Marillion - Clutching at Straws (1987)

Die zou ik toch eerst even luisteren voordat je hem koopt.

Luisteren kan geen kwaad, maar aan Afraid of Sunlight kun je je geen buil vallen (alleen al vanwege Out of This World).
Ook Seasons End is meer dan het proberen waard.

Rustig maar, Outlaw... Running on Empty heeft nu eenmaal een Steve Hogarth trauma... kan hij ook niks aan doen.

Ho maar Casartelli!

Voor Fish was deze lp een aanklacht richting de bandleden die meer met roem en geld bezig waren dan met het maken van muziek.


Geweldige LP , het beste wat Marillion ooit gemaakt heeft , jammer dat het ego van Mark Kelly niet tegen de uitstraling van Fish kon.

Na de split brengen beide 1 goed album uit en daarna is het down hill.


Ik heb Fish een jaar of 5 geleden voor het laatst live gezien in Tilburg, ik ben op de helft van het concert weggegaan kon het niet meer aanzien.

In de Lobby stond Mark Wilkinson artwork te verkopen , nog even mee staan praten, leuke vent die mede verantwoordelijk is voor het succes wat Marillion gekend heeft , zonder enige twijfel heeft Marillion de mooiste hoesjes .

Fish is een geweldige tekstdichter en heeft vanaf Grendel tot aan de last straw de mooiste dingen gemaakt.

It was a wedding ring , destined to be found in a cheap hotel , lost in the kitchen sink or throw in a wishing well.

Mee eens want Fish heeft best nog wel enkele aardige CD's gemaakt

Dat deze Clutching at Straws de laatste zou zijn kon je tijdens de tour hiervan overigens al merken. Mijn ervaringen op 8 en 9 november 1987 in de backstage area in Ahoy waren dat de bandleden elkaar nauwelijks nog spraken en de verwijten naar elkaar flink heen en weer vlogen. Het was bepaald niet gezellig. Met name de Manager mr J.A. speelde hierin ook een rol.

Neemt niet weg dat deze Clutching At Straws een geweldige plaat is die ik altijd het liefst draai van al het Marillion met Fish materiaal. Het zijn sterke composities en geluidstechnisch klinkt het ook nog eens heel erg goed. De enige Marillion plaat die van mij de volle 5 sterren heeft gekregen, Een prachtige verzameling favorieten, eigenlijk vind ik alleen Incommunicado wat minder.

Top album van een top band!! Ik denk dat ik dit HET album vind met Fish als zanger. De andere 3 vind ik ook mega maar deze heeft 'iets'...moeilijk uit te leggen. Werkelijk geen slecht nummer te bekennen op dit album! Sugar mice is mijn absolute hoogtepunt!! Wat een emotie begeleid door prachige muziek.
Wat kan ik nog altijd balen dat ik Marillion veel te laat heb ontdekt en ze dus ook nooit live heb gezien met Fish
Als er één band is waarvan ik hoop dat ze nog eens een tour gaan doen dan is het Marillion met Fish!!

Hou die gedachten vast, romantiseer het en laten we verder hopen dat het niet zal gebeuren want het kan enkel maar tegenvallen.

... zeker gezien de vocale capaciteiten anno 2010 van dhr. Dick want die zijn echt niet om over naar huis te schrijven.

Weet ik wel alleen lijkt het me geweldig om die mannen samen eens te zien spelen
En misschien is het inderdaad maar het beste om die idealen vast te houden en te romantiseren zoals Vigil zegt...

Moet je niet meer willen Marillion samen met Fish, Zijn verschillende richtingen in gegaan. Ik moet eerlijk zeggen dat ik ze allebei zeer kan waarden. Als echte symfo-liefhebber kan je je hart ophalen bij Marbles. Hoewel ik het jammer vind dat Steve R. veel te weinig ruimte krijgt. Fish blijft Fish.... als die man zingt vind ik het heerlijk. Live is het de laatste jaren ook erg goed vind ik. Patronaat was veel te vol maar wel een heerlijk concert. Concerten in Duitsland zijn geboekt...nu wachten op ons landje. Ik hoop weer eens op Paradiso.....

Vind het wel knap van je dat je denk te weten dat Rothery wel meer ruimte zou willen maar die niet krijgt van de rest van de band. Is het nooit de gedachte bij je opgekomen dat hij misschien wel niet meer zo veel ruimte WIL ?

