Foo Fighters - Wasting Light (2011)

Ik vind dat Ataloona het recht heeft, mits hij de plaat gehoord heeft, mag stemmen.
Helaas daalt het album wel onder de 3,90(had stiekem op een blijvende 4+ gehoopt, maar niet heel realistisch). Hij verdient absoluut een redelijk cijfer, want kwaliteit en samenhang mist hij niet.

Hij was al onder de 3,90 toen ik stemde dus..

Zeg ook niet dat dit door jou komt, zeg alleen dat ik hett jammer vind

Ben niet bang voor het gemiddelde Ataloona. Maak hier alleen nog wel eens mee dat mensen het gemiddelde expres naar beneden halen. En daar lijkt dit nogal op.

Maar goed. Schrijf je toelichting maar beluister het album in ieder geval nog een paar keer

De users die mij kennen kunnen denk ik makkelijk beamen dat ik niet iemand ben die expres gemiddeldes naar beneden haal, als ik iets niet leuk/goed vind beoordeel ik dat ook met een laag cijfer, wees blij dat het geen 0,5* krijgt

Ben benieuwd

wat een lekkere plaat! Geen geneuzel maar rocken...

Ja ik heb zeker de goede voor me. In het middenstuk gaat ie ff tekeer dat ie 'nooit dood wil gaan.' Nou vin ik het bij dit nummer nog erg meevallen itt white limo, maar het mainstream publiek zal het toch wel bestempelen als klereherrie. Ik denk gewoon dat we niet meer mogen verwachten dat rock hoog in de hitlijsten komt. Maar ik gun het de foo's van harte want walk is verder een leuk nummer!

White Limo

Ah gelukkig Ataloona: het is in ieder geval een doordachte stem van je. Ook al kan ik 'm niet plaatsen.

Wat een tof album zeg! Ze hebben zelfs de octaaf akkoorden tot het minimum weten te beperken. "These are my famous last wóóóóóóóóóóóóóóóórds!!!"

Beste album dat ik dit jaar gehoord heb.

Lekker belangrijk wat de hitlijsten doen of willen Sorry voor deze oneliner maar je maakt als artiest wat je leuk vindt lijkt me. Maar goed de hitlijst kan me persoonlijk gestolen worden. Al die gehypte en stukgedraaide nummers op de bv 3Fm....

Ik was zeer benieuwd toen ik de hoge score zag van dit album, en toen het ook nog eens op de Luisterpaal stond ook meteen beluisterd. En oe.. Wat was dat een tegenvaller.
Het verrassende daar aan was dat ik toch wel een beetje fan van de Foo Fighters was. 2 jaar geleden was dit zelfs 1 van mijn favoriete bands toen ik alleen nog maar hard rock, rock en grunge luisterde. Met bands als Led Zeppelin, Deep Purple, Foo Fighters en Nirvana als favorieten. Alleen was toen mijn muzieksmaak in die periode vrij beperkt geworden. Nu 2 jaar later is mijn smaak veel uitgebreider te noemen.

En dat kan misschien gelijk een struikelblok hebben gevormd bij het beluisteren van dit album, dat mijn smaak nu niet heel veel meer naar rock neigt. Én toch gaat dit niet voor alle rock albums op, als ze maar genoeg kwaliteit bezitten en dat kan ik niet helemaal zeggen voor Wasting Light, naar mijn mening dan.

Het eerste tegenvallende punt was toch wel dat het een stuk harder klonk dan de voorgaande albums. De opener beukt er flink in, maar niet in een positieve zin. Het werd al eerder genoemt: gewoon rocken. En dat is nou net een motto waar ik zo'n ontzettende hekel aan heb. Ik wil emotie en gevoel op een plaat horen, en dat zullen de hoogstemmers vast wel horen, maar zij zullen het vast wel kunnen toegeven dat dit plaatje nou niet echt veel sfeer bevat. Het geen waar ik het meest naar verlang in een album. Als dat er al niet inzit dan is een hoge score al meteen uitgesloten. Maar een voldoende kan er best inzitten, ware als het origineel was..

