Red Hot Chili Peppers - By the Way (2002)

ik ben het volledig eens met je douwens. Ik snap niet waarom zovele hier dit album afgschilderen als een platte nietszeggende plaat. Ik vind dat er hier naar hartelust , maar t.o.v vroeger wel een meer "poppy" manier wordt geëxperminteerd. Ze slaan toch bijvoorbeeld bij het nummer cabron toch een heel andere weg in dan daarvoor? Voor mij is dit hun absolute meesterwerk, omdat ze de beste ellementen uit hun verschillende albums naar bovenhalen. Ik snap nog altijd niet waarom dit album zo wordt afgebroken. Het lijk haast populair om dit album af te breken, maar ik ben het totaal niet eens.

Ook ik snap de negatieve commentaren niet echt... Volgens mij is dit zonder enige twijfel de beste Peppersplaat, nog een niveau of 2 hoger dan het fantastische Californication. De Peppers musiceren hier op een eenzame hoogte, de ene tijdloze prachtmelodie volgt de andere op. Van meer funky stuff als Can't Stop en Throw Away Your Television over het flamencoachtige Cabron tot prachtige ballads als Dosed en Tear, ze doen het allemaal. Voor mij is dit album de Pet Sounds van de 21e eeuw. Elk beetje rechtgeaard pop/rockliefhebber zal beamen dat dit een onvervalste klassieker is. Het verschil met hun laatste, Stadium Arcadium is jammer genoeg groot.

Heeft heel goede nummers: By The Way, Universally Speaking, Can't Stop, Don't Forget Me, The Zephyr Song.. maar dan wordt het een beetje standaard met af en toe leuke stukjes. Daarom 3.5*

Hele goeie plaat deze 'By The Way'. Alleen omdat dit album de opvolger was van het fantastische 'Californication' viel ie toch een tikkeltje tegen. Het is in ieder geval het rustigste Peppers album. Maar nummers als 'By The Way, 'Universally Speaking', 'Dosed', 'Can't Stop' en 'The Zephyr Song' behoren wat mij betreft tot het beste werk van de Peppers. Ik lees hier vaak dat mensen problemen hebben met het meer poppy geluid van de laatste 3 albums van de Peppers; ik heb hier absoluut geen problemen mee zolang de nummers maar goed zijn, funk of geen funk. Een nummer als 'Dosed' vind ik geweldig maar natuurlijk heeft het niks meer te maken met het werk van deze band uit de jaren '80. Wat ik wel merk bij de Peppers is dat ze te weinig zelf-kritiek lijken te hebben. Zowel BSSM, OHM, BTW en Stadium Arcadium zijn te lang met een te groot aandeel matige nummers. Ook hier teveel matig werk op de tweede helft van de plaat. Desondanks 4*.

Dat zonodig vol moeten pompen van een cd, daar heb ik nooit veel van begrepen.
Zeker niet als een cd zo slecht is als deze.

Dit vind ik de beste plaat die ik al van de peppers heb gehoord. Ik schat hem zelfs net ietsje hoger in dan californication. Maar als ik hier zo lees, moet ik blijkbaar dringend BSSM eens te pakken moeten krijgen.

Een aardige plaat met een paar erg goede nummers. De energie ontbreekt wel op deze plaat terwijl dat juist de peppers tot de peppers maakt, hun minst energieke plaat, maar wel een lekkere voor bij de afwas!!

@ Johanv4434: Zou ik zeker doen. Als je van 'vintage' Peppers houdt raak je daarna deze gegarandeerd nooit meer aan!

Juk, heb ik dit gezegd? I Could Die For You is verschrikkelijk drammerig. En sowieso is het geheel gezien veel minder dan ik dacht.

2,5.

Ik moet trouwens een beetje lachen om mensen die dit album experimenteel noemen, en dan nota bene Cabron als beste voorbeeld daarvan noemen.

omdat...

