Foo Fighters - Wasting Light (2011)

Welke 3 "Rock" platen bedoel je dan? Ik hoop niet dat je Songs: Ohia onder rock schaart (top plaat trouwens) want dan begrijp ik je afkeer van de Foos wel.

Rock is inderdaad breed maar in dat opzicht is Coldplay mischien ook wel Rock.

De Foo Fighters neigen op deze plaat af en toe naar Hardrock en zelfs Metal (White Limo).
Mischien is dat wel niet je ding.
Vind je de ballad achtige rock op deze cd beter mischien? B.v. Dear Rosemary of I Should Have Known?

Een muzikaal leven na Nirvana. Dave Grohl lukte het met de Foo Fighters en kwam in een stroomversnelling terecht. Ook had hij met Them Crooked Vultures succes en kon hij zijn liefde voor metal kwijt in het project Probot en drumde hij bij Queens of the Stone Age. Maar Nirvana komt meer op dit album terug. Kris Novoselic, bassist van Nirvana is namelijk gastartiest op het nummer I Should Have Known en de producer van dit album is Butch Vig die ook Nevermind voor zijn rekening nam.

Het album heeft weer een bepaalde energie die ik op het laatste album miste. Het is opgenomen in de garage van Grohl en Nirvana is nog nooit zo dichtbij geweest. Er is af en toe echt een vurige energie op dit album die doet denken aan Nirvana. En dan hebben we het gelijk over de albumopener Burning Bridges. Beter openen kan bijna niet, gelijk die gave gitaarriff en Dave Grohl die om aandacht schreeuwt:

These are my famous last words!!!!!

Ik had daarna een enorm hoge verwachting voor het album en die worden zeker ingelost. De band heeft verschillende elementen gepakt van al hun albums en samen verpakt tot een geweldig album. Rope was een nummer wat wat meer tijd nodig had bij mij vanwege zijn vrij rare riff voor Foo Fighters-begrippen. Ook een heerlijke gitaarsolo en drumsolo

Daarna komt er na 2 vrij snelle nummers een meer midtempo nummer genaamd Dear Rosemary. De eerste regel van Grohl bleef dagen in mijn hoofd hangen en nu nog steeds. De nummers liggen gewoon enorm lekker in het gehoor. En dan White Limo, harder heb ik de band niet vaak gehoord. Dit nummer zou niet eens hebben misstaan bij het Probot project.

Daarna komen er gewoon 5 heerlijke relaxte nummers. Allemaal enorm catchy en ze zitten gewoon heel goed in elkaar. En dan eindigen we met twee rustigere nummers. I Should Have Known is een van mijn favorieten, begint heel mooi maar daarna barst het toch nog uit. En dan Walk, dit kan wel eens een grote hit worden maar zoals velen al zeggen: Het geschreeuw zal flink in de weg zitten. Begint heel rustig en aan het eind komt er echt een climax en Grohl schreeuwt nog een keer flink dat hij nooit dood wilt gaan. Een mooi einde voor een heel goed album.

Ik heb Wasting Light intensief beluisterd deze week en dit was echt een enorme verrassing. Ik had namelijk helemaal geen verwachtingen omdat Echoes enorm tegenviel. Deze ga ik nog vaak luisteren.

Ik ga 'm volgende week in de paasvakantie zeker een paar keer draaien. Eerst de andere platen van Foo Fighters nog eens herbeluisteren. Zit nu aan 'The Colour And The Shape'. En besef nu weer dat Foo Fighters deksels goede muziek hebben gemaakt..

Ik herken helemaal wat jij zegt Miloz, behalve de slottrack dan, Walk: die vond ik gelijk goed. Maar het stomme is, dat ik soms te lui was om de plaat uit te zetten en inmiddels het tweede gedeelte van de plaat ook heel aardig vind. Niet zo goed als de eerste vijf nummers, maar ook weer niet zo matig als eerst. Side B moet even groeien volgens mij: zelfs Back & Forth kan nu voor mij. Maar net hoor. Het is gewoon meer pop dan hardrock. Zet bijvoorbeeld Miss the Misery eens 3x achter elkaar hard aan. Kijken wat je er dan van vindt. En These Days vind ik inmiddels een erg sterk nummer.

Hmmm....85 stemmen, 3.89, wat is HIER nou zo geweldig aan? Juist ja, de opener en afsluiter!
Maar dan vind ik het gemiddelde nog best hoog liggen .

RickStarMusic: wat denk je van nummer 2, 3, 4, 5, 6 en 9? White Limo al hard aangezet?

