Fleet Foxes - Helplessness Blues (2011)

Het was de koptelefoon kwestie he =]

Ah, ok. Ik heb 'm intensief geluisterd, zonder koptelefoon. Een andere insteek dan: een aantal nummers op deze plaat schiet echt tekort, itt hun debuutalbum. Maar ik geef nog steeds een score van 3,0* gemiddeld. Ok, nog 1 aardig nummer: Bedouin Dress. En een afhaaknummer: Montezuma, alleen al die openingstekst....

Het maakt (zeker bij dit soort muziek) heel erg uit hoe je er naar luistert. Dit soort muziek moet je minstens op een redelijke stereo kunnen luisteren (of koptelefoon) om het goed tot zijn recht te laten komen. Ik vind zelf dat mijn set het behoorlijk goed doet en kan hier dan ook zonder koptelefoon ontzettend van genieten. Productie is zo belangrijk voor een muziekliefhebber, en als die dan nog goed is, met zulke dynamische muziek als deze plaat, dan kan dat alleen maar goed zijn.

Ik heb dit al één keer eerder meegemaakt op Musicmeter, waar ik al jarenlang mijn mening geef. Beginnen over de kwaliteit van de stereo of koptelefoon als je een afwijkende mening geeft. Dit was trouwens ook bij een folkplaat.
Maar inderdaad, muziek is één van mijn grote hobby's, dus ik zal vast luisteren op slechte apparatuur... anders kom ik niet tot deze mening, begrijp ik.

Ik denk dat ze beter een jaar of zo hadden kunnen wachten met het uitbrengen van een nieuwe plaat. Een deel van de nummers zijn wel goed tot sterk en een deel is dat niet. Die had je dan kunnen vervangen door betere nummers. Misschien te veel druk van de platenmaatschappij?

Maar goed, wij kunnen je altijd proberen over te halen het te proberen! haha

Jij staat in je volle recht om hier een 3 uit te delen en je mening daar bij uit te spreken, graag zelfs.
Blijft het een beetje reëel.
Jou apparatuur trekken wij helemaal niet in kwestie, wij kunnen niet in jou kamer kijken dus misschien had je wel van een PC of huistuin en keuken Cdspelert geluisterd!
En daar bij onderbouw je het prima.

Dank je! Gelukkig staan er wel een paar echt fraaie nummers op dit schijfje en ook het artwork is weer prachtig. Geniet ervan zou ik zeggen.

Laat ik het anders zeggen, zelf vind ik deze muziek met redelijke set (blabla) wel beter, omdat zo het geluid completer/ voller is, wat ik belangrijk vind bij dit soort muziek. Muziek welke recht toe recht aan is doet er niet zo toe. Hoe kom ik hier bij? Meestal luister ik het eerste de muziek om mijn computer. Dat geluid is gewoon de standaard speakertjes van een laptop. Als ik het dan hoor in de auto, wat al weer beter wordt maakt dat al echt verschil. In de auto kan ik het lekker vaak en gemakkelijk luisteren (beetje zappen tussen de nummers). Vind ik het dan nog goed vervang ik de mp3'tjes voor een echt schijfje en gaat ie de spelert in. Soms komt een plaat (in mijn geval bij deze) dan helemaal tot zijn recht. Vandaar mijn eerdere reactie. Maar goed dat is en blijft voor iedereen persoonlijk. Mijn eerste stem voor deze plaat was 2* het kwartje was bij mij toen nog niet gevallen ( en daarmee wil ik niks zeggen over de andere stemmers hoor ! )

Wil ik graag even de discussie weer oppakken. Sorry daarvoor.

De teksten mogen misschien onlogisch overkomen, maar zoek eens op www.songmeanings.net op welke interpretaties mensen aan die teksten verbinden.
Robin [Pecknold] heeft echt heel goed nagedacht en heeft wat mij betreft een pareltje afgeleverd.

De debuutplaat is nu al 3 jaar oud. Als ze nog een jaar hadden gewacht, waren ze misschien een beetje in de vergetelheid geraakt.
Verder zijn ze qua stijl heel erg veranderd t.ov. het debuut.
De typische 'Fleet Foxes-sound' is een beetje weg, maar deze nieuwe sound vind ik ook heel mooi!

