Marillion - Clutching at Straws (1987)

Te lang terzijde geschoven deze pracht plaat. Ik ben me de laatste maanden wat meer aan het verdiepen in het genre en dan voornamelijk Marillion . De keuze is natuurlijk reuze als je zo laat instroomt , maar tot nu toe ben ik aangenaam verrast .Fish solo had ik al compleet op de plank staan en ook de 3 voorgangers van dit album waren mij al bekend. Op 1 of andere manier kwam deze maar nooit in huis . Ik kende de nummers natuurlijk al van het live album ,maar het geheel maakt het zo krachtig. Het is een desolate trip langs de bar en de goot waarbij Fish zichzelf totaal niet spaart. Een emotionele rollercoaster waarbij ik steeds weer iets nieuws ontdek . 5 sterren en een plek in mijn top 10

Kwartje is bij mij ook later gevallen.
Naast Fish zijn sterke lyrics, is de band muzikaal ook gegroeid.

Ik zit weer eens in een Marillion fase. Ik had het dubbel album van CaS nog nooit gehoord, maar met dank aan Spotify nu wel. Leuk om op CD 2 de mix tussen Seasons End en Vigil in a Wilderness of Mirrors te horen.

Beste met Fish m.i.

Mooi beschreven hierboven Twinpeaks!

Als je zo doorgaat met het waarderen van hun albums komt een plaats in je top 10 artiesten ook steeds dichterbij; of is die weg nog lang?

Ja, voor mij met terugwerkende kracht. Toen het album uitkwam was ik licht teleurgesteld, maar daar is nu niets meer van over.

Ze zijn inderdaad hard op weg naar die top 10 .

Kwam bij mij ook later binnen.
Sugar Mice vond ik trouwens al wel een heel mooie song.
Ik zweerde altijd bij Misplaced Childhood, maar deze overtreft die plaat.
Het klinkt organischer en ook wat losser muzikaal.
Fish textueel in topvorm.
Warm Wet Circles....kom er maar eens op!
Grimmige plaat, al is de muziek melodieus en toegankelijk.

Heb nog een gesigneerd fanclubdag T Shirt van de fanclubdag in Tivoli. Maar dit terzijde. Vind dit album geluidstechnisch gezien beter klinken dan Misplaced. Luister maar eens via een goede koptelefoon naar bijvoorbeeld Torch Song. De gitaarsolo uit Sugarmice bezorgt me na 30 jaar nog steeds kippenvel. Draai hem eigenlijk het vaakst van al hun cd's. Mag ik dat zeggen. Ja dat mag ik zeggen.

Dat heb ik toevallig met de solo van The Last Straw.

Nog steeds mijn onbetwiste favoriet met Fish op zang. In de tussentijd heb ik bij 'mindere god' Incommunicado helemaal door hoe fantastisch de tekst is en de hilarische videoclip maakt het nog een stapje beter. Fish zat er helemaal doorheen op dit moment, maar schreef een paar van de beste teksten tot dan toe (White Russian, Sugar Mice, The Last Straw) en heeft een paar van zijn beste zanglijnen. Die uithaal in Slainte Mhath is voor mijn gevoel een van de meest krachtige tonen die hij ooit uit zijn keel heeft geperst. Ook Rothery heeft een paar van de beste solo's uit zijn carriere die bij vlagen qua intensiteit en techniek meer naar heavy metal neigen.

Waar ik het concept op Misplaced Childhood altijd wat vaag heb gevonden, voel ik hier veel beter de aftakeling en onvrede van de hoofdpersoon. Een voorbeeld van een van de meest tragische zinnen:

So if you want my address it's number one at the end of the bar
Where I sit with the broken angels clutching at straws and nursing our scars

Of wat te denken van:

And if you ever come across us don't give us your sympathy
You can buy us a drink and just shake our hands
And you'll recognise by the reflection in our eyes
That deep down inside we're all one and the same

We're clutching at straws
We're still drowning
Clutching at straws

De eerste twee albums zitten muzikaal wat spannender in elkaar in het opzicht dat ze vooral lekker voortborduren op de vroege Genesis-stijl, maar Marillion heeft toch net altijd wat meer mijn voorkeur gehad. Helemaal op Misplaced Childhood en Clutching At Straws laat men zien hoe symfo/prog op intelligente wijze verwoven kan worden met toegankelijke composities en diepe teksten. Een mooie afsluiter van een helaas erg korte era.