[erg makkelijk modus] Rothery heeft nu eenmaal flink de ruimte nodig [erg makkelijk modus]

Is Going Under echt een bonustrack?

tja, het is maar het je het bekijkt. Dit was in het tijdperk dat met het belangrijk vond dat de cd-uitgave een pre had t.o.v. de lp uitgave. Going Under stond alleen maar op de cd versie van Clutching en was dus niet te vinden op de LP. Maar ja, ik leerde dit album pas later kennen en alleen van cd dus ik weet niet beter.

Ik heb net zoveel met symfonische rock als met jazz. Helemaal niets dus. Ik meende dat het belangrijk was destijds in het begin van het CD tijdperk dat geluid een erg belangrijke factoer was en had begrepen dat deze CD niet mocht ontbreken. Had ik dus niet moeten doen. Voor fans ongetwijfeld een goede plaat, er zitten heus een aantal leuke nummers bij, want de kwaliteiten van Fish herken ik heus wel.

Zelfde discussie weer. Als ik niets heb met een genre zoals jazz, hiphop, trash of weet ik veel dan ga ik er ook niet binnen stemmen. Luisteren en iets niet goed vinden is wat anders dan een extreem lage beoordeling geven terwijl of omdat het genre je toch al niet bevalt.

Een uitgekakte discussie maar steeds weer actueel helaas.

Eén troost: ik doe er niet meer aan mee .

Ben het wel met Running on empty eens. Ik vervloek Nirvana en (bijna) alles wat met grunge te maken heeft. Toch ga ik niet extreem laag stemmen op bijv. een album als Nevermind. Dat zou ook lastig worden aangezien je geen min (-) sterren kunt geven

Kortom, een CD die ik van mijn eigen nog niet zo vele zakgeld kocht en smerig tegenviel mag je niet bekritiseren? Alleen fans mogen stemmen en liefst 5 sterren lijkt het. Ik ben bijvoorbeeld groot liefhebber van Springsteen, maar heb een CD van hem met 2,5 sterren gewaardeerd, gewoon omdat hij een minder product leverde. Als ik iets slecht vind benoem ik dat. Luister eens naar het debuut van een andere held van mij: John Mellencamp, (toen nog Johnny Cougar) Chestnut Street Incident. Compleet waardeloos. Had een stuk of 4 platen nodig om voorbij de 2 sterren te komen en dat mag rustig gezegd worden.

Clutching at Straws kocht ik in de wetenschap dat ze daarvoor legendarische singles hadden met Kayleigh en Lavender. Toen daarna het catchy Incommunicado uitkwam besloot ik ook op aanbeveling van liefhebbers om mij heen de gok te wagen. En ja, bijna stuk voor stuk prima teksten, maar daaromheen allemaal veel te moeilijke muzikale bewerkingen. Er wordt (in mijn ogen dan he) vergeten dat muziek ten eerste voor het vermaak is. Wat bij Incommunicado wel lukt, lukt voor de rest nergens. Maar blijkbaar mag ik dat niet vinden. Maar elke CD die ik in de kast heb daar stem ik op. Ik zal heus niet alles van Stevie Wonder of Jamiroquai met een halve ster belonen, terwijl ik zeker weet dat zij de laatsten zijn waar ik een CD van zal kopen.

Hendrik68, helemaal met je eens. Niets zo vervelend als mensen die denken dat alleen de liefhebbers hun mening mogen geven. Iedereen mag zijn mening geven, als alleen de fans die geven komt elk album op minstens 4* gemiddeld uit.

Het valt juist te waarderen dat je je toch aan een album uit dit genre wilde wagen. Je geeft zelfs aan dat je de kwaliteit van het album herkent, maar het is gewoon jouw ding niet. Wat is dan in godsnaam het probleem? Marillion is niet heilig.

Niets aantrekken van die zuurpruimige reacties van anderen.

Ja gewoon je mening blijven geven. Ik zie nergens in de wiki staan dat je niet op albums mag reageren waar je wat minder mee hebt. Niets leuker dan discussie en visies delen.
Mensen moeten maar eens accepteren dat er echt mensen bestaan die anders denken.

En men kan er andersom ook voor kiezen om niet op je post te reageren.

Pffffff. Het wordt weer verkeerd begrepen geloof ik en zo blijft het een discussie die nooit stopt. Tuurlijk blijven beoordelen. Ik snap alleen niet dat mensen bij een beoordeling zetten eerst niets met het genre te hebben en de plaat dan maar tot de grond afmaken. Niemand kan ontkennen dat daar iets tegenstrijdigs inzit. Jeetje dat kan ik dan met zoveel bandjes of genres gaan doen waar ik niets mee heb. Ook binnen een genre heb je trouwens sterke en minder sterke platen toch? Maar genoeg dan maar hierover.

