De Aphex Twin-link is hier ver te zoeken. De geest van Flying Lotus waart hier wel rond. Kid A was wel beinvloed door Aphex Twin en Autechre, maar dan hebben we het ook alweer over 10 jaar terug. Idioteque is bv. geinspireerd op Autechre's Second Bad Vilbel.
@Orbit: veel mensen haken hier juist een beetje af door de electronica. Als je de berichten over Feral leest (toch een van de betere tracks)... een nummer dat toch niet door iedereen begrepen wordt. Maar goed, misschien roepen de mensen die nu wat gereserveerd zijn over een paar jaar wel het hardst hoe goed dit album wel niet is. Bij sommige mensen heeft het blijkbaar ook lang geduurd voordat ze Kid A, etc. konden waarderen.
Maar verder over FlyLo:
Ik kwam dit erg interessante artikel van Atze de Vrieze (3voor12-journalist) tegen over de muzikale wisselwerking tussen Radiohead en Flying Lotus (dat nummer heet niet voor niets
Lotus Flower...).
Atze's blog: Flying Lotus Flower: Radiohead vs The King Of Beats - atzedevrieze.blogspot.com
Quoteje:
Wie daar na Lotus Flower nog niet van overtuigd is, moet Bloom maar eens opzetten, de opener van The King Of Limbs. De geloopte piano, de jazzdrums die klinken als samples en zich met man en macht lijken te verzetten tegen de richting die de piano wees. Een signature techniek van Flylo. En dan, na drie minuten een aanzwellend orkest. Blazers en strijkers, zo lijkt het, maar ze zijn zo heftig bewerkt dat ze iets buitenaards krijgen. Het is een knipoog naar de ouverture van Cosmogramma. De knipoog komt aan, dat moge duidelijk zijn: "Fuck.. I was sittin outside in the chair and the speakers said BLOOOOOOOOOOMMMMMMM #thekingoflimbs pow powpow pow."
Die laatste zin is een tweet van FlyLo.
Verder is de track-by-track-review van Mojo ook wel erg de moeite waard:
The King Of Limbs: First Impressions - News - Mojo - mojo4music.com
Ik denk dat dit weer een echte stap voorwaarts is voor Radiohead, waarbij In Rainbows een soort optelsom was van het experiment van Kid A/Amnesiac en de grillige pop/rock van Hail to the Thief. Zolang het zulke warme, gelaagde muziek als Bloom en Give Up the Ghost oplevert blijft dit wel een van mijn favoriete bands.
Momenteel vind ik de eerste 4 nummers en Give up the Ghost er wel bovenuit steken. Separator vind ik de enige misser op het album, vooralsnog. Beetje middle of the road-Radiohead. Als je dat afzet tegen de fenomenale opener...
Het riffje van Little by Little doet me trouwens denken aan Go to Sleep van Hail to the Thief.