Yes - Close to the Edge (1972)

Als ik al wat zou laten vallen bij Yes is het niet Close to the Edge.

De band heeft een paar keer een andere weg ingeslagen als gevolg van personeelswijzigingen maar hier speelt in z'n beste setting.

Ik ben het wel eens met Michel inzake Bill Bruford en Alan White. Je zou, achteraf, kunnen zeggen dat Bill Bruford op een cruciaal moment (direct na het verschijnen van Close to the Edge) Yes heeft verlaten. Daarna zijn andere muzikale koersen gevaren, al vanaf Tales from topographic oceans van een jaar later.

Na Close to the edge is het nooit meer geworden wat het was. Minus Chris Squire is de samenstelling van Close to the edge nog wel een keer bij elkaar gekomen als Anderson, Bruford, Wakeman & Howe.

Maar ook die samenstelling klinkt niet in de verste verte als Close to the Edge of Fragile. De magie, of de rek voor wie dat mooier vind, is er na Close to the Edge wel een beetje uit. Delen van alles wat daarna is verschenen zijn zeker nog interessant.

Ik vind de overstap van dit symfonische werk naar een hang om mee te kunnen zingen in het café een beetje te groot. Het zijn twee nagenoeg niet te vergelijken genres en naar mijn gevoel moeilijk tegen elkaar in te ruilen.

Je kunt m.i. best van symfonische rock houden en, als het na een paar biertjes zo eens uitkomt, gewoon meeblêren in het café.

Hans, je hebt volkomen gelijk.

Iemand kan ook hiphop luisteren en dan naar een Opera gaan. Muziek is gewoon mooi in al haar vormen.

Maar in het geval van Yes, Tull, Heep, King Crimson, Rush en nog enkelen, vind ik dat ze naarmate ze ouder worden, hun langgerekte songs inwisselen voor korte, krachtige popsongs, een hoop kracht krijgen.
Want het zijn me toch een muzikale talenten, die mensen. Als ze hun meesterschap loslaten op pop/rock songs ontstaat er iets schitterends. En dat vind ik.

Moet toch ook kunnen inderdaad? Ik kan van deze schitterende plaat net zo genieten als van bijv. 90125. Net in welke stemming ik dan natuurlijk ben.



Ben het hier helemaal mee eens. Vooral Rush heeft in de jaren 80 toen wat mij betreft hun beste werk gemaakt. En ondanks dat ik een groot fan ben van de Genesis periode met Hackett, vind ik de meer pop-gerichte platen die ze later zijn gaan maken ook van grote klasse.

Goldhand...

Thanks for the heads up...

Ik wil zelfs zover gaan, te stellen, dat de beste plaat die Jon ooit maakte, een soloplaat is: Animation...

Met Yessongs is het van vitaal belang om de best klinkende versie te verkrijgen aangezien de geluidskwaliteit van de opnames verre van fantastisch is. Wat de nummers een bepaalde rauwe urgentie meegeeft, maar dat is mijn opinie.

Er is in 2011 een geremasterde uitgave uitgebracht, tegelijk met Yesshows en -naar ik meen- 9012Live, maar die schijnen vooral heel luid te klinken. Ik ben vooralsnog tevreden met de Atlantic-uitgaves. Die bonustracks van Yesshows staan ook op Classic Yes dus dat is geen gemis.



Het leuke aan Siberian Khatru is dat het zo lekker bedrieglijk, bijna frivool begint na twee uitgesponnen epics om uiteindelijk gewoon zelf in een epic te veranderen, met allerlei themaatjes en lagen. Ik vind het zeker niet minder dan de rest.

Dat gaat mij dan echt veel te ver. Maar ik heb veel minder moeite met 90125 en Big Generator naast het eerste werk van Yes dan met Genesis in de jaren '80.

Yes is duidelijk niet uit geweest op goedkoop winstbejag, nieuweling Trevor Rabin bleek een geweldige gitarist en Yes maakte een symfonische bombast die voor menigeen teveel was van het goede, zeker Big generator.
Genesis stapte met dezelfde ploeg over van symfonische rock van een hoog niveau naar succesvolle poprock deuntjes voor het grote publiek. Dat lukte erg goed, is onmiskenbaar waar.

Maar het is allemaal geen Close to the edge of Selling England by the Pound, moet ook worden vastgesteld. Dat niveau is nooit meer gehaald.

The Yes met Rabin is een ander hoofdstuk. Voor mij toch van een ander kaliber. Amerikaans geluid, stevig gitaarwerk en powerdrums.
Referentie nog wel het herkenbare basgeluid van Squire en de vocalen van Anderson.
90125 en Big Generator zijn albums die in de 80's tijdsgeest pastten.
Ik heb er nooit problemen mee gehad. Mijn 1e kennismaking met Yes was toen juist de periode.