Binnen het genre rock is "Clutching at Straws (1987)" een wel heel sterk album. Een minder sterk, of beter gezegd waardeloos album binnen het genre rock is........ . Oh nee , ik heb Herman beloofd mijn grote mond te houden t.a.v. een bepaalde Engelse band die ik hier verder niet bij naam zal noemen .

Nou maak je me toch wel erg nieuwsgierig

Wat de rest betreft; natuurlijk moet je blijven beoordelen! Ik kreeg alleen de indruk dat je het album slecht beoordeelde om de verkeerde redenen.

Gisteren weer eens beluistert en stel mijn oordeel iets bij .
Ik vind het muzikaal de minst verrassende plaat in de post-Fish periode . Het is muzikaal beslist ok . maar de band is hier behoorlijk in dienst van haar frontman gaan spelen . Fish heeft hier overigens wel zijn beste lyrics geschreven . Muzikaal lijkt het wat minder te vlammen . Bekende ritme patroontjes , fraaie maar o zo bekende lickjes van gitarist Rothery en de bekende tapijtjes van toetsenist Kelly . Niet zo heel verrassend dus . White Russian is een uitzondering, hier trekken de heren aardig van leer . Ritmisch ook stuwend en tegendraads .
Maar wonderwel in het concept van de plaat past het allemaal wel .
Fish is hier aan het woord en die heeft veel te vertellen . Waar hij op Misplaced Childhood misschien wel eens over the top ging in zijn lyrics , is het hier verbazendwekkend goed in balans .
Het is ook goed te begrijpen waarom dit de laatste plaat is met Fish .
Fish wilde duidelijk steeds meer spotlight en zijn collega's moesten zich maar schikken in een steeds meer begeleidendere rol .

Dat ging niet werken en waarschijnlijk terecht ging Fish in zijn eigen vijver zwemmen . Clutching is een oprechte sfeervolle plaat . Progressie in hun sound , neen , maar het klopt allemaal wel .
Daarbij , 1987 was bepaald geen hoogstaand jaar op muzikaal gebied en dit mag dan wel als een hoogtepuntje gezien worden . Ik verhoog naar *4.

Ik vind juist dat CAS wél een stap is ten opzichte van de drie voorgaande studioplaten. SFAJT en Fugazi zijn m.i. wel echte (neo-)symfoplaten en als je niet graag met bijvoorbeeld Genesis vergeleken wil worden, dan had de band deze platen niet moeten maken... Misplaced Childhood is qua productie iets volwassener, maar blijft uniek vanwege het conceptalbumkarakter.

Bij CAS zou je misschien best wel een thematische lijn kunnen benoemen, maar ik vind dit toch echt meer een album van losse nummers (of losse 'suites'), als je naar de muziek kijkt, tenminste. Op de een of andere manier is het symfobeeld veel minder sterk (in mijn hoofd dan)...

Maar goed: het album an sich, daar gaat het om. Een aantal prachtige composities, die overigens op La Gazza Ladra of de Live At Loreley-DVD nog wat beter (i.e. organischer en steviger) klinken dan op deze studioplaat. Ik denk dan met name aan Incommunicado (kicken, die liveversie op LGL!), maar het geldt voor wat meer nummers. Door die liveversies ben ik de studioplaat ook weer meer gaan waarderen, trouwens, met name de eerste paar nummers en het gitaar- en toetsenwerk daarin.

Betreft de live uitvoeringen volkomen eens . De nummers winnen absoluut aan kracht en dynamiek .
Betreft de progressie blijf ik bij mijn verhaal . De nummers zijn ten op zichte van Script en Fugazi misschien verhalender geworden , maar Marillion houd wel vast aan de patroontjes die ze zo uniek maakt . Vrij hoekig spel , Kelly's tapijtjes, Rothery die er lekker omheen solleert
en de ritmesectie die het allemaal stevig bijelkaar houd met overigens inventief spel .
De progressie muzikaal hoor ik persoonlijk pas terug op een plaat als Brave met Steve Hogarth . Deze periode is mijn even lief dan de tijd met Fish overigens . Op dat album pakt de groep echt uit en is de afwisseling groot .

Best wel een lijn? Jeetje, het hele album is doordrenkt met alcohol en de omgang met roem. Dit is één van de betere uitgewerkte conceptalbums (die juist niet altijd een verhaallijn hoeven te bevatten). Misschien op dat vlak samen met Afraid Of Sunlight (Hogarth's kijk op hetzelfde onderwerp) misschien wel hun allerbeste.

Wat `n album . Van begin tot eind super .
Fish
Volle mep .