Yes - Close to the Edge (1972)

Voor mij uiteindelijk de beste Yesschijf. Een geweldig 3-tal aan songs en een perfect spelende band.
Een lans breek ik wederom voor Bill Bruford, die met zijn soepele jazzy drumwerk een bepaalde frivoliteit aan het complexe materiaal toevoegd.
Bruford was overigens gauw klaar met Yes (en vooral Chris Squire.)
De drummer, wars van de rock 'n roll attitute, ergerde zich bont en blauw aan de nachtelijke sessies, die maar voortduurde en het structueel te laat komen van Squire.
Dat Bruford een nieuwe uitdaging zocht bij King Crimson, had dus duidelijk niet alleen te maken met muzikale overwegingen.

Helemaal mee eens. Er zijn voor mij twee essentiele platen van Yes; Close to the Edge en Fragile.

Bombastische en stijve symfo van Yes die juist op deze twee platen zo lekker losjes en soepel klinken... Bill Bruford is de man!

En Wakeman heeft ook de mooiste keyboardklanken in Yes gegoten.

Moody Blues met Days of Future Passed, want het zijn twee grote stukken...

En anders Al Stewart met Love Chronicles (18 minuten met Jimmy Page) uit 1968....

Uiteraard, en zo'n plaatkantvullend nummer is ook onverbrekelijk aan het symfogenre verbonden : naast genoemde voorbeelden hebben we nog Utopia, Caravan, Rush, Renaissance, Jethro Tull, Focus, Earth & Fire – de lijst lijkt me eindeloos. Maar aangezien je vroeg "wie voor het eerst met zo'n 'plaatkant nummer' kwam"… En ik kan me voorstellen dat Dylans op- en uitgereikte composities (hoe rudimentair ook in muzikaal opzicht) dikwijls een inspiratie waren voor vele muzikanten die vijf jaar later symfo gingen maken: "Hee, je hoeft je dus niet tot drie minuten te beperken, je kunt eigenlijk ook gewoon… eigenlijk… alles doen wat je wilt!"
 

Ook ik zeg: helemaal mee eens.
 

Dit heb ik onlangs bijna letterlijk zo gelezen. Volgens mij in een cd-boekje. Kan er even niet opkomen om welke artiest het ging.

The Doors waren er ook bijna vroeg bij met Celebration Of The Lizard welke bedoeld was voor Waiting For The Sun (1968), alleen is die er nooit opgekomen.

Woeps... ik ben me van geen kwaad bewust...

Overigens, Stijn, heb jij in jouw top-10 niet ook White light white heat staan? Uitgekomen in januari 1968, opgenomen in september 1967, met 17 minuten en 26 seconden Sister Ray, hoewel echte symfo-liefhebbers daar wellicht van zullen gruwen...
 

Ja, die zaten ook een beetje tegen het avant-garde kringetje aan. Dat zal ook een invloed zijn geweest.

Love was er met Revelation uit 1967 van het album Da Capo ook al vroeg bij.

The album's second half is a single track, notable for being among the very first rock songs to take up an entire LP side. Bob Dylan's "Sad Eyed Lady of the Lowlands" from Blonde on Blonde predated it by a few months, and Frank Zappa's "The Return of the Son of Monster Magnet" suite, on the Freak Out! album, followed Dylan's by just over a month.

Intrigerend -- allemaal dus een paar jaar eerder dan ik dacht.

Wie Close to the Edge en Fragile kiest als de twee meest essentiële Yesplaten in zijn soort, doet eigenlijk The Yes Album een beetje tekort.

Eigenlijk is dat de "omslagplaat", het album ook voor Fragile. Met klassieke Yes-nummers als Yours is no disgrace en Starship trooper. Dan krijg je drie essentiële albums, die redelijk dicht bij elkaar liggen, qua inhoud, thematiek en spel.

Ik zou mij daar trouwens in kunnen vinden, deze drie schijfjes als de drie meest essentiële cd's van Yes te beschouwen. Hoewel ik veel andere albums van Yes ook prachtig vind.

