Foo Fighters - Wasting Light (2011)

Dave Grohl, de sympathieke zanger van the Foo Fighters is de 40 gepaseerd. In zijn leven heeft hij al onwijs veel muziek gemaakt. Grohl was de drummer van Nirvana, Queens of the stone age en Them crooked vultures en werkte met tientallen artiesten samen. Met Wasting Light levert Dave Grohl een comerciel album af, dat in zijn geheel zomaar het beste album van de Foo Fighters kan zijn.

Ik ben eerlijk, ik had niet echt hoge verwachtingen bij een nieuw album van the Foo Fighters. Albums van de band vallen me meestal tegen, wel hebben ze geweldige singles. Everlong, the pretender, Best of you, my hero en ga zo nog wel even door. Wasting Light laat een vrij constant geheel horen dat fijn wegluisterd.

Echoes, silence, patience & grace, Foo Fighters laatste album was vrij matig. Ondanks dat op het studioalbum uit 2007 het geweldige the pretender stond, was het geheel vrij matig. Bij Wasting Light horen we wel een goed geheel. Wel horen we een (steeds) toegankelijker geluid. Luister maar naar afsluiter Walk, dit wordt zeker de nieuwe single van het album, zo catchy.

De beste nummers van het album zijn wat mij betreft Bridge Burning en Rope de eerste 2 nummers knallen er namelijk goed in. Het klinkt alsof het in een garage is opgenomen. En het rockt smerig. Maar helaas vanaf nummer drie: Dear Rosemary minder. Het nummer is heel glad, en zo hoor ik foo fighters liever niet.

Wasting Light is mogelijk het beste album van Foo Fighters. Een goed geheel, waar je niet het gevoel krijgt dat er Vullers op het album staan. Maar de er staat eigelijk ook geen nummer op dat in het rijtje kan komen van beste Foo Fighters nummers, dat neemt niet weg dat er niets te genieten valt op de 7de album van Dave Grohl’s band.

Ik krijg wel een gemengd gevoel van nummers als Walk, I should have known en Dear Rosemary. Dit zijn standaard rockballads en zeker niet het sterkste van het album, hoewel het ook niet slecht is. Maar dit soort nummers zijn gewoon niet voor mij weggelegd.

Ondanks dat ik niet helemaal overtuigd ben, denk ik wel dat Foo Fighters een nieuwe generatie fans erbij kan winnen. Het album klinkt namelijk vrij hitgevoelig en wordt daarom ook ongetwijfeld een succes. Ook de voor de grote Foo Fighter fans is er genoeg te beleven op dit album. Maar ik ben erachter gekomen dat ik niet tot de grote fans behoor...

van: http://daanmuziek.blogspot....

Ja, een verrassing is dit Wasting Light van Foo Fighters. Een aangename verrassing: wat een knallend goed album is dit zeg! Knallend, omdat het een echt hardrock album is geworden, met zelfs een vleugje metal op bijvoorbeeld het echt sublieme White Limo. Knallend, omdat dit keer alle nummers goed tot steengoed zijn. Daar waar op eerdere albums er altijd een aantal mindere goden waren.
Je hebt altijd weer een paar uitblinkers tussen al dat moois: de openingsknaller Bridge Burning, Rope, White Limo dus, het fraaie Arlandria en het mooie These Days en de toekomstige hit (?) Walk.

Het valt mij op: ik noem ze bijna allemaal... het zegt genoeg. De nummers die ik niet noem, die doen hier nauwelijk of niet voor onder. Op Back and Forth, vlak voor het refrein, hoor je zelfs een stukje Nirvana terug. Dit is dan ook 1 van de topalbums van 2011, die in heel wat lijstjes terecht gaat komen.
Al die goede songs worden ook nog eens (natuurlijk) met veel vakmanschap en volgens mij zo te horen ook met veel plezier neergezet door Dave Grohl en zijn mannen. Af en toe schreeuwt Dave het uit. Je kan dan ook maar beter deze cd hard aanzetten en dan nog een keer en dan nog een keer.... and so on.

Ik was zeer benieuwd toen ik de hoge score zag van dit album, en toen het ook nog eens op de Luisterpaal stond ook meteen beluisterd. En oe.. Wat was dat een tegenvaller.
Het verrassende daar aan was dat ik toch wel een beetje fan van de Foo Fighters was. 2 jaar geleden was dit zelfs 1 van mijn favoriete bands toen ik alleen nog maar hard rock, rock en grunge luisterde. Met bands als Led Zeppelin, Deep Purple, Foo Fighters en Nirvana als favorieten. Alleen was toen mijn muzieksmaak in die periode vrij beperkt geworden. Nu 2 jaar later is mijn smaak veel uitgebreider te noemen.

