The Beatles - Please Please Me (1963)

'One, two, three, foa' roept de jonge Paul McCartney in z'n liverpools accent waarna er een brok vrolijke energie losbarst die amper 3 minuten duurt maar meteen de toon zet. Een geluid dat nog nooit door een Britse rock 'n roll band was voortgebracht was het begin van een mijlpaal in de muziekgeschiedenis, zeker niet vanwege de kwaliteit maar vooral vanwege er nog zou gaan gebeuren. Want hoewel de energie van vrijwel het hele album af spat zijn vooral de covers niet allemaal even sterk.

Zoals gezegd is 'I Saw Her Standing There' een perfect begin, het nummer swingt, is opwindend en McCartney's stem is onnavolgbaar. In een tijd dat eigen nummers schrijven helemaal niet vanzelfsprekend was knalde dit nummer door dat taboe heen, een eigen nummer dat ook nog eens zo ijzersterk was! De drie covers die meteen daarna komen; 'Misery', 'Anna(Go to Him)' en 'Chains' zijn een stuk rustiger en ook totaal niet opwindend. Het zijn veilige nummers die destijds door iedere band in Engeland werden gespeelt. Kort gezegd zijn ze gewoon saai. Het door Ringo gezongen 'Boys' heeft weer diezelfde energie en uitbundigheid als het eerste nummer waar we vooral Paul's kenmerkende gillen in de achtergrond kunnen horen. Ondanks de energie is 'Boys' niet echt geweldig, Ringo's zang is een grote oorzaak maar ook de rest van de uitvoering is niet heel speciaal. Ook 'Ask My Why' is niet echt opwindend maar wel aangenamer dan die eerste drie covers.

Het nummer dat daarna komt echter is zonder twijfel het beste nummer van het album. 'Please, Please Me' knalt uit de speakers vanaf het overbekende intro en houdt dat de volle 2 minuten vol. Het nummer is alles wat The Beatles toen waren; energiek, opwindend, krachtig, nieuw en vooral heel goed. Producer George Martin drong er bij The Beatles op aan om het nummer niet als tweede single te kiezen(de eerste was het geflopte volgende nummer, 'Love Me Do') maar 'The Way You Do It' te kiezen, The Beatles hielden vol en niet veel later werd 'Please, Please Me' een knallende nummer 2 hit.

Het hierboven genoemde 'Love Me Do' komt meteen hierna, ook weer een eigen nummer. Maar in tegenstelling tot 'Please, Please Me' pakt dit nummer een stuk minder goed uit. Het is geen rampzalig nummer maar het klinkt(zeker na het vorige nummer) een beetje saai en braaf. Het mist de energie en passie. Meteen hierna komt een nummer dat te vergelijken is met 'Love Me Do' ook 'P.s. I Love You' is een eigen geschreven nummer dat helemaal niet slecht is maar toch niet echt spannend of memorabel is. 'Baby It's You' is een cover maar net als 'Boys' is het een leuk en energiek nummer dat het toch niet helemaal is.

'Do You Want to Know a Secret' werd door Paul en John geschreven voor George. En hoewel George geen echte slechte zanger is kon hij zich niet meten met McCartney en Lennon(zeker niet ten tijde van dit album) en dat is te horen. Het nummer is het minste nummer van het album voor mij, het mist de energie zoals de meeste andere covers en daarnaast is de uitvoering matig. Het volgende nummer is 'A Taste of Honey' een 'pop standard' dat hier door Paul redelijk word gecoverd. Wederom is het niet speciaal maar kan het ermee door. De laatste twee nummers zullen je de mindere voorgaande snel doen vergeten.

'There's a Place' is ook weer een eigen compositie van McCartney en Lennon(Op 'With The Beatles' werd het omgedraaid naar de bekende volgorde). En dit nummer past in het rijtje van 'I Saw Her Standing There' en 'Please, Please Me'. Het nummer zit weer vol met de pakkende energie, lekker ritme, spanning en opwinding. Ook word het op een ijzersterke manier gezongen door Paul en John die respectievelijk de hoge zangpartij en lage voor hun rekening nemen. Maar zelfs dit krachtige nummer valt in het niets bij de cover 'Twist and Shout' die het album afsluit.

Neem de energie en opwinding van de eerdere nummers op het album die daar door gekenmerkt werden, vermenigvuldig die met in ieder geval 5 en doe daar een John Lennon bij die na een dag z'n keel kapot te hebben gezongen vanwege verkoudheid zonder shirt alles geeft wat hij nog over heeft bij en je hebt iets spectaculairs. Misschien is spectaculair nog wel een understatement. Op sommige momenten is het meer schreeuwen en gillen dan zingen maar het past perfect. Velen hebben deze klassieker gecoverd, waaronder de grootste ter aarde, maar niemand wist het nummer geweldig neer te zetten als The Beatles dat destijds deden. John's stem zou nog een lange tijd niet meer hetzelfde zijn.

Het debuut album van The Beatles is een klassieker maar dan, zoals gezegd meer vanwege het feit dat dit het debuut album van The Beatles is. De nummers die ik hierboven in een lofzang heb bezongen zijn zeker klassiekers maar de meerderheid is dat niet. Toch is duidelijk te horen dat er iets gebeurd hier en dat het nog lang niet over zou zijn.