Maar deze werken, en zeker ook Close to the Edge, ademen een sfeer uit en een muzikaliteit die vrij uniek is, onmiskenbaar Yes en later ook eigenlijk niet meer zijn geëvenaard in z'n soort.

Dat is natuurlijk zo, dat The Yes album de opmaat en eigenlijk al het begin van de grote periode is, ook al omdat ze met de komst van Steve Howe dan al bijna tegen de klassieke bezetting aanzitten. Maar persoonlijk heb ik dat altijd een nèt-niet-plaat gevonden, het gevoel dat ik daarbij heb is dat ze wel de formule hebben gevonden maar die nog niet "los" genoeg kunnen hanteren. Yours is no disgrace bijvoorbeeld mist voor mij net de afwisseling en de "openheid" die Roundabout dan wel heeft, en eigenlijk is Perpetual change (en dan met name het lyrische einde) het enige moment waarvan ik vind dat Yes daar opeens in al z'n glorie te horen is. Ik kan dat allemaal moeilijk met argumenten onderbouwen, en omdat dit één van mijn favoriete bands is vind ik het nog altijd een uitstekende plaat, maar ik heb zelf bijvoorbeeld veel meer met de explosiviteit van Going for the one. (In mijn Yes-album-top-tien zou The Yes album op 4 staan en Going for the one op 3, zo dicht staat het dan ook wel weer bij elkaar.)
 

Ik kan je prima volgen hoor. Ik vind de live versies van de nummers van The Yes Album op YesSongs ook veel natuurlijker klinken dat de studio uitvoeringen. Terwijl ik ( om maar even on topic te blijven ) de nummers van Close To The Edge even graag in de studio- als in de live uitvoering hoor.

Heeft ook met groei te maken Boyonheavenhill. The Yes Album is duidelijk nog een ontwikkelingsfase, al hoor je dat de band barst van het talent.
Daarbij is de komst van Rick Wakeman( na The Yes Album) ook belangrijk geweest voor de band.
Tony Kaye was vooral een hammondorgel man en met Wakeman kon je veel meer kanten op.
Dat heeft de sound en de songs op de volgende albums heel goed gedaan.

Maar weer eens opnieuw op vinyl aangeschaft, 180-gram, prachtige persing. En de muziek is hemels mooi, wat een muzikanten bij elkaar. Bruford wat een drummer die man, hij laat Squire op zijn best spelen. Close to the edge is het prijsnummer, muzikaal en technisch knap.

Horen die witte rand links en boven daar te zitten? Ik vind ze op meerdere sites terug.

Onvolkomenheidje in de weergave hier misschien : noch op de vinylhoes noch op de boekjes bij de twee CD-versies die ik heb bezeten heb ik die twee randen ooit gezien.

Uit de beginperiode van deze site, toen er nog niet zo nauw werd gekeken naar de kwaliteit van plaatjes.

Stuur een betere in, zou ik zeggen. Ik heb slechtere op de site gezien, trouwens.

Het viel me gewoon op.

Mijn klassieker is het vooralsnog niet, maar er zitten wel geweldige stukken tussen!

Eindelijk een fatsoenlijk klinkend exemplaar op de kop kunnen tikken. Mijn (originele) vinyl uitvoering klinkt echt zwaar onder de maat waardoor ik Close errug lang niet heb gedraaid. Kwam echter een mooie remaster tegen die erg acceptabel klinkt. Met veel plezier geluisterd naar de perfectie van dit album. Een band op het hoogtepunt van haar bestaan. Trendsettend voor veel progbands.

Top product van deze wereldgroep waarvan er nog velen zouden volgen!!

Absoluut het magnum opus van Yes! Vooral dankzij het ontbreken van minder geslaagde solo-uitstapjes zoals op The Yes Album en Fragile. Het titelnummer doet bij mij de tijd altijd versnellen: wat kan 18 minuten kort zijn! Wat jammer toch van die steeds maar botsende karakters - waardoor ik ze nooit live heb kunnen zien. Want ik wil ze natuurlijk wel zien in de sterkste basisopstelling!

