Red Hot Chili Peppers - By the Way (2002)

Het album duurt wat te lang. Het album mocht na Midnight eigenlijk wel gestopt zijn. Vanwege het grote aantal goede/leuke nummers op dit album (By The Way, Universally Speaking, Dosed, The Zephyr Song, Can't Stop, I Could Die For You) toch nog 3,5. De eerste 9 nummers zijn eigenlijk wel vrij goed. De rest is ene oor in en andere oor uit, alhoewel niet allemaal slecht.
Throw Away Your Television is wel het slechtste nummer dat ik ooit van de Peppers gehoord heb, wat een k*tnummer. Raar dat die nog wel gewaardeerd wordt hier.

Ongeveer een jaar gekocht nadat het uitkwam. Reken maar uit hoe oud ik toen was. Tja, hoe klonk het ook alweer? Ik vind het best degelijke poprock, vooral de eerste helft van het album. Dit is wel typisch een album dat te lang duurt wat mij betreft: de laatste drie-vier nummers hadden zo geschrapt mogen worden. Toch staat er in de vorm van Universally Speaking, Dosed en de knaller Can't Stop een aantal gave nummers op. Benieuwd naar een album als Bood Sugar Sex Magik, maar ook Californication en Stadium Arcadium.

Waarom Flea in de clip van The zephyr song staat te headbangen is me een raadsel. Een soort van "we spelen dan wel top 40 pop, maar ik ben nog wel heel stoer hoor" attitude

Da's een zeer belangrijk punt Gigage. Dat maakt mij tevens duidelijk waarom je By The Way maar 2,5 pingel geeft.

Ach ja Iggy, er is al veel gezegd over dit album, had zelf niet echt de behoefte om er een gehele review aan te wijden. Maar zie het als een metafoor. Het is dat ze hiervoor wel wat lekkere rockalbums hebben gemaakt anders had ik dit waarschijnlijk links laten liggen. Deric Raven verwoordt het eigenlijk wel mooi.

Mmmmm.....mag ik van mening verschillen met je? Vooral Minor Thing en Venice Queen vind ik zeer de moeite waard. En Cabron en On Mercury zijn dan wel onzin-nummers, ze zijn lekker nononse en weten altijd wel een glimlach op mijn gezicht te krijgen hoor

Ja, dat mag je zeker. Venice Queen is inderdaad ook mooi. Toch maar mijn stem verhoogd naar 4*, dit album is zeker onderschat.

En mag ik je er trouwens op wijzen dat je nog niet op dit album gestemd hebt?

Verdorie zeg. Je hebt helemaal gelijk. Hoog tijd om eens systematisch mijn albumlijst door te lopen. Ik dacht dat ik deze al gehad had

Had ik vandaag ook toevallig met 'New Jersey' van Bon Jovi

Naar aanleiding van het verschijnen van hun nieuwe album: 'The Getaway', een paar dagen geleden dit album ('By the way') weer eens aangezet. En vandaag nog een keer.

De eerste 11 nummers konden al een heel goed album hebben gevormd, wat dan goed was geweest voor 4,0*. Daarna wordt het jammer genoeg een beetje teveel van het goede.
Wie weet ligt het aan mij, maar bijna alle beste nummers van dit album zijn in de eerste helft te vinden: Met name 'By the way' en 'The Zephyr song' zijn mijn absolute favorieten van dit album. Ook 'Dosed' en het ondergewaardeerde 'Midnight' liggen heel goed in mijn gehoor, evenals 'Universally speaking'.

Dit is zo'n beetje de plaat waar de peppers zich defintief op de kaart zetten als echt grote band. Frusciante zit (volgens eigen zeggen) weer prima in zijn vel. Hoewel ik daar weinig van merk. In die zin dat hij ook al op de vorige Pepper plaat meer dan uitstekend in vorm was.