Het gaat ook een beetje om de beleving. Ik heb deze CD bijvoorbeeld op vakantie vaak geluisterd.
Op een ligbed, kijkend naar de wolken en je dan laten overrompelen door de schoonheid van deze muziek.

Verder is iedereen natuurlijk gewoon gerechtigd te vinden wat hij van deze muziek vindt.

Het blijft een goeie plaat vind ik. Alleen jammer dat hij zo in het verlengde van het debuut ligt.
Het gevaar is nog een derde plaat die ook weer hetzelfde geluid laat horen.

Hoop dat de heren dat ook inzien en wat gaan experimenteren

Interessant. Ik vond juist helemaal niet dat de stijl zo hetzelfde is.
Vooral qua instrumenten niet. De drums voornamelijk.
Die zijn veel experimenteler, i.e. minder gebruikelijk. Geen standaard hi-hat/snare maar sferisch gebruik van bekkens en toms.
Ook qua ritmes vind ik dat er genoeg geëxperimenteert is. Luister bijvoorbeeld naar... Battery Kinzie, uit mijn hoofd.
Waar je verwacht dat hij weer begint te zingen wacht hij nog een halve maat. Dat soort dingen.

Ik ben in ieder geval ook heel erg benieuwd naar een volgende EP/album.

Helplessness Blues vind ik een coherentere plaat dan het debuut. Dat het in het verlengde ligt van de hun debuut vind ik nonsens! In mijn optiek is de band volwassener geworden en neigen ze nu meer naar folk dan pop (Op het debuut was het andersom).

Ja, met zo'n start en herinnering zou ik 'm ook een mooie score geven...

Hoewel het voor albumpuristen misschien vloeken in de kerk is, heb ik de helft van dit album wat ik enigzins waardeer achter elkaar op een cd'tje gezet: kan ik er ook een beetje van genieten.

Dat het nonsens is is natuurlijk nonsens. In een hoop recensies word dit ook aangehaalt dus moet het ergens vandaan komen.
Een hoop nummers hadden trouwens niet misstaan op het debuut. Dat vind ik ook al genoeg zeggen.

De producer, Phil Ek (ook debuut) heeft naar mijn mening dezelfde instelling qua sound gehandhaaft.

Daarentegen geen slechte plaat. integendeel. Maar volgende plaat iets verder kijken dan de neus lang is en een andere producer misschien zou niet gek zijn.

Het was niet mijn eerste luisterbeurt.
Het album lekte een paar weken voor hij uitkwam uit.
Toen heb ik hem gedownload. Het was 's avonds laat en ik heb hem snel beluisterd.
Daarna heb ik hem 's middags nog een aantal keren beluisterd.
Het was zonnig en ik zette het album aan op de computer.
Ook als 'achtergrondmuziek' toen we buiten zaten. Niet echt goed luisterend.

Bij latere luisterbeurten ben ik me meer gaan concentreren op de teksten, de instrumenten, de ritmes en de productie. Ik heb het flink wat luisterbeurten gegeven en het blijft me soms verbazen.

Waarschijnlijk hebben wij op andere manieren naar de muziek geluisterd. En komen we daarom uit op andere oordelen.
Ik ben zelf gitarist en tekstschrijver en als ik let op de manier waarop akkoorden elkaar afwisselen en hoe de 'bombastische muziekexplosies' in elkaar zitten
en hoe de teksten in elkaar steken kan ik niet anders concluderen dat dit een meesterwerkje is.

Fleet Foxes heeft natuurlijk een bepaalde succesformule qua sound (Veel galm op de stem, de gelayerde koortjes etc.) dus waarom daaraan sleutelen?
Lees ook mijn vorige reactie even betreffende het experimenteren.



Om het iets duidelijker te maken. Op het debuut wordt het drumstel veel meer gebruikt als drumstel. Hier wordt het drumstel meer gebruikt om sfeer te creeëren.
Het oorspronkelijke doel van het drumstel is op deze plaat bijna geheel verdwenen.

Ook is de elektrische gitaar veel minder aanwezig op deze plaat en is dit album een concept-album, dat wil zeggen dat het een geheel vormt.
Daarom kunnen sommige nummers natuurlijk niet op de vorige plaat gezet worden omdat die dan totaal uit hun verband worden getrokken en geen 'sense' maken.

