menu

Marillion - Fugazi (1984)

mijn stem
3,95 (375)
375 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: EMI

  1. Assassing (7:01)
  2. Punch and Judy (3:18)
  3. Jigsaw (6:46)
  4. Emerald Lies (5:08)
  5. She Chameleon (6:53)
  6. Incubus (8:30)
  7. Fugazi (8:02)
  8. Cinderella Search [12" Version] * (5:31)
  9. Assassing [Alternate Mix] * (7:40)
  10. Three Boats Down from the Candy * (4:00)
  11. Punch & Judy [Demo - Previously Unreleased] * (3:50)
  12. She Chameleon [Demo - Previously Unreleased] * (6:34)
  13. Emerald Lies [Demo - Previously Unreleased] * (5:32)
  14. Incubus [Demo - Previously Unrealesed] * (8:09)
toon 7 bonustracks
totale tijdsduur: 45:38 (1:26:54)
zoeken in:
avatar van crosskip
3,5
Ozric Spacefolk schreef:
Verder bestaat er ook een andere mix van Assassing die ik veel gaver vind, met een vette riff van Rothery. Nu speelt Rothery al bijna nooit riffs, dus best uniek eigenlijk.

Steve Rothery strooit toch wel regelmatig met riffs, of jij moet een hele andere definitie hebben van het woord riff =p Wel een toffe alternatieve mix inderdaad.

Het album zelf is bij mij toch eigenlijk nooit echt geland. De opener vind ik erg tof en de afsluiter is zowat het beste wat ze met Fish gemaakt hebben, maar verder pakt het me toch nog niet. Misschien maar weer eens een draaibeurt geven en kijken of er eens een beoordeling uit gaat rollen.

Ozric Spacefolk
crosskip schreef:
(quote)

Steve Rothery strooit toch wel regelmatig met riffs, of jij moet een hele andere definitie hebben van het woord riff =p Wel een toffe alternatieve mix inderdaad.


In de Hogarth-tijd wel vaker riffs inderdaad. Maar in de Fish-tijd toch wel vaak dat cleane geluid met veel delay en chorus.

avatar van crosskip
3,5
Ozric Spacefolk schreef:
(quote)


In de Hogarth-tijd wel vaker riffs inderdaad. Maar in de Fish-tijd toch wel vaak dat cleane geluid met veel delay en chorus.

Een riff met een clean geluid en delay vind ik persoonlijk ook gewoon een riff, maar ik snap wel wat je bedoelt. Alsnog zijn er in de Fish-tijd ook wel een paar van die 'echte' riffs te vinden, zoals deze in Forgotten Sons

Ozric Spacefolk
Ja, riff is maar een breed begrip, zo heb ik het ook wel eens over een synth-riff. Maar dan moet ie wel dik zijn. Saga was daar erg goed in.

Nou ja, hoe dan ook. Ik vind Rothery niet echt een riffer. Meer een gitarist die sfeertjes neerzet. En met verve. Eigenlijk de enige die dat zo kan.

Terug naar Assassing; de drumpartijen laten ook al direct meer dynamiek en avontuur horen, die het debuut zo miste. Verder vind ik wel dat Mosley hier en daar wel erg overdrijft zoals op Emerald Lies en Incubus.

Ik vind de songs van deze plaat over het geheel erg sterk (daarom mijn hoge cijfer), maar liveversies op bijvoorbeeld La Gazza Ladra en Loreley vind ik stukken lekkerder. De songs klinken hier wat kil, en met name Jigsaw Pieces, die heeft zoveel meer emotie op La Gazza Ladra.

avatar van bikkel2
4,0
Ik vind Mosely's partijen op die nummers wel smaakvol gedaan Ozric. Maar dat kan een kwestie van smaak zjjn.
Qua creativiteit is het drumwerk wel een behoorljjke stap voorwaarts idd.
Wel vind ik Mosely op lange duur wat voorspelbaar met zijn fills. Het klopt allemaal wel, maar je weet op een gegeven moment precies wat hij gaat doen.
Op Marbles drumt hij wat frivoler en minder authentiek.

* ik ben zelf ook drummer, dus ik let daar nogal op.

Ozric Spacefolk
Bij mij idem ditto Michel.

Ik heb alleen het idee dat Mosley zichzelf even op de kaart wilde zetten op deze plaat. En je hebt gelijk met dat voorspelbare.

Al vind ik de drumpartij op White Russian wel één van de beste die ik ken. Ik oefen daar vaak op.

