Marillion - Fugazi (1984)

Niet mijn favoriete album uit de Fish-periode, maar in die periode levert Marillion altijd en hier dus ook. Goed album!

Na bijna 40 jaar, kan ik nog steeds genieten van dit album.
Heb zelf niet veel met remixen en bonusnummers en heb dan ook nog steeds de "oude" CD in huis.

Ik vind "Fugazi" een waardige opvolger van hun debuutalbum. Klinkt ook net even frisser en dynamischer dan "Script".

Afgelopen zaterdag de boxset uit 2021 aangeschaft voor net iets meer dan dertig euro. Eigenlijk was ik voor Script... naar de platenzaak gegaan maar uiteindelijk toch eerst met deze huiswaarts gekeerd. Album inmiddels meerdere keren beluisterd en ik ben echt helemaal om. Vooral Jigsaw en de laatste drie nummers weten me enorm te raken.
Steeds meer ben ik me bewust dat ik fan ben van het geluid uit de jaren ´80. Voor veel mensen cheesy en gedateerd maar ik vind het prachtig net zoals ik de platen uit de jaren ´80 van Rush ook tot hun beste werk nomineer.
Het album staat inmiddels al meerdere dagen op repeat en ik denk met veel plezier terug aan afgelopen zaterdag toen ik het album kocht, een dag om nooit meer te vergeten en ik kijk dan ook uit om de andere 3 albums met Fish op zang aan te gaan schaffen.

Andere drummer maar dezelfde producer. Dat betekent dat deze plaat 1000 malen beter is ingedrumd, maar Nick Tauber maakt er wel een snare-drum-feestje van. Hetzelfde geldt voor de synthesizers. Ik geloof dat Nick wel een new-wave-liefhebber was, en daardoor die synths en snaredrumklappen liet overheersen, maar mooi is het niet.

De songs daarentegen zijn erg geraffineerd. Assassing veegt in zijn eentje het hele debuut van de tafel. Wellicht één van hun beste eerste songs, en ook een goede song voor Rothery om te laten zien, dat hij ook wel kan rocken. Het middenstuk is van ongekende klasse. Er zijn twee versies van deze songs, waar het middenstuk anders gemixt is, beide versies vind ik gaaf.

Deze plaat vind ik zoveel malen beter dan hun debuut, alleen vind ik de productie helemaal niet mooi, als je het vergelijkt met Misplaced Childhood en Clutching at Straws. Gelukkig staan veel songs van deze plaat her en der op prima liveplaten (Real to Reel en Thieving Magpie). De beste song van deze periode (Cinderella Search) werd gedegradeerd tot b-kant, zowel in een korte als lang versie (7" of 12"). De 7"-versie doet kiekenboe op B-Sides Themselves, maar als je de 12"-single van Assassing hebt, dan heb je ook de volle versie van Cinderella Search. Een gave live-versie is dan weer te vinden op Real to Reel.

Leuke andere drum-weetjes: voordat Ian Mosley werd gekozen als nieuwe drummer, gingen drie drummers hem voor: Jonathan Mover (te horen op de single Three Boats Down from the Candy) die later 'succes' zou krijgen bij de supergroup GTR (met Steve Howe en Steve Hackett), Andy Ward (van Camel) en John Martyr (die later bij de soloband van Fish een flinke tijd zal spelen)..

Andy Ward schijnt te hebben meegeschreven aan Assassing en Jonathan Mover aan Punch and Judy. De credit van Andy Ward zie ik dan weer nergens terug, maar Mark Kelly zegt dit in de linernotes, dus zal het wel zo zijn.

Nog even over Ian Mosley; zijn wat heftiger drum-spel is toch op deze plaat het meest aanwezig, zoals op Punch and Judy, Assassing, Fugazi, Incubus, maar met name op het wat ondergewaardeerde Emerald Lies. Het is niet een al te best nummer, dat een beetje lijdt aan inspiratie-gebrek en lijkt op een samenraapsel van ideëen die niet in andere nummers pasten. Maar het drumwerk is wel erg gaaf. Het enige nummer van Marillion met timbales. Toch wel gaaf.