Maar het unieke van The Yes Album, Fragile en met Close To The Edge als het onvolprezen meesterwerk, is nooit meer behaald.
Yes was altijd wel van het grote gebaar maar met Howe,Squire, Wakeman en Bruford aan boord, had je wel een droomformatie.
Niet alleen door de technische perfectie, maar ook door de benadering.
Geen krachtpatserij ( waar de West Yes zich wel schuldig aan maakte) maar soepel spel met frivoliteit en fraaie passages.
Progrock die precies goed was eigenlijk.

200% juiste constatering!!

De beste Jon solo en tevens de beste Yes plaat die Yes nooit maakte is Olias, hoor.

Die heb ik op elpee, met boekwerk en al. Maar zo'n lp met artwork is juist precies wat me tegenstaat. Sprookjesmuziek, maar niet op een manier zoals ik het lust.
Nee, ik vind Animation 100 malen beter.

Hier nog eentje Ozric. Hij heeft op dat album tal van toppers (o.m.David Sancious, de toetsenman zit nu in Peter Gabriel's begeleiding)

En mijn favoriete drummer: Simon Philips

Het zijn twee nogal verschillende albums, Olias en Animation. Olias schurkt een beetje tegen het oude Yes werk aan, Animation niet. En die lijkt bijvoorbeeld ook helemaal niet op 90125, het Yes album van een jaar daarna.

Animation is eigenlijk een beetje een einzelganger, wat vlotter, melodieuzer en een boeiend geheel. Ik mag hem graag horen, heb ook heel wat moeite gedaan om de cd te kopen. Anderson bulkt van het zelfvertrouwen, niet in de laatste plaats door het succes met Vangelis in die tijd.

Maar mocht Anderson nu een Olias uitbrengen, zou ik niet mopperen....

Ik heb de LP ook ... en de CD. Met Olias creëerde Anderson een compleet origineel universum, ongewone songs met een unieke instrumentatie (door Anderson zelf bespeeld!) en volledig tijdloos qua productie. Een beetje een muzikale versie van LOTR, zeg maar. Animation, hoewel best aardig, vind ik wat flauwer maar vooral een pak meer conventioneel. Het is net een voorbode op de latere, lieve en commerciële schlagerpop van Anderson. Ik vind Short Stories (dat net als Olias en de goeie Yes albums een vreemde muzikale reis is), de eerste Jon & Vangelis, ook beter hun dan latere albums die misschien wel meer 'catchy' zijn maar ook vooral 'braver'. Je voelt het al, soms schaam ik mij dat ik Jon goed vond. Nou ja, ik vind 'm nog steeds goed maar alleen voor zijn oud werk. Met Yes stopt the greatness met Relayer. Jon solo: Olias. Jon & Vangelis: Short Stories. De rest neem ik niet mee naar mijn verlaten eiland.

Erg mooi gezegd.

Ik heb dat gevoel voor bij Barclay James Harvest, Mooy Blues en Camel. Dat oude spul is mij zo dierbaar.

Grappig Ozric. Ik had ook een poosje een Barclay James Harvest periode. Tegenwoordig vind ik alleen het prille spul nog de moeite waard.
Met de latere albums kan ik niet veel meer. Te zoetig en te voorspelbaar.

Door de nadruk van John Lees huidige band op het ouwe spul, neig ik ook voornamelijk naar het oude spul, met Woolly. Het popspul uit de jaren is prima, maar ik luister het niet vaak.
Dingen als Poet/After the Day en Summer Soldier zijn echt onevenaarbaar.

5 sterren ! Omdat dit een geweldig mooi werkstuk is en omdat Steven Wilson met zijn remixes er in geslaagd is om dit meesterwerk nog beter tot zijn recht te doen komen !

Nieuwe release uit de archieven van YES.
Progeny: Seven Shows From Seventy-Two (14CD Deluxe Box)
Sta-link

Komt in mei uit, dus kan mezelf een mooi verjaardagscadeau doen
Bestel dan wel de 2cd of 3lp versie, want 7x dezelfde setlist is wat overdreven.

Ik ben ook erg benieuwd naar de Steve Wilson mix van dit album... lijkt mij erg de moeite waard, net als de albums van XTC. Close to the Edge is toch wel een van de mooiste albums van Yes!

D'r is ook nog 'ns een rap song over gemaakt: So don't push me, 'cos I'm Close to the edge (huh ... huh ..)

