Marillion - Fugazi (1984)

Niet mijn favoriete album uit de Fish-periode, maar in die periode levert Marillion altijd en hier dus ook. Goed album!

Na bijna 40 jaar, kan ik nog steeds genieten van dit album.
Heb zelf niet veel met remixen en bonusnummers en heb dan ook nog steeds de "oude" CD in huis.

Ik vind "Fugazi" een waardige opvolger van hun debuutalbum. Klinkt ook net even frisser en dynamischer dan "Script".

Afgelopen zaterdag de boxset uit 2021 aangeschaft voor net iets meer dan dertig euro. Eigenlijk was ik voor Script... naar de platenzaak gegaan maar uiteindelijk toch eerst met deze huiswaarts gekeerd. Album inmiddels meerdere keren beluisterd en ik ben echt helemaal om. Vooral Jigsaw en de laatste drie nummers weten me enorm te raken.
Steeds meer ben ik me bewust dat ik fan ben van het geluid uit de jaren ´80. Voor veel mensen cheesy en gedateerd maar ik vind het prachtig net zoals ik de platen uit de jaren ´80 van Rush ook tot hun beste werk nomineer.
Het album staat inmiddels al meerdere dagen op repeat en ik denk met veel plezier terug aan afgelopen zaterdag toen ik het album kocht, een dag om nooit meer te vergeten en ik kijk dan ook uit om de andere 3 albums met Fish op zang aan te gaan schaffen.

Andere drummer maar dezelfde producer. Dat betekent dat deze plaat 1000 malen beter is ingedrumd, maar Nick Tauber maakt er wel een snare-drum-feestje van. Hetzelfde geldt voor de synthesizers. Ik geloof dat Nick wel een new-wave-liefhebber was, en daardoor die synths en snaredrumklappen liet overheersen, maar mooi is het niet.

De songs daarentegen zijn erg geraffineerd. Assassing veegt in zijn eentje het hele debuut van de tafel. Wellicht één van hun beste eerste songs, en ook een goede song voor Rothery om te laten zien, dat hij ook wel kan rocken. Het middenstuk is van ongekende klasse. Er zijn twee versies van deze songs, waar het middenstuk anders gemixt is, beide versies vind ik gaaf.

Deze plaat vind ik zoveel malen beter dan hun debuut, alleen vind ik de productie helemaal niet mooi, als je het vergelijkt met Misplaced Childhood en Clutching at Straws. Gelukkig staan veel songs van deze plaat her en der op prima liveplaten (Real to Reel en Thieving Magpie). De beste song van deze periode (Cinderella Search) werd gedegradeerd tot b-kant, zowel in een korte als lang versie (7" of 12"). De 7"-versie doet kiekenboe op B-Sides Themselves, maar als je de 12"-single van Assassing hebt, dan heb je ook de volle versie van Cinderella Search. Een gave live-versie is dan weer te vinden op Real to Reel.

Leuke andere drum-weetjes: voordat Ian Mosley werd gekozen als nieuwe drummer, gingen drie drummers hem voor: Jonathan Mover (te horen op de single Three Boats Down from the Candy) die later 'succes' zou krijgen bij de supergroup GTR (met Steve Howe en Steve Hackett), Andy Ward (van Camel) en John Martyr (die later bij de soloband van Fish een flinke tijd zal spelen)..

Andy Ward schijnt te hebben meegeschreven aan Assassing en Jonathan Mover aan Punch and Judy. De credit van Andy Ward zie ik dan weer nergens terug, maar Mark Kelly zegt dit in de linernotes, dus zal het wel zo zijn.

Nog even over Ian Mosley; zijn wat heftiger drum-spel is toch op deze plaat het meest aanwezig, zoals op Punch and Judy, Assassing, Fugazi, Incubus, maar met name op het wat ondergewaardeerde Emerald Lies. Het is niet een al te best nummer, dat een beetje lijdt aan inspiratie-gebrek en lijkt op een samenraapsel van ideëen die niet in andere nummers pasten. Maar het drumwerk is wel erg gaaf. Het enige nummer van Marillion met timbales. Toch wel gaaf.

