menu

Marillion - Brave (1994)

mijn stem
4,08 (543)
543 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: EMI

  1. Bridge (2:55)
  2. Living with the Big Lie (6:47)
  3. Runaway (4:40)
  4. Goodbye to All That: The Wave / Mad / The Opium Den / The Slide / Standing in the Swing (12:27)
  5. Hard as Love (6:42)
  6. The Hollow Man (4:08)
  7. Alone Again in the Lap of Luxury / Now Wash Your Hands (8:13)
  8. Paper Lies (5:48)
  9. Brave (7:56)
  10. The Great Escape / The Last of You / Falling from the Moon (6:30)
  11. Made Again (5:02)
  12. The Great Escape [Orchestral Version] * (5:18)
  13. Marouette Jam * (9:44)
  14. The Hollow Man (Accoustic) * (4:10)
  15. Winter Trees * (1:17)
  16. Alone Again in the Lap of Luxury [Acoustic] * (2:43)
  17. Runaway [Acoustic] * (4:27)
  18. Hard as Love [Instrumental] [Previously Unreleased] * (6:48)
  19. Living with the Big Lie [Previously Unreleased Demo] * (5:12)
  20. Alone Again in the Lap of Luxury [Previously Unreleased Demo] * (3:17)
  21. Dream Sequence [Previously Unreleased Demo] * (2:36)
  22. The Great Escape (Spiral Remake) * (32:26)
toon 11 bonustracks
totale tijdsduur: 1:11:08 (2:29:06)
zoeken in:
avatar van platenzaak Wil'm
5,0
Rainmachine schreef:
Gelukkig zijn er mensen zoals platenzaak Wil'm die precies weten hoe het allemaal moet zijn


Een mening is nog geen maatstaf natuurlijk, hoe uitgesproken dan ook, het gaat allemaal om jouw of mijn muziek beleving

avatar van dumb_helicopter
3,5
Marillion heeft nooit echt een gevoelige snaar weten te raken en na het mindere Misplaced Childhood vreesde ik dan ook voor meer van hetzelfde. Hier hoor ik echter wel bij momenten gevoel en passie en verrast dit album me dus in positieve zin. Marillion misschien dan toch nog niet volledig af te schrijven.

4,0
Ondanks dit een prima album is gaan de albums met Fish als zanger bij mij toch nog voor..

avatar van daniel1974nl
4,0
platenzaak Wil'm schreef:
[quote=6307616 Totaal mee oneens. Steven Wilson is de prog God voor mij maar deze plaat is een complete mispeer. De duistere sinistere harde sfeer is volledig weggepoetst met pianoriedeltjes en andere onzin. Het zware en gruizige van de plaat maakt plaats voor lichtere kost. Brave is hard, kaal, confronterend en bruut ijskoud zoals het origineel ook bedoeld was.


Interessant want ik ervaar precies het tegenovergestelde. Ik vind juist het origineel veel te kil en afstandelijk en kon er daarom ook destijds in 1994 niet inkomen. Ik prevaleerde lang de live versie van Made Again, die ik wel kon hebben. De remaster uit 1997 was wel iets beter.

De SW remix heeft veel meer warmte en dynamiek waardoor het een veel plezantere ervaring is. Veel meer overdonderend ook. Vanaf het begin is het duidelijk dat de sub de resterende 72 min. flink aan het werk zal gaan moeten. Hij heeft daarmee zijn trademark uitgerold over Brave. Hetzelfde als hij deed met de eerste vier albums van King Crimson, het werk van Yes dat hij onder handen nam, zijn eigen werk (vooral Hand Cannot Erase, To Tje Bone, Home Invasion) en ook het werk van PT, Arriving Somewhere... en Anesthetize (waar het heerlijke basswerk van Colin Edwin heerlijk op de voorgrond is. Luster maar eens naar het nummer What Happens Now ? of het tweede deel van Anesthetize).

Wat je steeds ziet is dat de bass meer naar de voorgrond treedt, (met Arriving Somewhere... misschien iets teveel) en muziek meer dynamiek heeft waardoor het meer power krijgt en ruimte krijgt om te ademen. Daarnaast speelt hij ook meer met effecten. Maar goed in een surround setting is dat al gauw iets wat je ziet. Persoonlijk vind ik dat het met Brave niet alleen het album naar een hoger plan tilt en er veel beter van wordt. Ik vind het van de 5 die nu zijn uitgebracht de meest geslaagde.

