sympho platen die ooit gemaakt zijn.

Ja, maar op progarchives stemmen alleen symfoliefhebbers.
Hier ook mensen die van ander soort muziek houden.
En ik kan me voorstellen, dat mensen dit echt een verschrikking vinden.

Punkers, rockers etc... Die bombast, die overdaad aan toetseninstrumenten, tempowisselingen.

Ik heb ook alleen maar hoog ingezet omdat Squire/Bruford zo lekker samen klinken en Anderson hier en daar best aardig zingt.

Maar net als bij Rush, trek ik de zang voor geen meter.

Dus beste symfoplaat ooit? Ik betwijfel het. Doe dan maar Kansas, Jethro Tull, Camel of Floyd.

Ik zeg niet de beste, maar wel een van de meest toonaangevende. En je moet het wel zien op Sympho gebied natuurlijk. Als je daar niet van houdt, is het moeilijk een oordeel te vellen. De topplaten van de Punk schat ik ook veel lager in dan dat ze waard zijn, daar ik niets met Punk heb. De zang, tsjah das toch een kwestie van smaak. De zang van Camel vind ik zelf wel minder, van Gilmour en Waters daarentegen weer veel beter. Is het wel dat ik Andersons stem wel erg goed bij de dromerige muziek van Yes vind passen. Maar zoals ik al schreef, is ook een kwestie van smaak.

Ik ben juist een enorm liefhebber van symfo. Maar kan dus niets met Yes. Alleen Close to the Edge en Fragile vind ik té gek.
De zang bij Camel vind ik honderden malen beter te pruimen dan Geddy Lee en Jon Anderson.

Denk dat ik wel degelijk verstand heb van symfonische rock om deze plaat niet als beste in te schatten.
Ik neig eerder richting een Pink Floyd, Camel, Eloy maar ook wel Gentle Giant, Kansas of Moody Blues.
Weet ik veel, een hoop in ieder geval, maar niet Yes.
Daarentegen is Siberian Kathru een beest van een song, vandaar dus ook een score van 4*

En inderdaad, het is de smaak. Maar ik ga me ook niet verplicht voelen 'een klassieker' hoge scores toe te kennen, als ik dat zelf niet voel....

Dat wordt ook niet gevraagd.... Je mening telt op dit forum!

Weet ik. Maar ik ging hier op in, omdat er zo heftig werd gesteld dat dit de beste symfoplaat ooit zou zijn... Zoiets... En daar ben ik het niet mee eens... Dat was mijn duit in het zakje....

Je hebt gelijk hoor Ozric Spacefolk

Jon Anderson is wel een zanger met heel veel beheersing over zijn stem. Hij zingt ook zuiver, z'n stem is gewoon niet echt alledaags. Daar moet je van houden.

Misschien gewoon een beetje te perfect en daardoor mist hij soul. Denk ik.
Zelfde euvel bij Geddy Lee, denk ik.

Is niet gezegd de beste sympho plaat ooit. Maar ik ben ook zeker met je eens dat dit niet zo is

Ik kocht deze plaat na een radioprogramma over de symfonische rock op Radio 2. Daar lieten ze nog niet eens de helft horen van Close To The Edge vanwege een tekort aan tijd. Snel maar het album gekocht omdat ik ontzettend nieuwsgierig was naar de rest van het nummer. Maar goed dat ik dat gedaan heb.

And You And I vind ik ook geweldig. vooral als de mellotron begint te spelen is het net alsof je je in een droom waant. Siberian Khatru klinkt goed, maar vind ik niet zo heel erg speciaal.

Heerlijke plaat van vijftopmuzikanten die elkaar hier de ruimte gunnen en ook met een knappe virtuose composties aankomen. In de symfonische traditie was het niet ongewoon om een plaatkant te vullen met slechts een enkel nummer. We kennen Tarkus (ELP), Ommadawn ( MO), Suppers ready (Genesis), Atom hear mother PF) om maar eens wat te noemen. Het is me nog niet helemaal duidelijk welke groep de eer had om met zoiets als eerste te komen. Close to the edge is wel een van de beste, heeft iets wonderlijks en ervaar je als een reis.
Ik heb de groep twee keer live gezien wat overigens ook een wonderlijke ervaring was ; De toetsenist (vervanger van Wakeman) zat als een wizzkid ingebouwd tussen z'n toetsen, Jon Anderson leek als een gedrongen engeltje die met zijn harp in hemelse sferen verkeerde, Alan White was gewoon de harde werker, Steve Howe speelde zijn onmogelijke partijen met de blik van een wereldvreemde wiskundeleraar en Chris Squier stond met z'n stoere middeleeuws laarzen in de zaal te loeren of er lekkere wijven tussen zaten . Maar jee wat kunnen ze spelen...

Ben er eigenlijk ook wel benieuwd naar wie voor het eerst met zo'n 'plaatkant nummer' kwam. Al is het in principe afgekeken uit de klassieke hoek.

Een goede progband heeft zo'n nummer. Zonder hoor je er niet bij.

Iron Butterfly kon wel eens een van de eersten zijn.

In 1968 verschenen twee albums die die eer kunnen opeisen: op kant 2 van Shine on brightly van Procol Harum staat In held 'twas in I dat 17'31 duurt (maar, eerlijk is eerlijk, er staat nóg een nummer op die kant, duur 2'50 – net zoals er op kant 2 van Foxtrot naast Supper's ready ook het zeer korte Horizons stond, duur 1'38). En kant 2 van Ars longa vita brevis van The Nice bevat enkel het titelnummer (19'20).

Volgens mij was Dylan de eerste die een hele plaatkant vulde met één nummer : Sad-eyed lady of the lowlands (11'19) van Blonde on blonde uit 1966. Grappig genoeg eindigt kant 2 van Highway 61 revisited uit het jaar daarvóór met een nummer dat volgens MuMe 3 seconden langer duurt (Desolation Row), maar ja, daar staan nog drie nummers vóór…...

Of weet iemand nog een popmuzikant die nóg eerder was?

O, terwijl ik dit schrijf komt ChrisX met Iron Butterfly, ook een goeie kandidaat. Gruwelijk over het hoofd gezien, terwijl het toch één van de eerste elpees is die ik leerde kennen...
 

Elf minuten vind ik wel een verschil met achttien of meer. In die nummers gebeurt ook niet zo gek veel, terwijl ze bij progbands juist echt een nadruk op het woord 'compositie' leggen.