En dat kan misschien gelijk een struikelblok hebben gevormd bij het beluisteren van dit album, dat mijn smaak nu niet heel veel meer naar rock neigt. Én toch gaat dit niet voor alle rock albums op, als ze maar genoeg kwaliteit bezitten en dat kan ik niet helemaal zeggen voor Wasting Light, naar mijn mening dan.

Het eerste tegenvallende punt was toch wel dat het een stuk harder klonk dan de voorgaande albums. De opener beukt er flink in, maar niet in een positieve zin. Het werd al eerder genoemt: gewoon rocken. En dat is nou net een motto waar ik zo'n ontzettende hekel aan heb. Ik wil emotie en gevoel op een plaat horen, en dat zullen de hoogstemmers vast wel horen, maar zij zullen het vast wel kunnen toegeven dat dit plaatje nou niet echt veel sfeer bevat. Het geen waar ik het meest naar verlang in een album. Als dat er al niet inzit dan is een hoge score al meteen uitgesloten. Maar een voldoende kan er best inzitten, ware als het origineel was..

En dat kan ik niet bepaald zeggen over dit album, bij enorm veel riffs heb ik het gevoel: waar heb ik dit eerder gehoord? En dat is ook weer niet in positieve zin.
White Limo klinkt als een totale rip-off van 2 Minutes to Midnight van Iron Maiden,
Rope klinkt ook enorm als een vrij bekend nummer, maar daar kom ik helaas nu niet op.
En zo heb ik dat met de meeste nummers op dit album, de riffs klinken enorm bekend in de oren, het 'rocken maar' motto bevalt me niet meer zo en ik houd niet zo van de zang van dit album. Zo irriteerd mij ook de opener, de Jonas Brothers stijl van spelen (dat 'opzwepende')
bevalt mij niet, (ook al had ik nooit verwacht dat ik bij een album van Foo Fighters de Jonas Brothers aanhaal) en de zang vind ik niet heel lekker in het gehoor liggen.
Op sommige nummers kan ik Dave's zang weer wel bekoren zoals op bv. Back & Forth, maar dat nummer vind ik weer zo standaard.

Het is jammer, maar als ik een album niet goed kan beluisteren geef ik het ook een 1,5.
Ik kan er niet meer van maken. Misschien ben ik gewoon niet meer zo van de Foo Fighters, maar nummers als The Pretender en Best of You zijn nog altijd persoonlijke favorieten van mij en hun Wembley live cd blijf ik top vinden, maar dit album weet ik niet echt te waarderen.

Ik hoop dat het nu een beetje duidelijk is voor jullie waarom ik zo laag stem

Een muzikaal leven na Nirvana. Dave Grohl lukte het met de Foo Fighters en kwam in een stroomversnelling terecht. Ook had hij met Them Crooked Vultures succes en kon hij zijn liefde voor metal kwijt in het project Probot en drumde hij bij Queens of the Stone Age. Maar Nirvana komt meer op dit album terug. Kris Novoselic, bassist van Nirvana is namelijk gastartiest op het nummer I Should Have Known en de producer van dit album is Butch Vig die ook Nevermind voor zijn rekening nam.

Het album heeft weer een bepaalde energie die ik op het laatste album miste. Het is opgenomen in de garage van Grohl en Nirvana is nog nooit zo dichtbij geweest. Er is af en toe echt een vurige energie op dit album die doet denken aan Nirvana. En dan hebben we het gelijk over de albumopener Burning Bridges. Beter openen kan bijna niet, gelijk die gave gitaarriff en Dave Grohl die om aandacht schreeuwt:

These are my famous last words!!!!!

Ik had daarna een enorm hoge verwachting voor het album en die worden zeker ingelost. De band heeft verschillende elementen gepakt van al hun albums en samen verpakt tot een geweldig album. Rope was een nummer wat wat meer tijd nodig had bij mij vanwege zijn vrij rare riff voor Foo Fighters-begrippen. Ook een heerlijke gitaarsolo en drumsolo

Daarna komt er na 2 vrij snelle nummers een meer midtempo nummer genaamd Dear Rosemary. De eerste regel van Grohl bleef dagen in mijn hoofd hangen en nu nog steeds. De nummers liggen gewoon enorm lekker in het gehoor. En dan White Limo, harder heb ik de band niet vaak gehoord. Dit nummer zou niet eens hebben misstaan bij het Probot project.