Nog even een gedachte over het wat verguisde She Chameleon. Nu weten we intussen wel dat Fish erg biografisch te werk gaat in zijn lyrics. Zo gaat Kayleigh over een echte, bestaande vrouw.

In She Chameleon noemt hij een bepaalde vrouw een lizard en een whore. Ik vraag me af of de dame in kwestie die hem in dank afneemt. Maar misschien is nooit echt duidelijk geworden over wie hij zingt. Ik geloof dat de bandleden niet echt blij waren met deze tekst, die nogal banaal is, terwijl de song zelf best een goede arrangement kent, al is het kerkorgel op een gegeven moment wel een beetje té.

Dit is wat ik op het web vond over de song:

[bron:Marillion – Fugazi (Deluxe Edition) – T P A - theprogressiveaspect.net]

Marillion – Fugazi (Discogs)

Album nummer twee in de bezetting Fish / Trewawas / Rothery / Kelly / nieuwe drummer Ian Mosley heb ik ook in een gatefold vinyl met de teksten binnenin (en leesbaarder dan op de voorganger) met opnieuw een mooie hoes én een goede vijfenveertig minuten.

Had ik op de voorganger nog het gevoel dat gezongen en instrumentale stukken soms naast elkaar functioneerden, dan is dat gevoel hier al fel verminderd. Hier staan een aantal ferme krakers op, voor mij zijn dat Assassing (prachtige opener), Jigsaw, Incubus en het titelnummer met die prachtige piano intro en dat hartverwarmend eindstuk.

Eerder enigmatisch zijn de teksten van Fish en, ik geef het grif toe, vaak kan ik totaal niet raden waarover hij het heeft: zijn teksten zijn zo uitgebreid, zo rijk van woordenschat dat het mij veel prikkels oplevert in mijn zoektocht naar de betekenis. Het voelt alleszins alweer zwaarmoedig aan maar omdat de songs mij beter in elkaar lijken te zitten, valt die donkere zijde minder op dan op het debuutalbum.

Ik gok op een aantal thema's: een vriend verraden, relatieproblemen, vertrouwen beschamen, hypocrisie of hoe het er soms in de echte wereld aan toegaat. Herkenbaar, al te herkenbaar, jammer genoeg. Subliem blijven de bijdragen van gitarist Steve Rothery en heel zeker samen met die toetsenpartijen. Zijn het gedachten of klinkt dit album ook beter dan de voorganger? Ja, hier slaat de tedere tikker een slag over.

Script for a Jesters Tear is ondanks dat Fugazi ook een zwaarmoedig album is, wat warmer en melancholischer naar mijn idee, wellicht met wat meer highlights, maar dat is persoonlijk.
Daarintegen is Fugazi muzikaal een stap voorwaarts, mede ook door de drummerswissel. Ian Mosely is een stuk dynamischer en creatiever dan Mick Pointer.
Fugazi klinkt verder wat bijtender en feller ook.
Wederom een sterk album.

Wat is dit toch een retegoed album nog steeds . Pas de deluxe cd boxset gekocht en alleen om de live uitvoeringen is het het geld al waard .
De prijsnummers vind ik ; Assassing , She Chameleon , Incubus , Fugazi en het schitterende Jigsaw ( nummer wordt steeds beter ) . De Blu Ray staat maar liefst 5 uur en 53 min materiaal op incl een gefilmed Live concert Fot Swiss tv . Wat wil je nog meer waar voor je geld .
Bezit nu de 4 eerste deluxe sets van Marillion met Fish . Welke de beste is , zou het niet weten , knap dat deze band 4 meesterwerken uitbrengt die alle 5 sterren verdienen . Deze muziek verveelt nooit .
TOP album . 5* .

Hier draait de lp versie weer eens een rondje.. Ik vond Script.. al een geweldig goed album maar deze is minstens net zo goed! En idd rudiger de live versies van dit gehele album en bijna het hele Script for a Jester's Tear album zijn GEWELDIG! Deze staan op de 4lp box versie van dit albutm.