Voorlopige tussenstand:
1. Clutching At Straws
2. Fugazi
3. Script For A Jester's Tear
4. Market Square Heroes
5. Misplaced Childhood

Fantastisch album en een mooie omschrijving. Ik wil ook nog een lans breken voor White Russian. De emotie in de muziek gecombineerd met de tekst is kippenvelopwekkend.

Beste met Fish. Al viel dat kwartje bij mij pas later.

Zelfde hier.

Clutching At Straws.
Een kleurrijk persoon tussen figuren in zwartwit.
De demonen waartegen Jack Nicholson vecht in The Shining van Stephen King.
In zijn rol als Jack Torrance waarbij zijn alcoholisme wordt weergegeven als vriendelijke geesten.
Geniaal vertaald op het witte scherm, waarbij ik mij afvraag in hoe verre er hier sprake is van Methodacting.
Zijn er raakvlakken met Fish; is hij de hoofdpersoon die symbolisch op de albumhoes zijn narrenpak heeft uitgetrokken.
Moe van de rol van frontman; een duidelijke link naar het alleen verder willen gaan.
Iets minder grootschalig, iets minder op de voorgrond.
Als zanger staat hij los van de overige bandleden, die zijn gevoelens muzikaal omlijsten.
Zij een eenheid; hij er min of meer los van.
Ik heb het idee dat de muzikanten hun voldoening halen uit het samenspel, en Fish dreigt weg te zakken in de teloorgang van de roem, vluchtend in eenzaamheid en drank.
Kijk wat er bij andere iconen uit de jaren 80 is gebeurd; Freddie Mercury, Prince, Michael Hutchence, Michael Jackson en George Michael.
Allemaal zochten ze min of meer troost in middelen die uiteindelijk hun ondergang betekenden.
Seks, drugs en rock & roll.
Clutching At Straws is het verslag van eindeloos touren; de minibar in het hotel, elke avond een andere stad.
De onmogelijkheid om een goede familieband op te bouwen.
Misplaced Childhood was een terugkijk op een niet helemaal geslaagde jeugd, met de hang naar roem en erkenning; gevormd in volwassenheid.
Clutching At Straws is de zware overgang, met alle beproevingen en gevaren.
Fish klinkt hier maniakaler, het lieve en zachte geluid is bijna helemaal verdwenen.
Incommunicado leek in eerste instantie er niet tussen te passen, ook de keuze van eerste single leek een onlogische.
Achteraf gezien is juist dit nummer de uitbarsting; de overgave naar het kwade.
Het moment dat Anakin Skywalker in de vorm van Darth Vader valt voor The Dark Side.
Iets wat Fish waarschijnlijk bespaard is gebleven door solo te gaan.
Maar waarschijnlijk zoek ik er iets groots achter, en is dit gewoon een geslaagde opvolger van Misplaced Childhood, en is het gewoon een mooie interactie geweest, zonder de door mij alle aangehaalde dramatiek.
Fish en Marillion hielden zich ook zonder elkaar prima staande.
Voor mij persoonlijk wel minder dan Misplaced Childhood.

Ik lees veel dat het kwartje pas later valt. Misschien moet dat hier ook nog gebeuren. Hoewel Clutching At Straws een mooi album is, heb ik nou niet het gevoel een klassieker in handen te hebben. De voorgaande albums doen me dan toch beduidend meer. Toch is de receptuur niet veel anders eigenlijk. Het is heel smakelijke eighties prog. Ik geniet nog steeds van de keyboardpartijen, het soleerwerk en de geweldige stem van Fish. Er is in elk geval niks mis mee. Geen gebrek aan energie of vakmansschap. Na dit album wordt het natuurlijk ook wel interessant, omdat ik geen idee heb wat de band voor koers zal varen. Uiteindelijk zal ik deze plaat in de toekomst vaker draaien. Ik hoop dat het kwartje ooit nog zal vallen, maar songs als Incommunicado doen het sowieso wel erg goed.