Maar weer even over Fugazi: Assassing, Punch & Judy en de titelsong zijn subliem gedrumd. Emerald Lies is veel te veel, too much, te uitbundig, en hetzelfde geldt voor het belangrijkste thema van Incubus. Het is gewoon teveel, vind ik. Al is het wel knap. Ik merk dat ik zijn stijl niet makkelijk kan oppikken. Het verschilt zo enorm van al het andere. Wat het dan wel weer interessant maakt, om onder de knie te krijgen.

avatar van bikkel2
4,0
White Russian is idd perfect ( ik prefeer de uitvoering op Thieving MP) maar daar overtreffen ze sowieso wat studio spul.
Ik moet eens snel achter die remaster aan trouwens.

Ozric Spacefolk
Dat was ook precies mijn idee; Jigsaw is zo mooi op Thieving Magpie. Veel mooier dan de studioversie.

avatar van SemdeJong
4,0
Krachtig Prog nummer opent het album gedurende 7 minuten. Met Jigsaw komt de sound van Marillion welke ik zo goed vindt. She Chameleon is top met haar krachtige tromgeroffel, haar kwetsbaarheid welke dan weer extreem krachtig je speakers uit knalt. Een perfecte opbouw van spanning. Dit geldt ook voor Incubus. Met het heerlijke Cinderella Search beginnen de bonusnummers. Fugazi is het tweede studioalbum van een groep welke inmiddels al heel wat jaren prima platen aflevert.

avatar van bikkel2
4,0
Blijft toch een opmerkelijke move. Progrock was eigenlijk een beetje not done geworden rond deze periode.
De grote bands in dit genre waren of uit elkaar of namen een andere weg om te continueren.
Neoprog...... Marillion pakte het stokje gewoon over en haar spannende muziek bleek gewoon prima in het tijdsbeeld te passen.
Bondiger, maar spannend en creatief zat om het genre te laten overleven.
Fugazi blijft een fijn album.

Ozric Spacefolk
Hohoho.... Vergeet je toch bands als Saga, Rush en Toto, die prog op een andere manier wilden benaderen. Namelijk via de pop/rock.

Niks tegen neoprog. Maar er zijn ook andere manieren op prog te maken. En met name Saga was toch echt een band die ná de prog-hoogtij dagen kwam, en iets unieks neerzette.

avatar van vigil
5,0
Vast en zeker maar Neoprog komt toch echt niet voort uit de door jouw genoemde bands. Eigenlijk had dit bericht van Bikkel bij de eerste plaat van Marillion moeten staan. Verder komen jouw bands natuurlijk voort uit de 70's en hadden daar al succes. Marillion en co. kwamen op begin jaren 80 (82/83) na de punkrevival en dat is toch heel iets anders

avatar van bikkel2
4,0
Saga was er al in de jaren 70 idd, dus die kwam zeker niet na Marillion.
Toto deed van alles, maar heb ik toch altijd meer als A.O.R band beschouwd ,- wel met slimme zijsprongen naar van alles en nog wat.
Marillion maakte met Fish prog die duidelijk voort kwam uit de traditionele hoek, maar dan met een eigentijdsere feel. Saga, Toto en ook Rush klinken weinig Europees. Is met Styx en Kansas ook het geval.

Ozric Spacefolk
Dan heb ik het gewoon verkeerd begrepen.

Inderdaad zijn Marillion (en Pendragon, IQ etc.) erg conservatief van aard, en lijken meer op Genesis en Yes en Camel en Pink Floyd etc.

Die andere bands gingen hun eigen weg (meer hardrock/pop gericht). Maar we hebben nog wel de britse It Bites die maar niet te vangen is

avatar van bikkel2
4,0
Veel prog uit de 80's naast Marillion spreekt mij niet meer aan.
De 1e Pallas vind ik door de grimmige sfeer nog aardig, maar van IQ heb ik niets meer. Geen originele band. Raap alle restjes van progrock bijelkaar en je komt bij IQ uit. De zanger gaat mij trouwens snel irriteren.
Van It Bites kan ik mij niet veel meer herinneren, maar die klonken idd anders.

avatar van vigil
5,0
It Bites? die waren erg poppy. Tuurlijk wat symfonisch maar altijd met een schuin oog naar de hitlijsten. Maar die werden pas bekend toen Marillion al 3 platen uit had.