Daarna komen er gewoon 5 heerlijke relaxte nummers. Allemaal enorm catchy en ze zitten gewoon heel goed in elkaar. En dan eindigen we met twee rustigere nummers. I Should Have Known is een van mijn favorieten, begint heel mooi maar daarna barst het toch nog uit. En dan Walk, dit kan wel eens een grote hit worden maar zoals velen al zeggen: Het geschreeuw zal flink in de weg zitten. Begint heel rustig en aan het eind komt er echt een climax en Grohl schreeuwt nog een keer flink dat hij nooit dood wilt gaan. Een mooi einde voor een heel goed album.

Ik heb Wasting Light intensief beluisterd deze week en dit was echt een enorme verrassing. Ik had namelijk helemaal geen verwachtingen omdat Echoes enorm tegenviel. Deze ga ik nog vaak luisteren.

Energiek en voor Foo Fighters-begrippen een ongekend stevig album, dat weinig single-kandidaten zal opleveren. Vooral White Limo is wat dat betreft treffend en is volgens mij het hardste nummer dat de band ooit opnam. Het album zakt nergens in en kent uitsluitend goede songs, al kan ik nu ook niet direct zeggen dat er echt te gekke songs op staan. Er wordt gewoonweg continu kwaliteit geleverd.

Vooraf had ik niet al te hoge verwachtingen van Wasting Light. Een groot Foo Fighters fan ben ik sowieso al niet (ik ken alleen The Colour and the Shape en een paar singles) en na het horen van White Limo had ik op voorhand al weinig zin meer om dit album te gaan luisteren. Gelukkig klonk de eerste single Rope een stuk beter, waardoor ik toch heb besloten dit album eens uit te proberen. En daar ben ik absoluut niet rouwig om!

Meteen na de eerste luisterbeurt was ik enthousiast, iets wat me niet heel vaak overkomt. Ik werd meteen gepakt door het hoge rock-gehalte en de aanstekelijkheid van de eerste nummers. Bridge Burning is een perfecte opener voor dit album en zelfs White Limo klonk ineens best goed. Zou dat komen door het gezelschap waarin dit nummer nu verkeerd? Ik denk van wel.

Bijna alle nummers zijn kwalitatief sterk, hoewel het tweede deel van het album wel wat aan kwaliteit inboet. Back & Forth is gewoon bagger en ook Miss the Misery en I Should Have Known doen me niet veel. Laatstgenoemde vind ik zelfs ietwat irritant. Het zeikerige 'I should van known...' in de intro doet mijn humeur bepaald geen goed. Eerlijk gezegd is het nummer niet eens zo heel slecht, maar ik wordt er niet warm of koud van.

A Matter of Time vind ik daarentegen weer wel een lekker nummer! Het is een vrij simpel nummer met niet al te ingewikkelde lyrics, maar het is wel erg aanstekelijk. Hoe kinderlijk eenvoudig het refrein ook is, ondanks (of misschien wel dankzij) dat kan ik A Matter of Time maar moeilijk uit mijn hoofd krijgen.

Gelukkig staat er na twee mindere nummers nog wel een goede afsluiter op dit album: Walk. Vooral het 'ingehouden schreeuwen' van Grohl tijdens het eerste refrein vind ik echt fantastisch! Samen met Arlandria en Bridge Burning staat er dus sowieso een trio topnummers (nee, ik schuw het gebruik van superlatieven niet) op dit album. Met daartussenin een meer dan behoorlijke opvulling. Daarom 4 sterren voor de jongste telg uit de Foo Fighters-familie!

Mijn eerste kennismaking met de Foo Fighters (en dit genre in het algemeen, alhoewel ik wel Nirvana luister) en het is zeker geen teleurstelling. De stem van Grohl heeft wel wat. Zijn rustige toon is lekker relaxed, zijn schreeuw zang is heerlijk agressief. Op dit album staan een paar uitschieters, zoals Bridge Burning, wat ook meteen mijn favoriete nummer is. Het nummer wordt goed opgebouwd en zodra Grohl begint te zingen barst het feest los. Van dat soort rock hou ik wel. Maar ook de minder harde nummers spreken mij aan. Arlandria bijvoorbeeld is aanstekelijk, vooral de coupletten vind ik mooi klinken. Hetzelfde geldt voor These Days. Verder is A Matter Of Time een leuk opzwepend nummer. Daarna, voor mij, is de enige andere uitschieter I Should Have Known, ik snap dat mensen dat overgeproduceerde niets vinden maar ik vind het een mooi nummer. De rest klinkt zeker niet slecht, maar hebben (nog) geen diepe indruk achter gelaten. Soms klinken nummers ook teveel op elkaar, maar dat is wellicht een kwestie van meerdere keren luisteren denk ik. Back & Forth vind ik het trouwens het slechtste nummer van deze plaat.

3,5* Op naar meer

Foo Fighters - Wasting Light

Het laatste album van de Foo Fighters wist mij erg te verassen en het is een album dat ik nog regelmatig draai.

