Radiohead - The King of Limbs (2011)

Bloom: het eerste nummer, begint heerlijk, met een zenuwachtige drumloopje op de achtergrond. Stem van Thom Yorke gaat er vervolgens bezwerend overheen. Echt zo'n nummer dat je pas kan beoordelen na een aantal keer luisteren.

Morning Mr Magpie: Ook weer een zenuwachtige drumloopje plus een voorzichtig gitaarloopje. Dat subtiele op de achtergrond kan ik bij Radiohead altijd weer zeer waarderen. Het nummer lijkt op het eind wat dood te bloeden helaas.

Little by Little: Thom Yorke lijkt wat meer met zijn stem te spelen. Grappig dat het album een tweede keer weer totaal anders klinkt dan de eerste keer. Ook hier weer een achtergrondloopje dat er voor zorgt dat je er helemaal in op kan gaan. Mooi nummer hoor.

Feral: Het vaagste nummer tot nu toe. Dit nummer is het meest electronisch tot nu toe. Daarom ook de grootste link met the Eraser. De stem van Thom Yorke wordt vervormd. Misschien dat ik dit nog eens ga waarderen, maar voorlopig duidelijk de minste track tot nu toe.

Lotus Flower: Ja. Ja en nog eens ja! Niet met die debiele clip erbij. Maar zonder. Lekker hoor. Dit is het meest toegankelijk nummer tot nu toe. De stem van Yorke past perfect bij de achtergrondmuziek. Lekker opzwepend en dromerig.

Codex: Opent met een stuk piano. En borduurt hier de rest van het nummer op voort. Rustig en toegankelijk dit nummer. In één keer te behappen, dat is maar van weinig nummers te zeggen op deze plaat.

Give up the Ghost: nogmaals even de vraag: is dit een nummer dat eerder uitgebracht is? Het komt me bekend voor. Maar let even op die intro zeg: die is wel heerlijk. Ik heb het vermoeden dat ik dit nummer alleen maar meer en meer ga waarderen in de toekomst. Muzikaal interessant. De electronische kant van het begin van het album, wordt steeds meer losgelaten.

Seperator: De afsluiter. Ook behoorlijk toegankelijk hoor. Nee, met de ontoegankelijkheid die hier veel wordt benoemd, ben ik het toch niet echt eens. Na 2,5 minuut die gitaar die inzet. In één woord briljant. Laten we hopen dat die gitaar meer moois beloofd voor de volgende plaat.

Stemmen? Ik heb het idee dat het kan: 4*

Geniaal de Klever.. het album is net een drietal uur uit en jij hebt het alweer over een volgend album Ben het wel me je eens verder.. luister m nu voor de 4e keer achter elkaar en heel ontoegankelijk vind ik het niet.. Drumpartijen zijn subtiel, maar geregeld weergaloos en Thom gaat alle kanten op.. ja ik ben hier erg blij mee!

Hmm, lees dat dit album dicht tegen het geluid van Kid A, Amnesiac en The Eraser aan ligt. Not my cup of tea ben ik bang dus. Maar zal het binnenkort eens in z'n geheel gaan luisteren.
Lotus Flower overtuigt me in ieder geval niet.

Ach ja. Als ze maar niet weer 3 tot 4 jaar wachten, net als nu.

Een ding is gebleven.. geniale nummers.. volgens mij moet niemand dit zomaar naast zich neerleggen en denken 'not my cup of tea...'

Inderdaad, dat is een gewoonte bij hun om 2 a 3, 4 jaar te wachten met een nieuw album, hopelijk beseffen ze dat zelf nu eens, of zal dat ten koste van de kwaliteit zijn?
Hoe dan ook, net Separator weer geluisterd en nou klinkt deze ook geweldig
Een 5*
Alleen Can heeft het eerder gepresteerd om tweemaal 5* platen bij mij te scoren, nou Radiohead ook

Nu een keer écht fatsoenlijk het luisteren met koptelefoon. Bij track 3 aanbeland en de 2e track met gitaren. Het klinkt bij nader inzien toch veel meer als een band dan in eerste instantie.

En voila, Give Up The Ghost klinkt nou ook wel lekker in de oren Ja hoor we hebben hier te maken met een echte klassieker als je het mij vraagt
Ik heb trouwens nog nooit een plaat op de dag van release gehoord, dit is een feest!

Op rate your music zijn ze een stuk minder te spreken over dit album. 2.99 gemiddeld.

Vind je nu echt dat je dat al na 3 of 4 keer (mss wel minder) luisteren al kunt zeggen?

