Marillion - Clutching at Straws (1987)

De band was opzich zeker met zichzelf bezig. De band had ook wel door dat dit wel eens het laatste album zou gaan worden. Daarom kwam er in de groep een soort van iedereen voor zichzelf attitude op. Iedereen wilde (met het belang van de plaat in zijn achterhoofd) het beste uit zichzelf halen omdat onzekere tijden aanbraken. Meestal gaat dat fout dit soort egotripperij maar wonderwel bij Marillion werkte dit perfect. Dat Fish hier zich niet mee bezig houden is maar gedeeltelijk waar. Natuurlijk de goede man bespeeld geen instrument dus hij kan op dat vlak geen topprestaties halen maar de teksten zijn vooral opzichzelf gericht (bij Misplaced overigens ook al maar dit terzijde) en dat zou je ook een vorm van egocentrisch kunnen noemen. Al spaart hij zichzelf niet en dat is dan weer te prijzen.

Dat de zowel de band alsmede Fish solo "zo downhill" is gegaan slaat gelukkig dan weer nergens op

Zeker Marillion niet.

Fish heeft nog één of twee geniale albums gemaakt, daarna werd het wat mij betreft ook wel wat minder, al kan ik nog steeds genieten van zijn teksten.

Sowieso 1

Ik vind eigenlijk al Fish's platen lekker en fijn. Hij experimenteert op gedegen wijze met veel stijlen. Alleen die covers-plaat interesseert me niet zo veel.

Nog eens naar m'n favoriete Marillionplaat aan het luisteren.. Blijft een geniaal album

Heb dit nu net ook weer gedaan, inderdaad super !
Waarom ik 'm maar 4,5* had gegeven weet ik niet, dus vanaf nu 5* !

Goeie zet. Ik heb hem inmiddels de nummer 1 positie in mijn top 10 gegund.

Bij mij staat BRAVE al in de top10 en ik plaats maar 1 album per artiest erin ...

Die regel pas ik eigenlijk ook wel toe, maar toch heb ik soms het idee dat ik mezelf dan voor de gek houd. Maar dat zijn momenten van twijfel.

Aan de andere kant is één album van Marillion met Hogarth en ééntje met Fish misschien wel een overweging waard...?

Ik heb dat ook, enkel heb ik een album solo van Fish. Als ik meerdere platen per artiest zou doen dan komt Marillion er wel erg vaak in voor vrees ik.

Op zich niet erg toch? Als dat echt jouw favoriete albums zijn, ver voor andere, dan moet dat kunnen. De kans is wel groot dat je dan ooit "Fanboy" genoemd wordt.

Overigens overweeg ik mijn top tien binnenkort te veranderen...

Oef " fanboy"... of ik daarop zit te wachten

we zijn benieuwd

Het idee dat je als alias ook wel Marillionfreak had kunnen nemen, is toch al te dol.

elke vorm van Freak is er 1 te veel

Grapje Ru, Grapje

Hmmmmm. dank jullie jongens.

Is 1 van de weinige albums die ik de volle score geef, echt alles zit in dit album.
Marillion hun beste, allemaal mooie afgeronde songs en toch nog virtuositeit, en dat ene mindere nummer (Incommunicado) maakt de rest alleen nog maar beter.

Mooie gave productie ook .... geniaal gewoon.

Ook maar eens een berichtje bij plaatsen. Dit was ooit de eerste cd die ik gekocht heb. Heb deze cd + de overige cd's met fish in mijn tienerjaren veel gedraaid. Met Hogarth als zanger ben ik Marillion uit het oog verloren. Maar die periode ben ik nu aan het herontdekken. Marbless is een prachtige plaat, maar ik vind Happiness is the Road nog een stuk beter, daar staat werkelijk waar geen slechte track op.
Nog even terug komend op de Fish-periode. Ik denk dat ik Script for a Jester's tear het beste album vind, met echt vlak daar achter Clutching at Straws, vervolgens Fugazi en als laatste het concept-epos Misplaced Childhood.

Geweldig album, net zo goed als Misplaced Childhood, Brave en Marbles. Is het niet immers dezelfde band, maar met een andere zanger???

Eén ding staat als een paal boven water: White Russian en Hotel Hobbies hebben de mooiste Marillion gitaarsolo allertijden
Hoewel deze solo's op The Thieving Magpie nog nét even beter uit de verf komen voor mijn gevoel......

Het Laatste echte Marillion album en het beste , wat een geweldige plaat , ook hier weer hebben ze alle bonus bagger er onder gezet.

Kut emi , hebben hun zakken nog effe gevuld over de ruggen van Marillion.


Hotel Hobbies (3:35)
Warm Wet Circles (4:25)
That Time of the Night (The Short Straw) (6:00)
Going Under (2:47)
Just for the Record (3:09)
White Russian (6:27)
Incommunicado (5:16)
Torch Song (4:05)
Slainte Mhath (4:44)
Sugar Mice (5:46)
The Last Straw: Happy Ending (5:58)

Wat een bullshit, Marillion werkte gewoon mee aan de remasters en het uitzoeken van de bonustracks. Hell. Er staan hele verhalen in de boekjes van de remasters.

IK heb het voornamelijk over Fish maar volgens mij heeft Marillion ook de rechten niet volledig in handen, zelfs wat demo materiaal van Vigil werd gebruikt op Marillion bonus materiaal dit om Fish nog wat verder door het stof te halen.

De rechtzaken van emi vs Fish hebben Fish aardig genekt.

Maar misschien vertelde Fish mij wel verhaaltjes.