Het tweede album van Marillion, een album met een wat moeiijke voorgeschiedenis qua opnames. Heel wat studio's zijn ze afgegaan.
De eerste drie albums van Marillion moeten een soort trilogie zijn rondom de (jeugd)gedachten en herinneringen van frontman Fish. “Script…” speelde zich af in de speelkamer en met “Fugazi” zijn we in de slaapkamer aanbeland.
De hoezen (ware kunstwerken) zijn daarbij ook belangrijk,iedere keer komt er iets van de vorige plaat/hoes terug.

In 1984 was ik op Pinkpop en heb dus Marilllion gezien. En ik vond het helemaal niks, aangezien ik toen geheel in de new wave en postpunk was. Ik vond bijna het gehele programma niet veel, het was ook qua bezoekersaantal erg beroerd.
Marillion had enkel nummers van dit album en de voorganger op hun speellijst. Het optreden is trouwens veel later nog op cd uitgegeven.
Maar ik zag enkel een Genesis kloon en een aanstellerige zanger met geschilderd gezicht.
Maar tijden veranderen en veel later toch langzaam aan me weer verdiept in deze muziek. Marillion als kloon van Genesis zou ik nu niet meer durven te zeggen, maar wel dat ergens een stevige voortzetting van Genesis was, aangezien deze groep in de jaren 80 muzikaal nogal veranderde (en niet ten goede).
Zoals ik al schreef werden er nogal wat nummers van dit album gespeeld, maar ik herken echt niets (niet zo vreemd natuurlijk).
Marillion was natuurlijk ergens een vreemde eend in de bijt in 1984. Alle prog groepen probeerden soms wanhopig aansluiting te vinden met de muziek van de jaren 80 en Marillion gaat gewoon verder met de jaren 70 prog muziek.
Ook van der Graaff Generator met Peter Hammill ging geheel hun eigen weg en er wordt gezegd dat Fish wel contact met hem had en van hem islamitische muziek leende. Vandaar misschien wel het 'oosterse' begin van 'Assassing' en ergens op de voor of achterhoes moet 'Fool's mate' van Peter Hammill zichtbaar zijn.
Wat vooral opvalt bij deze plaat, het is stevige muziek en het wel heel erg strakke drumspel van de nieuwe drummer Ian Mosley.
Relatieproblemen is een veel terugkerend thema en 'Punch en Judy" (de Engelse Jan Klaassen en Katrien) heeft dat ook als thema, de sleur die vanzelfsprekend in een relatie ontstaat. Dit nummer werd al als single uitgebracht, terwijl de rest van de plaat nog niet klaar was. Of het nummer echt wel als single kon dienen is wel de vraag.
'Jigsaw' komt daarna , een wat rustiger (in het begin) maar heel mooi nummer. Eigenlijk komen daarna enkel uitstekende nummers. Echte prog nummers met mooie gitaarsolo's , keys en natuurlijk de zeer emotionele zang van Fish.
Het laatste nummer is Fugazi wat ‘Fucked Up, Got Ambushed, Zipped In’ betekent, Een nummer wat vaak live wordt gespeeld.
Over het algemeen zijn de teksten van dit album donker (nog donkerder dan Script) en erg persoonlijk voor Fish.
Een recensent interpreteerde de donkere kant van dit nummer als volgt: 'Rat race! Overal forenzen, kantoormedewerkers in pak met "passende stropdassen", net als hun vrouwen en kinderen. Hij is hun attractie, terwijl ze allemaal naar deze rebelse rockster staren."
Al met al een waardige opvolger van het debuut en prog muziek zoals het eigenlijk gemaakt moet worden. Het album zou wel wat in de schaduw komen te staan van de knaller 'Misplaced Childhood' , of dat wel klopte is natuurlijk de vraag.

Jans echtgenote heette Katrijn, Katrien is van Donald Duck.