Het album start met Bridge Burning, een nummer dat er direct inhakt. Een van de hoogtepunten op Wasting Light. De band neemt pas wat gas terug op These Days. Tussendoor hebben we zelfs metal kunnen horen in White Limo, een beetje een vreemde eend, maar toch een zeer sterk nummer.
Na Back & Forth komen twee nummers die me in het begin niet wisten te boeien: A Matter of Time en Miss the Misery. Ik vind dit nog steeds niet de beste nummers op het album maar dit zijn de enige nummers die ik pas na verloop van tijd goed begon te vinden.
I Should Have Known is een prachtig nummer waarop Grohl's vriend, en bassist bij Nirvana, meespeelt. Dit nummer behoort samen met Bridge Burning, Dear Rosemary en Walk tot de beste nummers van Wasting Light. Walk is het laatste nummer van Wasting Light en gelijk een fantastische finale, de band speelt retestrak en Grohl doet ook weer erg zijn best. Een waardige afsluiter van dit geweldige album.

De Foo Fighters hebben een fantastisch album afgeleverd met Wasting Light. Naar mijn idee zelfs hun beste: 4,5*

Het wordt es tijd dat ik over dit album praat nummer voor nummer.

1. Bridge Burning
Het begin hoefde voor mij echt niet, maar daarna wordt het echt wel beter. Het refrein valt ook niet tegen. Ik vind dit gewoon een heel goede opener voor wat nog komt.
Cijfer : 8,5

2. Rope
Geweldige gitaar solo in het begin. Geweldig couplet. Geweldig refrein. Ik vind dit persoonlijk het op één na beste nummer in het hele album. Het heeft gewoon een heel catchy gevoel.
Cijfer : 9

3. Dear Rosemary
Een heel lekker nummer, maar één kritiekpuntje: de switch van het couplet naar het refrein is gewoon slecht, maar voor de rest een heel lekker nummer.
Cijfer : 8

4. White Limo
Ten eerste: waar tf heeft ie het over?
Ten tweede: waarom vind ik dit zo’n goed nummer?
Het heeft denk gewoon te maken dat het weer iets anders is dan je verwacht van Foo Fighters, maar toch herken ik nog wel het geweldige vleugje Foo Fighters erin. Het gitaarwerk is trouwens ook heel goed.
Cijfer: 9,5

5. Arlandria
Ik krijg een beetje Dear Rosemary vibes van dit nummer. Een lekker nummer, maar met een erg middelmatige opbouw.
Cijfer : 7,5

6. These Days
Dit is ZO’N lekker nummer. Ik was geschokt dat heel veel mensen dit niet echt zagen als een van de beste nummers van het album, maar ik wel. Het refrein is zo freaking goed, jeeminee.
Cijfer: 9,5

7. Back & Forth
Tsja, ik heb niet veel te zeggen om dit nummer. Het is eigenlijk een opvuller voor het album. Het refrein is ook een beetje teleurstellend, terwijl het couplet erg catchy is.
Cijfer : 7,5

8. A Matter Of Time
Net zoals de vorige; een opvuller, zou je denken. Niks speciaals in het begin van het liedje, totdat je bij het refrein komt, want Jezus, wat lekker refrein heeft dit nummer. Net zoals de rest van het album: erg catchy.
Cijfer : 8,5

9. Miss The Misery
Erg lekkere gitaarsolo in het begin. Sowieso zit het hele begin gewoon heel goed in elkaar. Het geeft me ook weer van die Dear Rosemary vibes. Gewoon een beetje een filler nummer.
Cijfer : 8

10. I Should Have Known
Wat een lekker begin heeft dit nummer toch. De opbouw is vergeleken met de rest van dit album goddelijk. Dit nummer is erg ondergewaardeerd. Het heeft misschien niet de punch die je verwacht van een Foo Fighters nummer, maar ik kan dit nummer zeker waarderen.
Cijfer : 9

11. Walk
HET BESTE NUMMER VAN DEZE PLAAT. Geweldige opbouw. Geweldig gitaarwerk. En zo freaking catchy nummer. Het is waarschijnlijk één van mijn favoriete nummers van hun en draagt deze plaat naar mijn nummer 1.
Cijfer : 10

12. Better Off
Ik heb voor dit nummer de Deluxe Edition gekocht. Het is gewoon een lekker catchy nummer en kan niet ontbreken bij dit album.
Cijfer : 8,5

Dit album heeft geen enkel middelmatig nummer, en de nummers lopen goed over. Ik heb ook een hint van nostalgie voor deze plaat die het in plaats van 4,5 sterren naar 5 sterren omhoogbrengt.