Twelfth Night, Pallas inderdaad en daarna kwamen Pendragon en co.

avatar van bikkel2
4,0
Ik herinner mij All In Red en Calling All The Heroes. It'all coming back now !
Ja, dat waren bijna hitjes.
En waarom ook niet. Marillion kreeg dat op een gegeven moment ook in de smiezen. ( Kayleigh, Sugar Mice .)
Niets mis met catchy songs hoor.

avatar van vigil
5,0
bikkel2 schreef:

Niets mis met catchy songs hoor.

ow, maar ik zal de laatste zijn die dat zal ontkennen

avatar van bikkel2
4,0
Jou smaak een beetje kennende lijkt me dat ook niet vigil.

avatar van Cor
4,0
Cor
Ietsje minder dan het overweldigende debuut, maar deze 'moeilijke tweede' mag er zijn. Genoeg emotionele kading in de songs, zoals het majestueus meanderende 'Incubus' of het fijn agressieve 'Assassing' en de dynamische afsluiter en titeltrack.

avatar van daniel1974nl
4,0
Dit blijft een hele lekkere plaat. Prachtige remasterd ook in de 2-cd versie. Ik had het orgineel maar deze is tocfh echt zoveel beter (net als alle andere 7 remasters moet ik zeggen) al blijf ik er bij dat vele nummers live net iets strakker en beter tot hun recht komen. Fugazi op The Thieving Magpie of Cinderella Search op Real to Real zijn bijvoorbeeld twee voorbeelden.

Ik ben tegenwoordig veel meer onder de indruk van het late Marillion, zeker wat betreft veelzijdigheid, maar dit mag er wezen en is een album dat ik zo nu en dan nog met veel plezier opzet.

4,5
De laatste van de albums met Fish om voor mij te ontdekken. Prachtige plaat wederom . Het knalt er direct al in met Assassing .Prima voortzetting van het prachtige debuut . De songs zijn nog wat meer uitgewerkt en de teksten van Fish zijn weer van hoog niveau. Een fijne plaat met weer een prachtige hoes . Favorieten hier : Emerald Lies en Fugazi , maar alles is van hoog niveau . Al is Punch and Judy wat flauw. 4 en halve ster.

avatar van bikkel2
4,0
Klinkt nu wel als 1 van hun meest gedateerde albums - Oei wat 80's - maar er staan puike songs op, met sowieso betere drumpartijen.
Produktie is vrij kil, maar in Assassing komt dat juist perfect tot zijn recht.
Prima vervolg.

avatar van Zagato
4,5
bikkel2 schreef:
Klinkt nu wel als 1 van hun meest gedateerde albums - Oei wat 80's - maar er staan puike songs op, met sowieso betere drumpartijen.
Produktie is vrij kil, maar in Assassing komt dat juist perfect tot zijn recht.
Prima vervolg.


Zeker in combinatie met Fish's pompeuze, alliterende en soms onbegrijpelijke teksten.

avatar van lennert
4,5
geplaatst:
Bijna zou ik het album de volledige score geven, maar uiteindelijk merk ik toch dat ik het (vrij goede) Jigsaw toch teveel een 'simpel' buitenbeentje vind tussen het muzikale geweld. Wat blijft Fugazi toch een heerlijk stevig album na het meer atmosferische Script For A Jester's Tear! Vreemd dat ik bijna niemand ken die dit album ooit noemt tussen de klassiekers, terwijl ik dit met zoveel plezier eerder aan zet dan Marbles of Misplaced Childhood.

Ik merk dat ik de schoonheid van de titeltrack nooit genoeg besproken heb, maar het is met stip een van de beste songs met Fish op zang. Helemaal als tegen het einde de fluit en het marcheerritme worden ingezet en hiermee een soort vals gevoel van optimisme wordt gegeven, ga ik helemaal op in het geheel. Waar ik me bij Genesis nog wel eens ergerde aan het volstoppen met tekst van de songs, vind ik het hier allemaal zo ongelooflijk goed passen. Ik ben ook echt dol op de klinische productie, die het geheel een nog killere en meer cynische sound geeft. Een onderschat pareltje!

Voorlopige tussenstand:
1. Fugazi
2. Script For A Jester's Tear
3. Market Square Heroes

avatar van RuudC
4,5
geplaatst:
Wauw, gewoon wauw. Ik ging er eigenlijk altijd van uit dat na Script For A Jester's Tear, Misplaced Childhood kwam. Nja, Fugazi dan maar. Na een aardige opener wordt dit album echt steeds beter en zijn de laatste drie songs van wereldklasse. Punch And Judy en Jigsaw mogen er ook absoluut wezen, maar Marillion gaat op de tweede helft pas echt los met frivool spel en uitbundige passages. Ik heb zelfs nog de volle vijf sterren overwogen, maar daarvoor had zeker Assassing toch wel beter moeten zijn. Wat een onterecht ondergesneeuwd album.