Wederom komen de mannen met een pracht plaat op de proppen. Ik heb eigenlijk altijd dezelfde kritiek op deze band. Ben namenlijk af en toe niet zo kapot van hun wat zwakke refreintjes. Vandaar ik bijv Zephyr Song niet zo hoog aansla als de meeste mensen hier. Een meer dan prima nummer. Maar toch kakt het wat in als Kiedis zijn zwak refreintje inzet.
Over Kiedes gesproken. Hij weet mij vooral op deze plaat zeeer te overtuigen met zijn zang. Want de man weet met een hoop gevoel en emotie zijn zwaktes erg goed te verbloemen. De ene keer rapt hij er lekker stevig en overtuigend op los. Luister maar eens naar Can't Stop enz enz. Op andere nummers weet hij juist weer heerlijk zielig om de hoek te komen. Nu kan Roger Daltrey dat net nog even beter. De opper zanger wat dat betreft, ha. Maar Anthony komt behoorlijk in de buurt. Dosed is daar een goed voorbeeld van. Maar weer dat iets te zwakke refreintje, jammer. Of voor zijn doen het machtig gezongen Don't Forget Me. Nogmaals, studio weet Kiedis mij zeer zeker te raken. De man heeft een prettige beperkte stem. Gaat welliswaar ook studio wel eens een tikkeltje over schreef. Maar weet hoe dan ook een lekkere vette stempel te drukken op het hele Pepper gebeuren.

En om nog even terug te komen op Don't Forget Me. Wat staat die Frusciante daar weer eens prachtig te spelen zeg. Tuurlijk is het uiteindelijk deze man waar het om draait. Dat lijkt me duidelijk. En uiteraard doet Flea en Chad een vette duit in de hete peper zak. Maar zonder Frusciante zijn de mannen toch (net wat) minder interessant voor mij. Ik ben een groot liefhebber van zijn hele pakket. Hij laat over de hele plaat weer horen dat hij een meer dan getalenteerde en uitstekende gitarist/schrijver is. De hele Peppers weten zeker nadat John terug kwam een hoog nivo te halen. Mainstream ? Zeker. Minder verassend ? Ook waar. Maar desondanks muziek waar ik erg graag naar blijf luisteren. Luister maar eens naar Venice Queen........

Leuke recensie Iggy, grotendeels ook mijn ervaring met deze plaat. En ook eens wat Anthony zijn vocale prestatie betreft, wat het vergelijk richting Daltrey betreft heb ik dat dan weer nooit zo opgemerkt bij hem dus gelijk ook een hint om maar weer eens Who materiaal gaan beluisteren. ?

Goed verhaal Iggy. Ik mis het vieze funkrandje dat de Peppers speciaal maakt op dit album als mainstream rockband doen ze het echter ook prima.

Prima album met een paar vervelende nummers: Midnight en Cabron laat ik altijd weg. Geen gemis. Het album duurt dan nog steeds een uur.

Een erg wisselvallig album van de Peppers vind ik. Het begint zeer goed met By the Way, maar daarna heb je een aantal nummers die niet onaardig zijn, maar ook niet weten te boeien. Dan komt The Zephyr Song wat dan weer een prima nummer is, net als Can't Stop. I Could Die For You is een fijn rustig nummer, opgevolgd door Midnight, Throw Away Your Television en Cabron die het weer prima doen bij mij.
Tear is dan weer minder, maar daarna komen On Mercury en Minor Thing die dan weer goed zijn. Warm Tape is dan wel aardig, maar niet super bijzonder, afsluiter Venice Queen behoort weer tot de betere nummers. Ik houd het op 3,5 sterren.

Mooie sfeervolle plaat met opvallend veel rustig werk. Op papier zou ik Californication beter moeten vinden, maar ik heb veel meer met deze.

Tja, het is wat minder in het rock-genre dan de voorganger. Dan zul je helemaal uit je dak gaan bij Stadium Arcadium, gok ik zo.

Nooit zo ingekomen eigenlijk, de enige tracks die zijn blijven hangen zijn de singles. Ik ben wel van het stevigere werk, maar de songs van dit album voelen voor mij meer als een kloppend geheel aan. Daarnaast speelt ongetwijfeld nostalgie een rol. Ik kocht deze destijds op vakantie en dit album werd de soundtrack van die vakantie.

Ik ben waarschijnlijk in de minderheid maar ik vind dit album een stuk fijner wegluisteren dan Californication. Het album begint vooral erg sterk en zakt helaas in de tweede helft in. Gelukkig sluit het geweldig af met "Venice Queen".

Deze voor het eerst in zo’n 20 jaar weer eens opgezet, zonder specifieke reden. Vreemd dat Midnight zo laag in het overzicht met favoriete nummers staat. Juist één van de uitschieters wmb.