Wow, net in de bioscoop docu over de Foo's bekeken met daarop volgend de presentatie van dit album, maar ik verhoog mijn stem nu echt naar 4 sterren. Wat een uitstekende nummers zeg!

En wat 'n band!

Foo Figthers, ik heb er iets ''raar'' mee, doorgaans vind ik hun cd's niet echt goed maar ook niet slecht terwijl ik ze live altijd steengoed heb gevonden. Deze nieuwe plaat is alleen een bevestiging van die stelling , vooral de eerste vijf nummers zijn steengoed, daarna zakt het een beetje weg, maar wedden dat ze er live weer gaan staan als een huis??

Eens met GothicBowie, tweede helft zakt inderdaad een beetje in, alhoewel ik These Days ook erg goed vind.

haha west :-P. Nouja, ik ga er zeker nog wel wat meer aandacht aan schenken, These Days vind ik ook goed .

Net op cd gekocht en wat knalt ie dan lekker uit de boxen zeg

Zonnetje, biertje en de Foos die door het luchtruim schallen. My perfect day.

Geweldig album! keek hier al lang naar uit maar het was het wachten waard!
Favorieten: Bridge Burning, Rope, Dear Rosemary en These Days
I Should Have Known is een soort Nirvana-rëunie nummer met alle leden van Nirvana buiten Kurt Cobain uiteraard. Het nummer begint vrij rustig maar bouwt stevig op naar het einde toe
Kortom geweldig album! Echte aanrader !!

Nine Inch Nails vind ik alvast harder dan deze plaat en David Bowie, Sparklehorse, Songs: Ohia en Sigur Rós worden helaas op deze site rock genoemd maar ze zijn zeker wel rockgerelateerd.

Overigens vind ik de Foo Fighters wel degelijk goed, alleen deze plaat vind ik niks.
En de ballads vind ik ook al niks, maar niet veel minder dan de rest, Walk vind ik nog het beste nummer van het album. En White Limo gaat ook nog wel al klinkt dat nog wat te veel als een 2 Minuts to Midnight rip-off.

Ik heb 'm vandaag in de CD-zaak zien liggen. Ik heb 'm bewust nog niet meegenomen, ik wil eerst wat luisteren, of dit echt zo'n knaller is. Of dit eindelijk weer zo'n topper is als 'The Colour And The Shape'. Ik ben nu alle albums van de Foo Fighters nog eens aan het herbeluisteren, en er komt tot nu toe geen enkele in de buurt van die plaat. 'Wasting Light' mag dat van mij gerust doen, ik hoop er zelfs op.

Verwoestende slechte recensie over de Foo's in de Volkskrant. Ook ik ben maar zeer matig enthousiast. Helaas lijdt het album aan hetzelfde euvel als al die andere, na een nummertje of 5 heb ik het wel gehoord en ben ik er klaar mee. Voor de liefhebbers dus... (en dat ben ik duidelijk niet)

Gelukkig heeft Menno Pot (schrijver van artikel in de volkskrant) meer verstand van voetbal.

Nu je het zegt: hij vergeleek de nieuwste van Alamo Race Track met hoe gracieus Marco van Basten vroeger voetbalde (kan ik hem overigens geen ongelijk in geven, wat een wereldplaat is dat ).

En ik ga als een stuiterbal het weekend in met Rope, White Limo, Alandria en Back & Forth!

Nooit echt een Foo Fighters luisteraar geweest. The Pretender vond ik dan wel weer erg leuk, maar echt verdiept in de band heb ik niet gedaan. Dan toch maar dit album aangeschaft. Begint heerlijk met nummers zoals Bridge Burning, Rope etc. maar daarna moet ik me toch weer aansluiten bij de rest van alle comments. De overige nummers zijn zeker niet slecht, maar ze zijn wel zeker minder.
Desondanks gaat deze plaat zeker lekker en zal ik zeker proberen vooraan te komen bij het concert van de Foo Figters op pinkpop om ze te gaan horen.

Een eerste luisterbeurt laat me achter met gemengde gevoelens. Ik had best wel hoge verwachtingen, omdat 'Rope' zo heerlijk fris klonk. Omdat een interview met Dave Grohl en Taylor Hawkins me echt op het puntje van m'n stoel zette. Omdat veel users hier positief zijn, waaronder ook Don Cappuccino, wiens muzieksmaak bij vlagen goed overeenkomt met die van mij, durf ik te stellen.