En dat kan ik niet bepaald zeggen over dit album, bij enorm veel riffs heb ik het gevoel: waar heb ik dit eerder gehoord? En dat is ook weer niet in positieve zin.
White Limo klinkt als een totale rip-off van 2 Minutes to Midnight van Iron Maiden,
Rope klinkt ook enorm als een vrij bekend nummer, maar daar kom ik helaas nu niet op.
En zo heb ik dat met de meeste nummers op dit album, de riffs klinken enorm bekend in de oren, het 'rocken maar' motto bevalt me niet meer zo en ik houd niet zo van de zang van dit album. Zo irriteerd mij ook de opener, de Jonas Brothers stijl van spelen (dat 'opzwepende')
bevalt mij niet, (ook al had ik nooit verwacht dat ik bij een album van Foo Fighters de Jonas Brothers aanhaal) en de zang vind ik niet heel lekker in het gehoor liggen.
Op sommige nummers kan ik Dave's zang weer wel bekoren zoals op bv. Back & Forth, maar dat nummer vind ik weer zo standaard.

Het is jammer, maar als ik een album niet goed kan beluisteren geef ik het ook een 1,5.
Ik kan er niet meer van maken. Misschien ben ik gewoon niet meer zo van de Foo Fighters, maar nummers als The Pretender en Best of You zijn nog altijd persoonlijke favorieten van mij en hun Wembley live cd blijf ik top vinden, maar dit album weet ik niet echt te waarderen.

Ik hoop dat het nu een beetje duidelijk is voor jullie waarom ik zo laag stem

Het was al duidelijk hoor, Ataloona. Ik weet echt wel dat jij niet laag stemt om het gemiddelde omlaag te halen. Ik hoor zelf wel genoeg emotie op het album en vooral op I Should Have Known en Walk, het einde van Walk met Grohl die als een gek schreeuwt geeft me toch wel kippevel! En ik hou wel van lekker rocken maar dat is ieder zijn eigen mening.

Ik kom waarschijnlijk met een review als ik het album origineel in bezit heb.

Walk, was ik vergeten op te noemen, was wel de positieve uitschieter op dit album voor mij, heel aardig nummer

Ik heb 'm nog niet beluisterd, maar je legt het wel duidelijk uit Ataloona. Standaard rock.. Ik heb in HUMO gelezen dat ze inderdaad terug wat meer een echte rockband wilden zijn, en daarom maar in de garage van Grohl de plaat hebben opgenomen, zonder al te veel high tech opnamemateriaal. Met Butch Vig (van 'Nevermind') aan de knoppen. Ik verwacht dus eigenlijk wel een goeie plaat.

Precies, en daar is ook helemaal niks mis mee, alleen niet zo aan mij besteed.
En ik denk dat jij deze plaat prima kan waarderen AOVV

Voor mij is het niet echt duidelijk Ataloona. Als ik jouw review lees en zie wat jij wel goed vindt van Foo Fighters en bijvoorbeeld Nirvana en je kennis van Iron Maiden, en dan hier met maar liefst 1,5* komen?

Je geeft zelf aan dat je niet echt meer tegen harde muziek kan. In dat geval zou ikzelf geen beoordeling geven aan een album als dat de reden is als je het niet kan beluisteren. Dan is het gewoon jouw 'cup of tea' niet meer en moet je in dit geval een beoordeling achterwege laten.

Ik vind, dat als ik een album ken, ook best een beoordeling eraan mag geven. Misschien ben ik er de laatste tijd niet voor in de bui, maar dan kan ik later altijd nog mijn stem verhogen of het blijft hierbij, alles kan..

En kennis van Nirvana en Iron Maiden wil niet zeggen dat ik dít album goed vind.
Het pakt me totaal niet en het laat me volledig koud.

Edit: ik kan wel degelijk tegen harde muziek, ik luister ook welleens noise, maar als ik het gewoon niet goed vind geef ik het ook een laag cijfer..

Eindelijk weer eens een FF album dat van begin tot einde weet te boeien. Dat was niet meer gebeurd voor sinds 1997. Deze gaat bij mij in ieder hoog in de de eindejaarslijst eindigen.

Na drie redelijke tot matige albums (One by One, In Your Honor en Echoes, Silence, Patience & Grace) was ik een beetje de hoop kwijtgeraakt dat de Dave Grohl & Co. nog een album konden maken dat van begin tot einde boeit ipv maar twee à drie leuke nummers heeft. De twee nieuwe nummers op de Greatest Hits wisten me nog niet echt te overtuigen (Word Forward vond ik absoluut niks en Wheels was alleen leuk omdat het zo als Tom Petty klinkt and I love me some Tom Petty). Ik was eigenlijk een beetje bang dat de Foo Fighters verder zouden gaan in de trend van hun laatste album, omdat dat zo'n commercieel succes was vanwege The Pretender, wat ik één van de slechtste Foo Fighters nummers ooit vind....