Fleet Foxes heeft na het vorige album al gezegd hun volgende album (deze dus) minder poppy te maken en dat is ze gelukt. Dat komt terug in zowel de instrumenten als de teksten.

Snap je wel een beetje, maar dat drum trucje gebruikte ze natuurlijk ook al op het debuut. Luister naar White Winter Hymnal en Heard them Stirring.
Om maar niet te spreken over de nummers zonder drums zoals Tiger Mountain Peasant Song, Meadowlarks en Oliver James die ook zo op Helplessness Blues hadden kunnen staan.
En wat dacht je van Bedouin Dress, Lorelai en Grown Ocean. Dat lijken mij gewone drumpartijen in eenzelfde vorm als het debuut.
Ook het gebruik van elektrische gitaar is hetzelfde. een in een laag van reverb gelegde melodische lijnen.
Tekstueel behandelen beide albums ook een soort zelfde melancholishe verlangende sfeer.

Als je beide albums in de shuffle mode zet heb ik echt het gevoel naar eenzelfde album te luisteren.


Ik begrijp je dus niet helemaal, sorry

Qua sound zou het dan misschien wel enigzins hetzelfde zijn op bepaalde vlakken, maar Helplessness Blues is veel meer een conceptalbum dan het debuut.
Lees even de teksten en interpretaties op songmeanings.net en zie hoe alle nummers op Helplessness Blues in dezelfde lijn zijn.
Om die reden zouden nummers van het debuut niet op Helplessness Blues kunnen en zouden nummers van Helplessness Blues wel als losstaande nummers beluisterd kunnen worden, maar moet je ze bij het beoordelen van het album als onderdeel van een concept zien.

Met het gebruik van de elektrische gitaar bedoel ik dat die op Helplessness Blues veel minder aanwezig is en er op Helplessness Blues veel meer met twaalfsnarige gitaren gewerkt is.

Een concept heb ik nog niet ondekt. Misschien een bepaalde lijn/thema. Tekstueel gezien dan.
Bij een conceptalbum denk ik meer aan Tommy van The Who of Misplaced Childhood van Marillion. Een verhaal op zich dus.

Ik denk dat het wel conceptueel is zoals Tommy dat is.
Hoewel dan iets subtieler. Maar dat is dan ook een (belangrijk) verschil tussen folk en (commercieële) rock.
Het gaat niet zozeer om het leven van de 'narrator', maar het beschrijft een verandering in het leven/denken van iemand.
Misschien zou iemand anders het meer 'thematisch' dan conceptueel noemen, maar ik noem het wel 'conceptueel'.
Daar kun je allemaal over van mening verschillen. En dat maakt gelukkig niets uit.

Zoals ik al zei, lees de teksten op songmeanings.net en lees de interpretaties die mensen eraan verbinden.
Het zal je op een heel andere manier naar dit album laten kijken.
En misschien ook niet, maar het kan geen kwaad.

Ik heb ook nog geen concept ontdekt. Overkoepelende thema's zijn wat anders. Dan zijn de eerste zes Beatles albums ook conceptalbums.

Maar blijkbaar heb je er een concept in gevonden. Dan kun je ons toch ook gewoon even vertellen wat voor concept je hoort i.p.v. het geven van vage doorverwijzingen.

Ik ga zeker de teksten nu wat beter bekijken.

Op het muziekale vlak heb je me niet kunnen overtuigen
Dat is ook het leuke van dit forum natuurlijk.

Zeker de eerste 3 (uit mn hoofd) Beatle-albums zijn geen conceptalbums.
Rubber Soul wordt in zekere zin 'het begin van het conceptalbum' genoemd omdat vanaf Rubber Soul het album als album werd benaderd en als een verzameling liedjes.
Please Please Me werd letterlijk ge-advertised met de tekst: "Please Please Me en 12 andere liedjes".
Hoewel ik Rubber Soul geen conceptalbum noem in de zin van bijvoorbeeld Tommy.
Maar we hebben het nu niet over The Beatles en The Who.

Ik zal zo zelf even op Songmeanings een en ander bij elkaar verzamelen. Ik heb het namelijk ook niet allemaal in mijn hoofd zitten.