Maar ik weet het eerlijk gezegd nog niet zo goed, wat ik hiermee aan moet. Ja, het is stevig, 'White Limo' op kop, maar naar het einde toe begint het wat te wringen. Wordt nog vervolgd..

Las het stukje net ook; blijkbaar houdt Gijsbert Kamer (niet Menno Pot dus deze keer) niet zo van stevige muziek... White Limo is daarbij voor hem de song waar al het foute van deze plaat samenkomt "een rocksong zo lelijk dat je een grap vermoedt".

Blijkbaar roept deze plaat ineens een hoop gemengde gevoelens op en dat vind ik eigenlijk best vreemd omdat ie gewoon net zo 13 in een dozijn rondbeukt als al hun eerdere platen ook al deden. Niks nieuws onder de zon dus.

Haha ik moet zeggen dat ik ook niet gecharmeerd ben van White Limo, maar de plaat is over het algemeen wel goed, en het is zeker geen draak.

Wat kunnen recensenten toch af en toe enorm overdrijven, zeg! Zo ook Jean-Paul Heck van het blad Off The Record:

Grohl´s liefde voor speed metal doemt zelfs op in de song White Limo, waarbij hij gilt als de zanger van Cradle of Filth

Laat je er niet door afleiden of irriteren, maar laat je juist verwonderen. Laat de muziek spreken!
Tijdens het beluisteren krijg ik het gevoel dat het met enorm veel passie en gedrevenheid is gemaakt. Het plezier spat er vanaf, en al die vonken slaan over op mij. Ik word er zelf ook plezierig van en krijg een stoot energie.

Heb alleen twee vaste skipmomenten; A Matter of Time en Miss the Missery. Twee draken van nummers die het tempo er flink uithalen. Nee, ik wil ze gewoon horen rammen en schreeuwen en dat is verdomd goed gelukt.

Oh Gijsbert Kamer van de Volkskrant was negatief: mooi, dat is dan een 100% bevestiging dat dit een echt goede plaat is.

Gijsbert houdt niet zo van stevige muziek... alleen van zeeeeer verantwoorde alternatieve indie met een hoog zijkgehalte. Tja, dan is de briljante metal/rocksong White Limo echt veel te hoog gegrepen voor deze bejaarde man die beter vandaag zijn volkstuintje kan gaan wieden in het fijne lentezonnetje.

Nu laat je jezelf ook een beetje vangen aan domme kritiek. Maar OT: Ik weet het nog niet goed. Bij momenten vind ik het zeer goed (Dear Rosemary, Bridge Burning), en bij momenten echt vreselijk voorgekauwd (A Matter of Time, Miss the Misery, Back & Forth). Nog even wachten met mijn oordeel dus.

Een duidelijk verschil tussen de eerste en tweede helft van het album.
Na These Days kan het me allemaal niet meer bekoren.
Gewoon weer een gemiddeld FF album met een paar uitschieters.
Ik vind ze denk ik gewoon TE eentonige muziek maken om een heel album van ze af te luisteren.

Helaas, Menno Pot was de schrijver, niet Gijsbert Kamer.
Zoals hij zelf aangeeft op twitter

Ok, in dat geval: Menno Pot, ga lekker golfen in plaats van naar rock albums te luisteren. Je kan er schijnbaar tegenwoordig niet meer tegen. Als je White Limo een grap vindt, ben je dat dan niet zelf?

En de Volkskrant blijft al die ouwe lullen maar de ruimte geven om over hedendaagse muziek heen te plassen. Waarom het woord plassen? Dat is zuur. (schrijft een behoorlijk ouwe lul)

Ik zal niet schrijven: je kan de Menno pot op met je zure stukje. Oeps.

Dit was niet een stukje van de ''normale'' West, maar geschreven in de stijl en trend van de review van Wasting Light in de Volkskrant. Een zoveelste dieptepunt in de rubriek cd recensies in die krant. Veelal vooringenomen, zeurderig, zeikerig en negatief zodra het geen alternatieve indie muziek betreft.

Ik kan het niet eens zijn met het woordje dom. Mijn kritiek op de recensies van de Volkskrant zijn gebaseerd op het jarenlang lezen en volgen daarvan en van de muziek waar het over ging. Vaak raakt het kant noch wal wat er geschreven wordt. Zie verder mijn botte tekst hierboven. Bot zou wel een omschrijving kunnen zijn ipv dom. Maar ja, bij mij doet zich een bepaalde metaalmoeheid voor tav die recensies, vandaar de toonzetting.