Cabron vind ik vreselijk slecht, het misstaat geheel op een verder voortreffelijk album, maar het blijft een vloek voor mij, zo verdomd slecht.
Lààt dat nu het nummer zijn dat de Vlaamse Radio & zo vaak draaide... ze zijn me als luisteraar dan ook kwijt, want hun stijl is me veel te melig geworden, met Cabron als groot voorbeeld van hoe het niet moet.

Een paar uitstekende nummers zoals Throw Away Your Television en Can't Stop maar over het geheel weet deze me niet echt te boeien, lang leve de skiptoets dus !!! Het is net zoals Father McKenzie zegt, ze zijn veel te melig geworden. Op californication stonden nog een paar kalme nummers die me iets deden maar hier loopt het helaas uit de hand
Ik merk geen oprechtheid meer op in hun nummers, de zachte nummers deden het goed en dus flansen ze er vlug nog een paar in elkaar om het laatje te vullen. Er passeren nog wel een paar funky nummers die fantastisch zijn maar over het algemeen merk ik geen ziel meer in hun muziek.
En op stadium arcadium werd dit alleen maar erger waardoor ik het wel gehad heb met deze groep, mothers milk,one hot minute en bssm blijf ik spelen maar de rest laat ik maar aan me voorbijgaan.

Universally Speaking... de naam 'rood' en 'heet' totaal niet waardig...

En zo zijn er helaas nog wel een paar hier, maar nummers als By the Way en Can't Stop maken gelukkig veel goed. Gewoon een ruime voldoende dus.

Ik vind melig eigenlijk niet het juiste woord voor hun stijl op deze plaat. In hun beginjaren droop de meligheid er juist vanaf. Met teksten als "I like to party on your pussy baby", " The party's got girls the girls got hot, the party's got boys and the boys got socks" en "Catholic schoolgirls rule!" etc.
Ik vind het eerder een beetje zoetsappig worden en erg braaf. Cabron klinkt bijvoorbeeld wel erg blij en zoetgevoosd. Ben het dan ook wel eens met de genen die dit nummer vreselijk vinden. Neemt niet weg dat het wel experimenteel was. Hoewel, wel een mislukt experiment. Nummers als Warm Tape en Venice queen zijn wat mij betreft zeer geslaagde experimentjes.

Erg matig album van de Chili Peppers. Ik mis vooral de nodige inspiratie in de songs. Het klinkt allemaal te makkelijk. Hup snel plaatje klaar en scoren maar.

Ik vind RHCP nog altijd de meeste overschatte band die er bestaat. Ze hebben wel hele goede musicanten maar de nummers zijn over het algemeen erg belabberd. Dat heeft er mee te maken dat iedereen teveel wil. Dit album is het dieptepunt van een van de slechtste stadionbands ooit.

By The Way vond ik een redelijke single. The Zephyr Song vond ik goed en Can't Stop was weer een kotsertje

Ook dit vind ik een prima Peppers-album, net iets minder dan hun vorige, maar nogmaals weten ze prachtige nummers te brengen die vlekkeloos gespeeld worden en alweer uitstekend door Rick Rubin geproduceerd zijn.
Hier gaan the Peppers meer richting pure pop uit jaren '60 en de vocalen doen mij zelfs een beetje denken aan the Beach Boys, maar hun eigen funkrockstijl is nog steeds aanwezig.
"By the Way", "Universally Speaking", "Dozed" en "The Zephyr Song" vind ik de toppers hierop en "Cabron" vind ik gewoon een heerlijk zomers nummer, misschien atypisch Peppers, maar prachtig uitgevoerd.

Ik kocht deze plaat toen 'ie net uit was. Kende de Peppers gewoon van hun singles en vooral hun 'ruigere' kant. Ik was dus ook flink teleurgesteld toen ik dit album opzette: het klonk allemaal zo maf. Na verloop van tijd ging ik horen dat bijna elk nummer een perfect popliedje is, en dat de stijlen hier allemaal ontzettend goed uitgebalanceerd zijn. Uiteindelijk blijft deze plaat voor mij langer overeind als een BSSM of Californication, raar maar waar.