Nog even een gedachte over het wat verguisde She Chameleon. Nu weten we intussen wel dat Fish erg biografisch te werk gaat in zijn lyrics. Zo gaat Kayleigh over een echte, bestaande vrouw.

In She Chameleon noemt hij een bepaalde vrouw een lizard en een whore. Ik vraag me af of de dame in kwestie die hem in dank afneemt. Maar misschien is nooit echt duidelijk geworden over wie hij zingt. Ik geloof dat de bandleden niet echt blij waren met deze tekst, die nogal banaal is, terwijl de song zelf best een goede arrangement kent, al is het kerkorgel op een gegeven moment wel een beetje té.

Dit is wat ik op het web vond over de song:

[bron:Marillion – Fugazi (Deluxe Edition) – T P A - theprogressiveaspect.net]

Marillion – Fugazi (Discogs)

Album nummer twee in de bezetting Fish / Trewawas / Rothery / Kelly / nieuwe drummer Ian Mosley heb ik ook in een gatefold vinyl met de teksten binnenin (en leesbaarder dan op de voorganger) met opnieuw een mooie hoes én een goede vijfenveertig minuten.

Had ik op de voorganger nog het gevoel dat gezongen en instrumentale stukken soms naast elkaar functioneerden, dan is dat gevoel hier al fel verminderd. Hier staan een aantal ferme krakers op, voor mij zijn dat Assassing (prachtige opener), Jigsaw, Incubus en het titelnummer met die prachtige piano intro en dat hartverwarmend eindstuk.

Eerder enigmatisch zijn de teksten van Fish en, ik geef het grif toe, vaak kan ik totaal niet raden waarover hij het heeft: zijn teksten zijn zo uitgebreid, zo rijk van woordenschat dat het mij veel prikkels oplevert in mijn zoektocht naar de betekenis. Het voelt alleszins alweer zwaarmoedig aan maar omdat de songs mij beter in elkaar lijken te zitten, valt die donkere zijde minder op dan op het debuutalbum.

Ik gok op een aantal thema's: een vriend verraden, relatieproblemen, vertrouwen beschamen, hypocrisie of hoe het er soms in de echte wereld aan toegaat. Herkenbaar, al te herkenbaar, jammer genoeg. Subliem blijven de bijdragen van gitarist Steve Rothery en heel zeker samen met die toetsenpartijen. Zijn het gedachten of klinkt dit album ook beter dan de voorganger? Ja, hier slaat de tedere tikker een slag over.

Script for a Jesters Tear is ondanks dat Fugazi ook een zwaarmoedig album is, wat warmer en melancholischer naar mijn idee, wellicht met wat meer highlights, maar dat is persoonlijk.
Daarintegen is Fugazi muzikaal een stap voorwaarts, mede ook door de drummerswissel. Ian Mosely is een stuk dynamischer en creatiever dan Mick Pointer.
Fugazi klinkt verder wat bijtender en feller ook.
Wederom een sterk album.

Wat is dit toch een retegoed album nog steeds . Pas de deluxe cd boxset gekocht en alleen om de live uitvoeringen is het het geld al waard .
De prijsnummers vind ik ; Assassing , She Chameleon , Incubus , Fugazi en het schitterende Jigsaw ( nummer wordt steeds beter ) . De Blu Ray staat maar liefst 5 uur en 53 min materiaal op incl een gefilmed Live concert Fot Swiss tv . Wat wil je nog meer waar voor je geld .
Bezit nu de 4 eerste deluxe sets van Marillion met Fish . Welke de beste is , zou het niet weten , knap dat deze band 4 meesterwerken uitbrengt die alle 5 sterren verdienen . Deze muziek verveelt nooit .
TOP album . 5* .