Vanaf de eerste luisterbeurt vond ik het adembenemend. Ik vermoed daarmee ook dat het een album was die moest worden ervaren op een technologie die in 1994 nog niet bestond.

avatar van platenzaak Wil'm
5,0
daniel1974nl schreef:
(quote)


Interessant want ik ervaar precies het tegenovergestelde. Ik vind juist het origineel veel te kil en afstandelijk en kon er daarom ook destijds in 1994 niet inkomen. Ik prevaleerde lang de live versie van Made Again, die ik wel kon hebben. De remaster uit 1997 was wel iets beter.

De SW remix heeft veel meer warmte en dynamiek waardoor het een veel plezantere ervaring is. Veel meer overdonderend ook. Vanaf het begin is het duidelijk dat de sub de resterende 72 min. flink aan het werk zal gaan moeten. Hij heeft daarmee zijn trademark uitgerold over Brave. Hetzelfde als hij deed met de eerste vier albums van King Crimson, het werk van Yes dat hij onder handen nam, zijn eigen werk (vooral Hand Cannot Erase, To Tje Bone, Home Invasion) en ook het werk van PT, Arriving Somewhere... en Anesthetize (waar het heerlijke basswerk van Colin Edwin heerlijk op de voorgrond is. Luster maar eens naar het nummer What Happens Now ? of het tweede deel van Anesthetize).

Wat je steeds ziet is dat de bass meer naar de voorgrond treedt, (met Arriving Somewhere... misschien iets teveel) en muziek meer dynamiek heeft waardoor het meer power krijgt en ruimte krijgt om te ademen. Daarnaast speelt hij ook meer met effecten. Maar goed in een surround setting is dat al gauw iets wat je ziet. Persoonlijk vind ik dat het met Brave niet alleen het album naar een hoger plan tilt en er veel beter van wordt. Ik vind het van de 5 die nu zijn uitgebracht de meest geslaagde.

Vanaf de eerste luisterbeurt vond ik het adembenemend. Ik vermoed daarmee ook dat het een album was die moest worden ervaren op een technologie die in 1994 nog niet bestond.


Zelfmoord is geen warmte he, in mijn beleving natuurlijk. De thematiek is lood en lood zwaar.
Maar mooi om ook een ander standpunt te ervaren, dat maakt muziek zo bijzonder

avatar van Cannabooze
4,5
Vanavond weer eens beluisterd. Uitstekende koptelefoon. Prima installatie. Boekje open. Met de volle aandacht bij Brave.

Dat dit één van de best gewaardeerde Marillion platen is, vind ik niet gek. Het is toch keer op keer een prachtige luisterervaring. Wél luister ik het niet vaak zoals ik vanavond weer eens deed. Daarvoor is het me vaak net wat teveel.

Zo moest ik deze zit ook - als een film in de bioscoop - het album onderbreken met een korte pauze. Na 'Hard as Love' - wat van mij samen met Paper Lies gestolen kon worden - was ik er simpelweg even aan toe. Even adempauze.

Brave is gewoon geen eenvoudige kost die je eens opzet. Maar als het moment er naar is en je wil ouderwets verzuipen in een album, is het steeds weer een meesterwerk.

(In het algemeen zet ik dit album vaak op om 'Living with the Big Lie' zo'n 10 keer achter elkaar te draaien. Omdat dit lied me simpelweg iedere keer weer laat opveren uit m'n stoel.)

avatar van Marco van Lochem
5,0
Grofweg gezegd is de carrière van de Engelse symfonische, progressieve rockband Marillion in 2 delen te plaatsen. De eerste met de charismatische Schotse leadzanger Fish, de tweede en nog steeds actueel met zanger Steve Hogarth. Met Fish bereikte Marillion een groot publiek, door de geweldige albums en de sublieme live concerten. De band scoorde hits met “KAYLEIGH” in 1985 en “INCOMMUNICADO” in 1987 en de 4 albums die ze met hem maakten, zijn stuk voor stuk fantastisch.

Toch vertrok hij uit Marillion, al dan niet vrijwillig, en zijn plaats werd door de zanger van The Europeans en How We Live, Hogarth dus, ingenomen. Met hem brachten ze in 1989 het voor mij fenomenale “SEASON’S END” uit, gevolgd door het commerciëlere “HOLIDAYS IN EDEN” in 1991. Van dat album bereikte het U2 achtige “COVER MY EYES” de Nederlandse Top 40.