The Yes Album mag er ook zijn, net als Fragile (uitkijken met opleggen)

Dat is het inderdaad! Zie ook deze review. Daar staan ook enkele concrete punten in waarop de remaster (volgens de reviewer uiteraard) excelleert.

Vinyl draait nu zijn rondjes en eerlijk gezegd klinkt dat gewoon niet slecht - maakt me wel benieuwd wat heer Wilson dan wel voor poetswerk heeft verricht. Merk wel dat ik een beetje uitgepiegeld ben op die verweven (1 op 2 neer, omhalen, doorsteken en weer 1 op) melodielijnen en de strakkebroekenzang van Jon Anderson. Imo zorgt de ritmesectie nog voor het meeste muzikale genot - altijd bewonderaar geweest van Chris Squire.

Nogmaals wel benieuwd hoe dit dan zal klinken in de versie van Wilson.

Zooo..... Mjuman into prog.... had ik niet verwacht vader.
Maar dit is dan ook misschien wel het beste in het genre.Gaaf album en Yes raakt de kern met een kleurrijk tripalbum, wat ze ook nooit meer zouden overtreffen.
Met de Yesalbum en Fragile het beste wat ze opnamen. Maar dan nog is dit hun creatieve highlight.
Terecht dat Princeprog Wilson dit album aan restauratie aangeboden kreeg.

Alles is minder na 1972. Het gefrobel op Topographic Ocean en Relayer is in zekere zin hoogmoed. Going For The One is ok, maar ook dat album komt net te kort voor een masterpiece en is in produktionele zin niet best. Wellicht dat Wilson daar de stofdoek over kan halen........ hard nodig.

Voor mij is het ook het tandem Squire/Bruford die voor het plezier zorgen, aangevuld met de toesten van Wakeman.

De twee kapiteins, Howe en Anderson zitten bij mij in de irritatie-zone. Anderson solo, is dan wel weer leuk.

Squire/Bruford, maar ook Squire/White een der beste muzikale funderingen ooit.
Chris Squire zijn basloopjes zijn onnavolgbaar en staan altijd heerlijk hard in de mix.

Anderson heeft natuurlijk het unieke stemgeluid.
Howe in de irritatie-zone snap ik niet.
Die man is wat mij betreft toch wel een van de beste en meest onderschatte gitaristen die er rondloopt.

Alicia is ooit zelfs begonnen met deze plaat (en Fragile en The Yes Album) en dat zou kunnen betekenen dat zij hoogstwaarschijnlijk ooit een keer dit album voor de derde keer zal gaan aanschaffen in de Steve Wilson mix... vooral "And You and I" is zo mooi! Ik had in elk geval nooit van het labeltje "prog" gehoord. Wel symfonische rock... zo heette dat toen, ja....
Ik denk zelf namelijk ook dat de andere YES platen het stofdoekje van Steve Wilson goed kunnen gebruiken. Gaan ze weer glimmen *duikt weer in de XTC mix van de heer Wilson*

Meest overschatte gitarist ooit, als je het mij vraagt. Hoezo onderschat? Die man is multimiljonair, denk ik. Nee, die man verpest elke song waarop hij meespeelt, vind ik. Als hij geen zware bas (Wetton, Squire, Payne) om hem te ondersteunen, zou het al helemaal nergens naar klinken. Bijvoorbeeld bij Asia, wordt de band veel steviger met eerst Mandy Meier en later Al Pitrelli.

Bij Yes vind ik Trevor Rabin ook leuker. Hoe dan ook, niet het type gitarist waar ik warm voor loop. En Anderson, tja. Hij deed gave dingen (solo maar ook bijv. bij King Crimson) en de zang op Fragile, maar te vaak irriteert het me.

Let's agree to disagree dan maar...

Ben persoonlijk wel gecharmeerd van Howe zijn snarenkunde.
Maar ik ben ook gek op bijvoorbeeld Fripp en Zappa, dus wat weet ik ervan

Howe is geen typische rockgitarist Ozric. Howe is veel meer een Jazzman. Dus geen gitarist die de boel lekker volpropt zoals een Rabin. Ik begrijp ook best dat Tony Kaye weer terugkeerde bij Yes in 1983. Rabin deed toch alles al.

Howe doet fantastische dingen op veel Yesalbums. Hij is voor mij de ultieme gitarist voor de band, zoals Rick Wakeman dat eigenlijk ook is als toetsenist.

Asia vind ik geen vergelijking. Howe past daar ook niet echt.......evenals Carl Palmer. Geweldige drummer en moet je horen wat ie moet spelen de laatste jaren.