Je moet de term 'concept' iets letterlijker nemen, dat is wat ik bedoel. Op Rubber Soul is geen concept aanwezig. Wel klopt het dat het een soort pionierswerk is in de zin dat het album belangrijker werd dan de single, en meer één (kunstzinnig) geheel. Dat is echter iets anders dan een concept.

Ik wacht dan verder wel even af wat je op songmeanings hebt gevonden.

Dat bedoel ik ook met Helplessness Blues.
Het vormt één kunstzinnig geheel.

Mag ik overigens (volgens de administrators/regels) van elk nummer op Helplessness Blues een stukje op Songmeanings zoeken, dat allemaal hier dumpen en dan een thema aanwijzen?
Dan krijg je een enorm lange post namelijk.

Roy, tot zo ver kon ik je volgen..

Maar Rubber Soul een concept album? Dat is misschien wel een van de aller domste dingen die ik in tijden ben tegen gekomen op Mume.

Hier een definitie van een concept of concept album:

Alle nummers op een concept album dragen bij aan een eenduidend thema of een lopend verhaal: dit plan of verhaal is het concept.

Dat is dus alleen bij jou vergelijking met Tommy juist, denk maar eens goed na.Die heeft een instrumentaal thema wat steeds terug komt en tekstueel word een wereld geschapen waarin de persoon Tommy word geboren en steeds verderkomt in zijn leven. Elk nummer ondersteund elkaar, je kan er niet een weg halen want dan stort het concept in.
Dit is gewoon een verzameling songs, net als bij Rubbers Soul. De stijl kan het zelfde zijn, maar heeft niets met een concept in de zin van concept album te maken

Ps. Sgt. Pepper valt wel onder een concept album want die is in een lijn gemaakt, al word her en der het concept los gelaten. Stijn kan wel meer kwijt over het concept van deze plaat.

Songmeanings is een site waar mensen op posten netzoals hier, alleen dan gemiddeld iets dommer antwoorden of zeggen van: Dit nummer is echt awesome, dit is het beste van de band.

Nee, dat bedoel ik ook niet.
Ik zeg ook juist dat ik Rubber Soul niet als een conceptalbum zie in de zin dat Tommy een conceptalbum is.
Maar het was wel belangrijk omdat het album als album werd gebracht en niet als een verzameling liedjes.
Het album (Rubber Soul) vormde daardoor meer een eenheid als eerdere albums (van welke artiest dan ook) en werd daarom gezien als begin/voorloper van de conceptalbums.
Het was een OPZETJE dat later verder werd uitgewerkt met Pet Sounds, Sgt. Pepper en uiteindelijk Tommy, The Wall etc.

Tegenwoordig is er de alternatieve beweging die weer wil veranderen ten opzichte van wat er is en een product daarvan is bijvoorbeeld 'For Emma, Forever Ago' (Bon Iver) en 'Helplessness Blues' waarin de nummers wel degelijk een verhaal vertellen, maar op een andere manier dan vroeger gebruikelijk was
(Tommy: Tommy wordt geboren, wordt ouder etc. -ik ben niet zo bekend met dat album-)
(The Wall: Rockster wordt gek en wil zich afzonderen dmv een muur. Muur wordt groter. Muur is klaar. Hij beseft zich dat hij fout is en wil de muur omgooien. Muur is om.)

Ik zie For Emma, Forever Ago en Helplessness Blues als de nieuwe variant op conceptalbums.
De nummers vertellen wel degelijk een verhaal, maar niet zoals vroeger met een begin, een verloop en een eind. Het is meer een kleine tijdspanne, of een bepaalde gebeurtenis/emotie die door het hele album wordt uitgediept en er uiteindelijk iets bereikt is, of juist niet en je met meer vragen zit.

Iets als het vorige (Er is een probleem, het wordt uitgediept, er wordt veel over gedacht, er is geen oplossing. Je zit met meer vragen.) was geloof ik ook het geval met Helplessness Blues.
Helplessness Blues gaat over het leven. Hoe je nooit de betekenis ervan kunt achterhalen.
Alle nummers voegen op zichzelf iets toe aan 'het leven'.