Het typische gedrag van zoveel Radiohead fans. Alles wat ze doen MOET geniaal gevonden worden. Als Thom Yorke het telefoonboek zou mompelen en ze zouden het achterstevoren afspelen op een tegendraadse drumbeat noemt iedereen dat meteen geniaal, brilant en nog meer van deze superlatieven ...

Genre electronic erbij gezet.

Als the Strokes en Elbow dit ook zo zouden doen, dan zou ik 7 euro betalen om de plaat op de dag van release zo te luisteren. Erg fijn inderdaad. Waarschijnlijk kan ik die albums via Itunes wel downloaden. Ik ga in ieder geval niet direct de volle mep voor de CD betalen. Laatst wat cd's gekocht, maar luister toch eigenlijk weer alles via de computer of mijn Ipod.

Dat klopt niet. Als je daar op het album klikt staat er 3.86 from 97 ratings. En dat is best een aardig gemiddelde als je bedenkt dat de ratings daar vrijwel altijd lager zijn dan hier.

Normaliter groeiden de meeste 5* platen bij mij langzaam en pas na 6 luisterbeurten ongeveer pakte het me, maar The King Of Limbs pakte me na de eerste keer luisteren al, dat maak ik niet snel mee.
Ik denk zelf niet dat het een bevlieging is, ik ben nogal kieskeurig in muziek en eerst verwachtte ik dat deze plaat een beetje zou tegenvallen, niet slecht, maar ook niet super, maar hier zit alles in waar ik van hou, vandaar

Vandaar dat ik ook - met enig cynisme - voorspelde dat dit het album van het jaar gaat worden. Dat stond al voor de release vast. Radiohead heeft zo'n enorme status weten op te bouwen dat alles wat ze doen gemiddeld genomen zeer goed bevonden wordt. Als het maar eigenzinnig klinkt. Dat was al met In Rainbows het geval. Hoewel ik dat een redelijk goede plaat vind, wordt die nmm behoorlijk overgewaardeerd.

Neemt niet weg dat dit een meesterwerk kan blijken te zijn....ik heb, op de single na, nog geen noot gehoord.

Dan was het snel anders geworden.

Oneens over In Rainbows. De emotie druipt van die plaat af.

[quote]Chameleon Day schreef:
[quote]rkdev schreef:


In Rainbows was ook een klassieker. Een klasse album wat de ontwikkeling van Radiohead prachtig in kaart bracht als Rock/electronic band.. De albums Kid A, Amnesiac en Hail to the Thief vind ik zelf wat onevenwichtig. Zeker in vergelijking met The Bends en OK Computer. Bij in Rainbows was van onevenwichtigheid absoluut geen sprake meer.

Zenuwachtige plaat die totaal niet vertrouwd aanvoelt, iets dat ik ook had bij de vorige albums.

Gebaseerd op eigen ervaringen met Kid A, Amnesiac en In Rainbows (vooruit, the Eraser mag ook in dit rijtje) moet dit nog groeien. Maar ik kan me niet voorstellen dat er hier iemand is die dit album ook maar een beetje heeft doorgrond in die drie uur dat 'ie online te vinden is.

Nou, valt wel mee. Alleen al het magistrale 'How to Disappear Completely' op Kid A bevat meer emotie dan het hele IR.

Mijn bezwaar tegen IR is overigens niet zozeer de kwaliteit van de nummers 'an sich', maar het feit dat het album geen geheel vormt en geen spanningsboog heeft. Een verzameling losse nummers. Na 'All I Need' kabbelt het wat voort. Daarom verbaas ik me over de zeer hoge beoordeling die dat album op MuMe krijgt.

Deze discussie hoort hier eigenlijk niet. Maar verder totaal met je oneens trouwens .

IR vind ik net het meest complete album dat ze gemaakt hebben.

En de beste, maar terug naar dit album.

Leuk dat iedereen op hetzelfde moment voor het eerst naar deze plaat luistert!
Mijn eerste indruk: ik moet hem vaker horen. Enige zinnige dat ik er nu over kan zeggen is dat hij nogal kort duurt. Op het eerste gehoor sprong Codex er voor mij wel uit.

pff....nu al 16 stemmen...dat is toch gewoon ziek!

Jammer trouwens dat 'ie nu al is verschenen. Had me fantastisch geleken om het album vannacht te downloaden en aan een paar luisterbeurten te onderwerpen. Dan zou je een compleet andere indruk/ervaring hebben, denk ik.

Ik ben verrast door het feit dat ik al meteen een download knop kreeg na het bestellen. Dacht even dat ik bijzonder was, maar nee dus

Bedankt Tune, dat was precies wat ik bedoelde te zeggen tegen idereen die nu al 5* heeft gegeven aan dit album.