Wel een fijne recensie overigens, al was het alleen al omdat ik nu eindelijk weet welke LP op de achterkant van de hoes staat afgebeeld. Die andere 'onbekende' plaat (naast The Wall en de 12" van Punch and Judy, die ik natuurlijk wél herkende) blijkt ook een album van hem te zijn: Over. Ik ken nauwelijks iets van Peter Hammill solo, en zal daar toch eens naar op zoek gaan.

Het was wel een apart fenomeen: de meeste oudere progbands gingen begin jaren 80 uit een ander vaatje tappen - versimpeling, poppyer of rock achtig en vooral bondiger.
King Crimson en Rush als uitzonderingen die inhoudelijk boeiend bleven door new wave invloeden in te passen.
Toch was er zeker ruimte voor een nieuwe lichting progbands en omdat men het enigzins aanpaste in de geest van de 80's (minder complex, ook new wave insteken en bondiger qua tijdsduur van de songs), was de neo prog een feit.
Marillion was de band die waarschijnlijk het meest op viel en zich ook razendsnel ontwikkelde.
Fish als zeer charmatische frontman en rappe tong en de anderen als kundige musici.
Op Fugazi is de definitieve drummerswissel doorgevoerd.
De ervaren Ian Mosely, die al bij Curved Air en Steve Hackett had gespeeld i.p.v. Mick Pointer, die het voor een band als deze net niet helemaal had.

Fugazi en ook het debuut leerde ik pas kennen na Misplaced Childhood, die natuurlijk de hit Kayleigh als uithangbord had.
Clutching at Straws is mijn favoriete Marillion album met Fish, maar de 3 voorgaande albums zijn absoluut ook prima.
Fugazi is wat killer en harder, maar de sound en meeste van de songs spreken nog steeds tot de verbeelding.
Toen al niet de vrolijkste jongens van de klas, maar is ook helemaal niet nodig.

Ik was net op tijd, denk ik. Ontdekte Marillion ten tijde van deze plaat. Ik weet me zelfs nog haarfijn te herinneren dat het debuut van Marillion het eerste album was dat ik op CD beluisterde. Bij een goede vriend van me, op een voor die tijd uitstekende audio-installatie, uiteraard met CD-speler. Dat kwam wel binnen, hoor, dat kraakheldere, maar vooral kraakvrije, rustig opgebouwde intro, waarna Fish begint te zingen: 'So here I am once more in the playground of the broken hearts'. Ik herinner het me nog als de dag van gisteren en werd, behalve een LP-, toch vooral ook een CD-fan.

Fugazi was de eerste plaat van Marillion die ik zelf aanschafte. Op LP nog. Die heb ik nog steeds (trouwens vrijwel al het vinyl van de Fish-era) en hoewel ik later ook de respectievelijke CD's aanschafte, vind ik dat met name de LP's van Marillion toch wel een meerwaarde hebben dankzij het artwork. Ik kan me zelfs het moment herinneren dat ik in de tweede helft van de jaren tachtig overwoog om mijn LP's door CD's te vervangen. Het was met name de aanblik van dit album en Misplaced childhood die me deden besluiten om mijn LP's niet weg te doen, maar te houden en voortaan gewoon zowel LP's als CD's te gaan verzamelen en te koesteren. Een beslissing waar ik tot op de dag van vandaag - sterker nog: júist op de dag van vandaag - geen spijt van heb.

Over de muziek: ik kan me vinden in jullie duidingen. Marillion bewandelde, tegen de heersende mode in, de weg van de 'klassieke' progrock, maar voegde er toch ook enkele eigentijdse elementen aan toe. Met name het keyboardwerk, dat af en toe geleend lijkt van de new wave die in die tijd eveneens opgang maakte. De bijtende zang en de spitsvondige teksten maken het af: daardoor klinkt de muziek van Marillion, zeker op dit album, agressiever dan de meeste prog van de jaren zeventig. Wij noemden dat in die dagen overigens nog gewoon 'symfonische rock'.

Vooral op dit album klinkt de muziek inderdaad wat kil, maar dat heeft waarschijnlijk te maken met de productionele normen van die tijd. Gek genoeg vond ik later dat de originele CD minder goed klonk en klinkt dan de LP.