Zo bizar, hoe muzieksmaak kan veranderen.

Ooit had ik deze op 5* staan, maar ik trek dit soort symfo tegenwoordig maar met moeite. Juist door de lengte van de songs en het gebrek aan meezingbaarheid.

Kwalitatief is dit echt erg hoogstaand, ik krijg er alleen persoonlijk een beetje de kriebels van.

Helaas. . . maar iedereen zal wel èrgens "Ooit had ik deze op 5* staan, maar ik trek dit [...] tegenwoordig maar met moeite" over kunnen schrijven. (Ik heb het zelf met Nick Cave.)

Terwijl ik de plaat echt wel op waarde schat. Mijn 3,5* zal de eindscore niet omlaag halen, maar mijn stem-grafiekje, is zo wel meer naar mijn huidige smaak.

Wat heb jij toch met die meezingbaarheid als criterium voor je muzieksmaak de laatste tijd, Ozric? Dat is toch vooral van belang voor oppervlakkige, op de massa gerichte stadionacts? Zou denken dat dit soort complexe muziek (Yes dus o.a.) juist groeit met de jaren, omdat het veel uitdagender is om naar te (blijven) luisteren en doorgronden.

Zo werkt het bij mij in ieder geval een beetje. Vond Close to the Edge lange tijd een hoop (interessant) gepiep, maar ben 'm steeds meer gaan waarderen.

Ik ben ook wat minder van Yes dan pakweg 10 jaar terug. Ik heb toch wat moeite gekregen met het kosmische gepiep van Jon Anderson voornamelijk.
Maar de muziek is hier echt goed, en de voordracht van Anderson is dan ook wat beter te plaatsen.

Beter dan dit werd het nooit meer. Hoe goed de bedoelingen ook waren met Topograhic Ocean en Relayer.

En het blijft jammer dat Bruford het voor gezien hield.
Alan White is kundig, maar ik heb 'm meerdere keren Close To The Edge (titelsong dus) horen spelen, maar hij mist de flair en virtuositeit van Bruford.
Hij benadert het echt als een rockdrummer. Het kan werken, maar als je het origineel kent.

White komt veel beter tot zijn recht op de meer rockgetinte albums
Op Drama, 90125 en Big Generator is hij de juiste man op de juiste plaats.

Ik weet het niet. Toen ik een jaar of 14 was, vond ik het heel stoer om te luisteren naar muziek die helemaal niet bedoelt was voor mijn doelgroep: King Crimson, Yes, Gentle Giant.
Lekker snobistisch naar ingewikkelde muziek luisteren terwijl anderen naar grunge, gabber, house en weet ik wat voor populaire muziek luisteren.

Nu ik al jaren in bands werk en voor en met bands werk, merk ik dat symfo, fusion, prog etc. niet altijd even lekker uit de verf komt, vooral in een cafe waar mensen gewoon willen genieten van muziek, ipv dat er 1000 noten per minuut op ze wordt afgevuurd.

Een song is een song, en luistert gewoon veel makkelijker weg dat een muziekstuk van 20 minuten. Daarentegen zijn er genoeg symfo (en ook psych-) acts die wel goed scoren bij mij (Camel, Mike Oldfield, Hawkwind), maar sommigen kan ik moeilijker hebben zoals Yes, Rush, King Crimson en Genesis.

Misschien is het het gebrek aan groove, power of gewoon het feit dat het niet lekker wegluistert. Bij Yes, bijvoorbeeld, vind ik 90125, Drama en Big Generator prettiger dan Close to the Edge of Relayer, of als toppunt van pretentie: Topographic Oceans.

Songgericht materiaal als Long Distance Runaround en Roundabout lust ik wel weer graag.

Close to the Edge is een prachtplaat en vooral Wakeman, Bruford en Squire zijn weergaloos, maar het gepiel van Howe en het gepiep van Anderson staan me steeds meer tegen.