4,5*, en blijft mijn favoriete RHCP album.

Het totaal van dit album valt tegen,omdat ik 4 nummers op kan noemen die ik niet op het album zou zetten (16-4=12) vind ik ook genoeg nummers.
Dan praat ik over nummer 15,14,13,12 en misschien ook 11.
Maar goed de rest is wel van hoog niveau.
Het nummer By The Way blijft nog steeds verschrikkelijk vet.
Alleen jammer van die nummers die niks aan zijn,anders was het zeker een 3,5 a 4 geweest.
Nu moet ie het doen met een 3

Heb 'm weer eens opgezet (!!) en die 1 was toch wat laag. Maar nog steeds vind ik het allemaal zo belangeloos en ongevaarlijk klinken. Minor Thing schiet er nog steeds bovenuit, dat nummer verdiende het om op een betere plaat te staan.
Dat uitwaaierende keyboardtapijtje in Warm Tape doet me ook wel wat.
Een album heeft toch echt veel meer nodig om 70 minuten te kunnen boeien. Deze nummers klinken echt allemaal hetzelfde!

Best goed album, wel nog een stukje rustiger dan Californication.
Ook hier staan weer een paar krakers van formaat op maar ook, vooral tegen het einde, een paar saaie niemandalletjes.
Met hun laatste paar albums zijn de Peppers vooral geschikt geworden voor liveshows met een lange rij aan succesvolle singles, de rest van hun platen is vaak wat minder.

Ik vindt dit de beste plaat van dit nieuwe millenium. Het was voor mij een verrassing. De peppers gooiden hun stijl om en kwamen met beach boys achtige zang en experimenten met bijzondere instrumenten. Maar ik vindt vooral de melodieën erg mooi (Tear, Midnight, Zephyr Song, By the Way, Dosed). Ook dat einde in Minor Thing is erg mooi gedaan. Ik moest het nooit zo hebben van die jollige kant van de band. De meer volwassen stijl bevalt me vele meer. Tekstueel is het nog steeds niet helemaal je van het maar het wordt hier en daar wat meer introspectief. Jammer ging de kwaliteit van hun muziek weer een stapje terug na dit album. Maar voor mij hebben ze allang getoont bij de top van beste bands te horen. Mijn lijst is: 1. By the way 2. Blood, sugar... 3. One hot minute

Ik vind de klanken bij Cabron en Throw Away your Television zo vreselijk irritant. Met name de R mij Cabrrrrron..

cabron is ergerlijk , gelukkig staat er nog ' don't forget me ' op , een dijk van een nummer !

carbon en throw away your away zijn echt *** nummers! maar er zitten ook heel goede nummers op!

Afknapper van jewelste deze van de rood hete chili pepers. Precies twee luisterbeurten vond ik hem geweldig, sindsdien staat hij stof te happen.

De inspiratie ontbreekt en weinig vuurwerk te ontdekken.

Ik vind On Mercury enorm ondergewaardeerd. Slechts 19 stemmen tegenover de 101 stemmen voor het saaie Zephyr Song, of 135+ voor de hitjes Can't Stop en By The Way? Nuja, goûts et couleurs enzo, maar voor mij is On Mercury toch wel de top van de plaat

On Mercury is inderdaad een erg sterk nummer. Flea's bas springt er helemaal uit bij het refrein. Ik krijg altijd kippenvel als ik dat nummer hoor. Het einde van het nummer maakt het al helemaal af.

Precies!
En de Vlaamse "kwaliteitszender" radio één slaagde erin telkens dit kutnummer eruit te halen en in hun playlist te plaatsen...
Voor de rest is dit een heel degelijk album, hààst zo sterk als voorganger Californication!
Can't Stop', Zephyr Song en titelsong vind ik de sterkste nummers.