Tussenstand:
1. Misplaced Childhood
2. Fugazi
3. Script For A Jester's Tear
4. Clutching At Straws
5. Market Square Heroes

Eens met de vorige schrijver. De klassiekers waren al afgeleverd. Ondanks prachtige nummers als 'sugar mice' en 'white russians'. Misschien is het album té perfect, té gepolijst. Fish is op dit album misschien ook wel té goed bij stem. Het ruige gevoel van Fugazi en Script is verdwenen. Het blijft natuurlijk wel een prima album.

1. Fugazi
2. Script For A Jester's Tear
3. Misplaced Childhood
4. Clutching At Straws
5. Brave

Geen slechte of matige albums uit de Fishperiode, maar persoonlijk vind ik dit album een fikse stap voorwaarts.
Fish zingt ontspannender en meer vanuit zijn eigenlijke bereik en de band is ook meer een eenheid geworden.
Het is allemaal wat dynamischer en losser. Ik hou in principe wel van de wat hoekige sound van de voorgangers, maar dit is wat mij betreft één van hun betere.

Die is ook geweldig. Eigenlijk alle solo' s van Steve.

Voor de liefhebbers.
Fish gaat met pensioen tenminste dat beweert hij en treedt op in Tivoli en Paradiso waar hij dit album in zijn geheel zingt aangevuld met werk van zijn nieuwste cd die in september uitkomt.
23 oktober ben ik erbij in Paradiso misschien zijn er meer freaks van dit forum die ook gaan.
Lijkt me een laatste kans om hem live te zien en die wil ik zeker niet missen.

En Den Haag, Heerlen en Nijmegen

Album zal pas (minimaal) mei 2019 het licht zien

Ik ga het wel overwegen. Clutching is een favo Marillionalbum van mij.
Fish is niet meer de vocalist die hij was natuurlijk, maar één keertje kijken lijkt mij toch wel mooi.

Net kaartjes gekocht voor de show in Heerlen (dank jullie voor de tip, vigil en jakkepoes!). Den Haag was uitverkocht. En heel fijn om dit album eens live te mogen gaan horen. En als jullie daar ook zijn en mij mochten zoeken, ik sta aan het einde van de bar

Op de site van Fish trouwens een prachtige bewerking van de hoes van dit album !

Heerlen is mij net iets te ver, Den Haag ben ik dan weer wel

Fish Holds A Torch To The Songs Of The Past With Outstanding Glasgow Show - metaltalk.net

Mooie recensie met foto's

paradiso is ook nog beschikbaar

De langverwachte cd box komt er aan
...en uiteraard de lp box

Mooi vooruitzicht!

Zou eigenlijk in september komen maar dus verschoven naar november. Aangezien de nieuwe cd van Fish is uitgesteld naar mei 2019 heeft onze vriendelijke Schotse vriend dus eigenlijk niets te verkopen bij zijn najaarstour wat in 1ste instantie dus wel de bedoeling was.

Nou ja zo lopen die zaken, de box zal wel weer in huis komen hier.

Tour uitstellen dan maar?

Deze "Deluxe Edition" zit al zo'n twee jaar in de planning, dus tijd gehad zeg maar.....
Daarom, wat ik dan weer ongelooflijk slecht vind is dat ondanks de huidige goede samenwerking tussen Fish en Marillion, de organisatie presteert om doodleuk weer met een bonus de fans te verleiden dit in de voorverkoop bestellen. Dan krijgen we weer een hele bijzondere handtekening van alleen Fish als je bij hem koopt en als je bij de band zelf besteld krijgen we weer een papiertje met daarop alle 4 (!) de handtekeningen van de bandleden.
Was het nu echt zo ingewikkeld om een paar duizend A4'tjes bij Fish te bezorgen en een paar dagen later dit door te sturen naar de Racket club om de rest te laten krabbelen waarna de helft weer terug gestuurd werd naar Schotland? Moet zelfs nu nog lukken voor november.

Wel een must have deze box.

Maar welke? Of beide?