Maar toen hoorde ik White Limo en mijn hoop ging met sprongen omhoog. Ik hoorde daarin eindelijk weer eens de oude, vertrouwde Foo Fighters van The Colour and the Shape in terug en ik was helemaal verkocht aan het nummer. Ook Rope vond ik erg lekker en deed me een beetje denken aan de There Is Nothing Left to Lose. Anyway, nu heb ik het volledige album gehoord en moet ik zeggen dat het eindelijk weer eens een album is wat van begin tot einde boeit. Oké, naar het einde toe wordt het IMO iets minder, maar over het algemeen kan ik het zeer waarderen. Vier sterren voor deze plaat. Dat je maar zo door mag gaan, Grohl

Het kan je cup of tea niet zijn, maar als je het album gewoon in zijn geheel hebt geluisterd mag je toch gewoon een stem geven? Hij geeft 1,5*, dat jij dat niet leuk vind jammer dan . Ik vind het ook echt verre van een topplaat, en ik heb m al een aantal kansen gegeven...

Hij geeft aan dat hij het album niet goed kan beluisteren. Hoe kan je nou een album goed beoordelen als je het niet goed kan beluisteren? Dat was mijn discussiepuntje.

Verder moet iedereen natuurlijk gewoon lekker zelf weten wat 'ie met zo'n album doet. Maar ja, dat zijn van die open deuren die je hier op Musicmeter iets te vaak moet herhalen.

Ah de nieuwe Foo Fighters! Ik zal niet zeggen dat ik hier erg naar heb uitgekeken, maar elke release van Dave Grohl maakt me toch wel nieuwsgierig. Nirvana's oude slagwerker is een van de meest sympathieke en authentieke rockmuzikanten van de laatste twintig jaar. Sinds hij Nirvana kwam versterken bij Nevermind, is zijn bijdrage aan een album bijna een garantie voor succes.

Vanaf Grohl's eerste schreeuw is het duidelijk dat hij niet gekozen heeft voor een radicale koerswijziging. En gelukkig maar: Bridge Burning is een geweldige opener. Het is het soort song waar Foo Fighters al jaren het patent op heeft: uiterst catchy, maar tegelijkertijd zeer doordacht.

Na Bridge Burning vraag je je af hoe de band dit in Godsnaam een heel album vol wil houden. Wonderwel rocken de Fighters met Rope en Dear Rosemary ongenadigd hard door. Dear Rosemary kent een dubbele gitaarpartij waar je als gitarist kippenvel van krijgt.
Bij Holy Limo wordt het doordachte element even aan de kant geschoven en rockt de band harder dan het ooit heeft gedaan. Nummer vijf Arlandria is net als de eerste drie nummers een song met de potentie om een geweldige hit te worden. Je kan simpelweg niet om het nummer heen. De melodie is zo sterk. Het is de pure kracht van de Foo Fighters: hoe poppy de melodieën ook zijn, het blijft rocken. Zowel een vol getatoeëerde hardrocker als een pubermeisje dat haar Justin Bieber cd's net aan de kant heeft gelegd, gaat hiervoor plat.

Maar dan, als je denkt dat Foo Fighters met Wasting Light haar beste plaat ooit heeft uitgebracht, gaat het mis. Vanaf These Days zakt de plaat als een slappe pudding in elkaar. Geen enkele keer komen ze maar in de buurt van de vijf openers. Soms slaat het poppygehalte door, zoals in het tenenkrommende refrein van Back & Forth. Zo nu en dan komt er nog wel een leuk riffje langs, maar geen enkel moment wordt je als luisteraar bij je keel gegrepen. Ik snap niet hoe je dit soort bagger durft uit te brengen als je zulke pareltjes op het begin van je plaat hebt staan.

De beste plaat van de Foo Fighters is het dus zeker niet. Toch ben ik er blij mee. De eerste vijf songs zijn voor mij genoeg om de komende tijd de dag mee door te rocken.

Vooral de eerste 5 nummers gaan voorlopig niet vervelen, heerlijk!

Ik word niet wijzer van je toelichting Ataloona. Mischien geen Rock platen meer voor jou

Er staan 3 "rock" platen in mijn top 10, ik kan prima tegen rock, al is het een breed genre. Ik houd er zeker van. Wat ik bedoel met, dat ik er niet zo goed naar kan luisteren, is dat ik het gewoon niet goed vind en als ik het niet zo goed kan aanhoren vind ik een 1,5* op zijn plaats.