Montezuma gaat bijvoorbeeld over ouder worden, de dood en het hiernamaals. Wat is het nut?
Bedouin Dress over je leven willen beteren
Sim Sala Bim over je liefde achterlaten. Verder gaan. (Liefde is een belangrijk aspect van het leven)
Battery Kinzie over spijt. Een beetje net als Bedouin Dress.
Helplessness Blues over werk (If I had an orchard I'd work till I'm sore) en de hele tijd wordt Innisfree gebruikt als een soort utopische, betere plek.
Someone You'd Admire over verschillende soorten mensen (Some of you wants only to be someone you'd admire. An other just wants to throw you in the fire) en hoe we uiteindelijk allemaal hetzelfde zijn zoals in Bedouin Dress werd bezongen (Both the slave and the empress will return to the dirt, I guess, naked as when they came)
The Shrine weer over het gemis van het gebrek aan liefde/een 'break up'.
Blue Spotted Tail: Wat is het nut van het leven?
Grown Ocean over hoop. Uiteindelijk komt het goed.

En door het hele album komen Innisfree en de 'Wide Eyed Walker' terug.
In die zin zijn alle nummers dus ook met elkaar verbonden.

Dit was een heel kort opzetje naar het concept dat ik probeer aan te wijzen.
Waarschijnlijk mis ik stukken en misschien heb ik fouten gemaakt
maar serieus, verdiep je (met 'je' bedoel ik IEDEREEN!!) zelf eens in de teksten en zie hoe mooi dit album is
en wie weet kom je zelf tot een veel mooier concept dan ik probeerde aan te wijzen
en misschien ook niet. Maar het blijft gewoon hele mooie muziek,

Overigens ook nog ff,
Robin Pecknold heeft zoveel stress gekregen vanwege dit album dat zijn vriendin de relatie verbrak.
Ook daarom gaan meerdere nummers over liefde en/of het gebrek daar aan.
Dat, samen met wat ik eerder zei, zorgt allemaal voor een bepaalde thematische samenhang.

En of je dat dan een conceptalbum kunt noemen of niet heb ik net ook proberen uit te leggen
en of je het uiteindelijk een conceptalbum noemt of niet ligt aan jou en daar mag je van mij betreft van mening over verschillen.

Maar luister, in Helplessness Blues zit geen lijn, het gaat niet over 1 onderwerp.
Het kan bijna niet verder van een concept album liggen.
Rubber Soul is ook gewoon een verzameling liedjes, er zit geen lijn in en ieder nummer zou bijvoorbeeld los als single kunnen worden gereleased.
Er zitten geen overgangen in, geen tussen stukken die de aanloop geven naar een essentiel stuk in de plaat.
Dat is bij Tommy bijvoorbeeld weer wel het geval, in Sgt. pepper gebeurt dit een soort van door de tussen geluiden die nogsteeds het optreden en geroezemoes van het optreden van de Lonley hearts band moet voorstellen. Rubber Soul was al helemaal geen opzet tot Sgt. Pepper, destijds was er nog niet eens sprake van dat de Beatles zouden stoppen met optreden en een studio band zouden worden(waardoor Sgt. Pepper mogelijk was). Als je daar nou Revolver had genoemd had ik je gelijk kunnen geven, dat is een opzet naar Sgt. Pepper, maar ook geen concept album. For Emma, is in nog mindere mate een concept album dan deze, dat zijn echt gewoon puur losse nummers. Enige wat daarin overeenkomt is dat het akoestische nummers zijn.
The Wall is gebaseerd op het leven van Waters, vanaf het verlies van z'n vader tot het breken van zijn huwelijk. Wat dus zorgde voor dat isolement wat de Wall is. Maar al die nummer bouwen op elkaar en staan in dat thema.

Inderdaad een mooi album, maar in de verste verte geen concept album

Ik vind For Emma, Forever Ago juist meer een conceptalbum dan Helplessness Blues.
De nummers gaan allemaal over Justin's verloren liefde, Emma.
Tenminste, dat denk ik. Weet het natuurlijk niet helemaal zeker en heb er ook niet zo vaak naar geluisterd als Helplessness Blues,

maar dat is wat ik probeerde te omschrijven als 'het nieuwe soort conceptalbums'.
Misschien is 'conceptueel' of 'thematisch' album inderdaad een beter woord, dan.