Zo goed was de samenwerking Marillion emi ook weer niet want die zijn ook al wat jaartjes uit elkaar.

Fish had het zo slecht bij emi dat hij in het begin zelf bootlegs uitbracht van live concerten.

gelukkig heeft Derek W. Dick zijn Chocolate Frog label (en daarvoor zijn Dick Bros label), en Marillion hun Racket records, zodat ze dan toch lekker alles in handen kunnen houden.

Over de relatie Marillion/EMI weet ik niet veel, ik ben geen soapliefhebber. Wel weet ik dat de afgelopen jaren een tsunami aan Fish-era materiaal is uitgebracht via bonus-ceedees, remasters, boxsets etc.
EMI diet het prima, als je het mij vraagt.

Jaja...

Demo materiaal van Vigil gebruikt?? Wat een onzin zeg. Dit is gewoon materiaal wat op de volgende Marillion plaat met Fish zou hebben gestaan. Dus veel teksten van Vigil en muziek van Season's End. Als er iemand altijd veel meewerkte met die remasters wat het Fish zelf wel. Fish heeft zelf zijn rechten terug gekocht en dat koste hem een hoop geld, een hoop frustraties en wellicht zelfs zijn huwelijk.

Marillion en EMI zijn sinds het minder is gegaan met de band nooit vrienden geweest. De band gaf altijd het label de schuld van mindere verkopen dit omdat ze in de ogen van de band de albums te weinig promoten. Overigens is deze relatie wel een knipper licht relatie want regelmatig wordt EMI nog ingezet als zijnde distributie partner (zie Hap is the road).

Fish heeft overigens maar 1 plaat bij EMI uitgebracht daarna ging hij naar Polydor (welke hij weer verliet omdat ze voor de coverplaat te weinig budget over hadden in de ogen van Fish) en dat was Vigil en dat Fish zelfs bootlegs uitbracht is zeker niet anders dan dat Marillion dat al sinds het begin jaren '90 doet.

Dit is een schitterende plaat vol hoogstaand muzikale klasse. Lang niet willen toegeven dat deze even goed is dan hun debuut Jester's. Best dat ze terug van richting veranderden want die childhood kan me redelijk worst wezen in vergelijking met deze, Jester's en zelfs Marbles. Marbles was in het begin niet echt mijn ding maar plots viel daar ook den oude franse frank.

Wat is die reus Fish toch fantastisch (los van die marbles).

Zeer geliefd album, en een van de weinige nieuwe uitgaves die ik ook zeer de moeite waard vind. Leuk om in de nummers 'Beaujolais Day' 'Story From a Thin Way' 'Shadows on the Barley' en 'Voice in the Crows' de muziek van Seasons End en de teksten van de eerste soloplaat van Fish te horen. Waren Fish en de andere leden na Clutching nog bij elkaar gebleven hadden deze demos zeker op de nieuwe plaat gestaan.
Als oude Marillion en Fish-freak heeft deze nieuwe uitgave met de extra nummers daardoor een bijzonder plaatje in mijn collectie gekregen!

Ook in Sunset Hill hoor je overigens de tekst van 'Fortunes of War' van het album Suits van Fish...

Ik heb inmiddels al redelijk wat albums van Marillion beluisterd, en wát is dit toch een klasse band. Steeds als ik denk dat een album toch wel hun beste moet zijn is het volgende album weer net zo goed.

Ook deze plaat reken ik tot hun beste albums, samen met o.a. Script For A Jester's Tear, Marbles en Brave. En dan is er nog een wat onderschat album als Somewhere Else, dat ik ook ijzersterk vind.

Op dit album is elk nummer geslaagd. Niet het commerciële succes van Misplaced Childhood behaald, maar wel een prima hit gescoord met 'Incommunicado'. Deze is iets minder gladjes dan zijn voorganger, wat het album veel goeds doet. Muzikaal toch weer anders dan andere Marillion albums, maar wat ze ook doen, ze klinken altijd erg herkenbaar.

Ik blijf voorlopig dus maar Marillion albums kopen, want het loont absoluut!

Zeker doen ! Tip: Afraid of Sunlight

Ik ben al een aantal jaren bezig om het genre (ik noem het dan maar zo) ouwe genesis en marilion te beluisteren. Dit lukte me eigenlijk niet... Echter de afgelopen maand begint het langzaam door te druppelen. Ik begin met de week meer plezier te krijgen in het luisteren naar deze muziek. Zo luister ik al graag naar bijvoorbeeld selling England by the pound en nu begint dit album ook langzaam mijn aandacht te krijgen. Heb het album de afgelopen tijd een paar keer beluisterd en eindelijk krijg ik plezier in het genre.
Gelukkig maar want dan heeft de aanschaf van
Marillion - Script for a Jester's Tear
Marillion - Fugazi
Marillion - Misplaced Childhood
Marillion - Clutching at Straws
Genesis - Nursery Cryme
Genesis - Foxtrot
Genesis - Selling England by the Pound
Genesis - The Lamb Lies Down on Broadway
Genesis - A Trick of the Tail
Tenminste zin gehad. Ik onthoud mij vooralsnog even van stemmen. Als ik dan drie jaar op gewacht heb, kunnen die laatste maandjes er ook nog wel bij, maar ik kom terug, met een weloverwogen stem!

één van mijn favoriete albums aller tijden,
ligt een lekkere duistere sfeer over het geheel, mede daardoor valt incommunicado uit de toon, minpuntje...

de originele setlijst van de lp blijft toch de beste, alle andere lijsten van de latere cd's vullen dan toch niet genoeg toe.