Voor mijn gevoel heeft de band na dit album kritisch gekeken en geluisterd naar wat ze op de plaat hadden gezet en hebben ze samen besloten dat de opvolger minder toegankelijk moest zijn en meer progressief. Tevens was er in de muziekwereld ook wel het één en ander gebeurt sinds “HOLIDAYS IN EDEN”, met de opkomst van de grungebands met Nirvana en Pearl Jam als belangrijkste blikvangers.

Dat nieuwe album verscheen op 7 februari 1994, getiteld “BRAVE” en het was zoals ze al eerder gedaan hadden, een conceptalbum. Het verhaal voor het concept was een nieuwsbericht dat Steve Hogarth ooit eens op de radio gehoord had. Dat ging over een jonge vrouw die gevonden was op de Severn Bridge, een brug over de rivieren Severn en Wye tussen Engeland en Wales. Niemand wist wie ze was en zelf wist ze het ook niet. Hogarth, die bijna alle teksten schreef, maakte gebruikt van dat radioberichtje en maakte van het verhaal een fictieve zoektocht door het leven van die jonge vrouw. De muziek is van de eerste tot de laatste seconde beklemmend, emotioneel, kwalitatief hoogstaand en boeiend. In 71 minuten komt het beste van Marillion aan je voorbij…en dat is veel.

“BRIDGE” is de korte, net geen 3 minuten durende opener en het moge duidelijk zijn welke brug hiermee bedoeld wordt. Het gaat verder met “LIVING WITH THE BIG LIE” en in ruim 6 en een halve minuut raast Marillion door het eerste deel van het verhaal. Rustige opbouw, na bijna 2 minuten komt Ian Mosley met zijn zeer herkenbare en geweldige drumsound erbij en wordt het nummer een heerlijke ruige progrocker met overstuurde gitaarsolo als bonus. “RUNAWAY” is een meer toegankelijker nummer, “Runaway Girl” is de basis van de tekst, maar het is de muziek die de show steelt. Fantastisch basgitaar spel van Pete Trawavas, hemels gitaarwerk van Steve Rothery en Hogarth zingt geweldig. Eén van hoogtepunten van het album “GOODBYE TO ALL THAT” bestaat uit 5 delen, een rustige opbouw, het stevige “WAVE” en het bijtende “MAD”, waarin de band zijn meest kakofonische muziek tot dan toe laat horen. Alles komt daarna weer tot rust, er volgt een instrumentaal tussenstuk, het tempo gaat weer omhoog, je hoort de bekende gitaar riffs van Rothery waarna het vijfde en laatste deel van dit bijna 12 en een halve minuut durende meesterwerkje volgt, “STANDING IN THE SWING”.

Met “HARD AS LOVE” volgt weer een iets toegankelijker werkje, een pakkende progrocker met mooi en subtiel toetsenspel van Mark Kelly. Het rustpuntje op “BRAVE” is “HOLLOW MAN”, een emotionele ballad. Het tempo en de sfeer in “ALONE AGAIN IN THE LAP OF LUXURY” is weer pakkend, de melodielijn een oorwurmpje en het pakt allemaal goed uit. Een refrein dat je niet meer loslaat, heerlijk gitaarwerk, eigenlijk is alles aan dit ruim 8 minuten durende song van grote klasse. Het laatste deel van dit nummer is getiteld “NOW WASH YOUR HANDS” en is meer spacey. “PAPER LIES” is ook weer zo’n pakkende rocker, waarbij Marillion ervoor zorgt dat het geen poppy song wordt door de stevige riffs, overstuurde gitaar of toetsenstukken. De samenzang is ook in dit nummer goed verzorgd en op het album zorgen zanger Hogarth, bassist Trewavas en toetsenist Kelly daarvoor. Het titelnummer is een muzikaal hoogtepunt, want in bijna 8 minuten blijft de sfeer rustig, maar weet de band er toch een spannende opbouw in te stoppen. Een singleversie van “THE GREAT ESCAPE” bereikte in Nederland de Top 40, de albumversie wijkt wel degelijk af van die single, maar is ook van grote klasse. Een typische midtempo Marillion song, heerlijke zang, prachtige drums en mooie melodie. Met het meer akoestisch 5 minuten durende “MADE AGAIN” komt een einde aan een meer dan indrukwekkend album.

Het was in 1994 voor fans van “HOLIDAYS IN EDEN” en de meer commerciëlere sound van Marillion een schok, maar voor de diehard fans een lust voor het oor. De band was terug waarvan ze eigenlijk nooit echt weg van waren gegaan, het maken van geweldige progressieve rockmuziek.

Gast
geplaatst: vandaag om 16:10 uur

geplaatst: vandaag om 16:10 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.