Tussenstand:
1. Fugazi
2. Script For A Jester's Tear
3. Market Square Heroes

avatar van meneer
geplaatst:
Hmmm, ergens was dit album bij mij in de vergetelheid aan het raken. Maar door de laatste twee toffe berichten van de grazende heren RuudC en lennert (ook al in 2012 ?) kwam er weer een verlangen om dit album eens te gaan beluisteren. Ook de andere ‘oudere’ albums met Fish staan op de Marillion playlist die ik voor de zomer van 2018 heb aangemaakt.

Waarom is dit album naar de achtergrond geraakt bij mij ? Het was mijn eerste album van de band wat ik kocht toen het net uitgekomen was. Samen met een vriend hadden we gehoord van een nieuwe Genesis-achtige band waarvan de zanger zijn gezicht net zo schilderde als Gabriel in de jaren 70. Als 17-jarige fans moesten we dat natuurlijk hebben ! Op de fiets naar de winkel om de lp’s aan te schaffen. Hij kocht ‘Script’ en ik ‘Fugazi’.

Laten we zeggen dat ik zeer moest wennen aan het album. Een vreemde ietwat depressieve hoes (toen toch ook zeker altijd van belang om het geheel van een album tot je te nemen), teksten waar ik als 17-jarige een weinig van begreep. De zang was lichtelijk ‘des Gabriels’ en ik hield wel van deze zang, de man er achter, de hoge uithalen en de kracht van zijn stem. De band erachter was meer achtergrond en niet zo sterk als de zanger. Allemaal wat iel. Nee, dan was ik toch wel wat jaloers op mijn vriend die ‘Script’ had gekocht. Inmiddels natuurlijk gekopieerd gekregen van hem op een BASF 90 cassettebandje . Mooiere hoes, ik vond de muziek wat steviger en dieper binnenkomen. Maar hé, ik had wel 20 gulden (of daar in de buurt) betaald voor ‘Fugazi’ en dat was best wel een smak geld om je ‘verlies’ toe te geven dat het andere album beter was (ik heb dit trouwens al eerder ergens op MuMe verwoord, geloof ik)

Toch veel beluisterd in die dagen. Liggend op bed, de teksten ontledend. Heerlijk album maar een te groot fan van een andere band waarmee ik het vergeleek. Later kwam dit wel goed na een legendarisch concert in Utrecht waar Fish nog zijn gezicht beschilderd had.

Maar nu, 2018, leer ik het album als 50-er herwaarderen en kan er dieper in gaan. En ergens ook omdat het ‘andere’ Marillion nu veel credits heeft en deze Marillion periode van de begin jaren 80 daardoor ook wat naar de achtergrond dreigt te raken. Ik vergelijk de zowel oude als nieuwe Marillion niet met elkaar want daarvoor zijn de ego’s van zowel Fish als Hogarth te groot en te verschillend. En de invloed van de betreffende verschillende decades op de muziekstijlen en het instrumentale ook.

En toch: geen enkel Marillion album heeft een mooiere script opening dan het wanhopige “So Here I Am Once More...”.

avatar van lennert
4,5
geplaatst:
meneer schreef:
Maar door de laatste twee toffe berichten van de grazende heren RuudC en lennert (ook al in 2012 ?) kwam er weer een verlangen om dit album eens te gaan beluisteren.


Yes, maar ik ben toen nooit verder dan Anoraknophobia gekomen, voor het complete plaatje wel zo eerlijk om het toch nog eens helemaal af te maken!

avatar van bikkel2
4,0
geplaatst:
Fugazi is minder warm dan script, dat is een feit.
Een vinnigere plaat vooral en de productie is gewoonweg kil.
Maar de band is organischer en met de drummerswissel Mosley i.p.v Pointer, is er ook een sterkere basis.
Songmatig omarm ik Script wel meer. Wat meer emotie lijkt die plaat ook te hebben.
De titelsong Fugazi is onverwoestbaar sterk.

avatar van Zagato
4,5
geplaatst:
Potverdrie. Dank voor deze marathon. Niet dat Marillion ooit weg is bij mij maar is besef nu weer hoe erg ik het Marillion van de Fish periode mis. Vier geweldige albums met elk een eigen karakter. De emotie van de muziek gecombineerd met de inventieve (soms wat pompeuze) teksten van Fish. Ik ken geen vergelijkbare band, nee ook niet Genesis dus.

Gast
geplaatst: vandaag om 19:18 uur

geplaatst: vandaag om 19:18 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.