Vaak kan ik me enorm verbazen over de enorme druk waaronder veel van de Grote Popartiesten platen maakten. Veel van de absolute klassiekers, vooral van voor 1965, zijn in een paar uur opgenomen. Neem nou dit debuut van de Beatles: één dagdeel voor elk van de twee singles en b-kantjes die aan dit album voorafgingen, en de rest van het album helemaal in één dag. Zelf levend in een tijd dat popmuzikanten vooral als artiesten behandeld willen worden, en vaak wekenlang in de studio puzzelen aan hun meesterwerkjes, vind ik het weleens gezond om te beseffen dat de eerste klap van het grootste fenomeen in de popmuziek in een paar uur in elkaar werd gedraaid.

De genoemde singles, Love Me Do/ PS I Love You en Please Please Me/ Ask Me Why, staan slim in het midden gezet, terwijl de uiteindes van de plaat worden bezet door de twee meest uitgelaten nummers: McCartneys geweldige I Saw Her Standing There, en het hysterische Twist And Shout. Dit laatste gezongen door een Lennon die bijna door zijn stem heen zat, is het desondanks wat mij betreft de meest geslaagde cover die de Beatles opnamen. Op die twee nummers probeert de band, samen met George Martin, enigszins de wervelstorm te recreëren waarmee de band kroegen in Hamburg en Liverpool op zijn kop had gezet. Natuurlijk was dit niet helemaal mogelijk door de gebrekkige opnametechnieken van die tijd (alles is opgenomen op vier sporen) en de strengere grenzen aan wat acceptabel werd gevonden, maar deze boekensteunen van het album zijn wel meteen de sterkste momenten.

De meest uitgelaten tracks aan het begin en het einde, en de populairste deuntjes in het midden: het is slim aangepakt, en maakt dit een plaat die beter wordt door het goed kiezen van de volgorde van de nummers. Dat is interessant omdat juist dit later een sterk punt van de Beatles zou blijken (Sgt Pepper's, Abbey Road), maar ik betwijfel dat de Beatles op dat moment al veel te zeggen hadden over de opzet van hun platen.

De singles in het midden blijven ook redelijk goed overeind: Please Please Me blijft een potje tijdloos meezingen, terwijl het me nog steeds niet wil lukken om een hekel te hebben aan het debiele maar o zo aanstekelijke Love Me Do (en geloof me, ik heb het heel hard geprobeerd). Van de b-kantjes is het slijmerige PS I Love You genietbaar, maar Ask Me Why een beetje suf.

De rest van de plaat zoeft voorbij, met aardige beatpop en een handjevol covers. Van de eigen nummers valt verder alleen There's A Place positief op, onder andere door de mooie vocale harmonieën van Lennon en McCartney (een ander sterk punt van The Beatles als band).
De covers zijn vaak smaakvol gekozen (prima selecties uit -vooral- eigentijdse Motown en Brill Building liedjes), maar niet altijd geschikt. Het valt te prijzen dat de Beatles wisten wie Arthur Alexander was (niet evident in de vroege jaren zestig), maar wat Lennon doet met diens Anna (Go With Him) maakt nou niet bepaald vloedgolven aan soul power bij me los. We kunnen wel stellen dat tijdsdruk een net zo'n grote factor was bij sommige keuzes als kwaliteit, en in die dagen was het album natuurlijk ook nog veel minder een kunstvorm. De Beatles wilden vooral een plaat uitbrengen, optreden en rijk en beroemd worden, met zwembaden, Rolls Royces en bergen flauwvallende meisjes aan hun voeten.

Van dat alles zouden ze natuurlijk meer krijgen dan ze aankonden. Voor de muziekliefhebber (m/v) die jaren later terugkijkt, blijft over: een enthousiast plaatje, dat prima als geheel te beluisteren is, hier en daar de pannen van het dak rockt, soms belofte toont en alweer afgelopen is voordat je je echt kunt gaan ergeren aan de puberromantiek of de slordige productie.

Favoriete track: I Saw Her Standing There.

Mooi debuut. Lekker swingend met 'I Saw Her Standing There' en 'Twist And Shout' en mooi met 'Baby It's You' en 'Do You Want to Know A Secret'. Ze zijn hier ver vooruit op andere groepen uit die tijd.

Vandaag de dag is het voor menig jongere niet helemaal duidelijk waarom het geluid van de Beatles zo vernieuwend en revolutionair was. Ik kan dat proberen uit te leggen, maar dit vraagt eerst om een klein stukje muziek geschiedenis.
Na de stormachtige Rock ’n Roll ontwikkelingen vanaf het midden van de jaren vijftig, waren de begin jaren zestig, vooral in Europa op muziek gebied nogal gezapig en braaf. (enkele uitzonderingen daargelaten) De Amerikaanse hitlijsten waren deels nog wel opwindend. Dit was mede te danken aan het zwarte kooppubliek dat massaal plaatjes van zwarte soul, blues en R & B artiesten kocht. Het blanke publiek, daarentegen hield het bij dansbare liedjes, met invloeden van country en folk muziek.
Met de komst van de Beatles is het allemaal veranderd. Niet alleen in het uiterlijk, de vetkuiven maakten plaats voor lang haar met ponykapsels, ook het geluid veranderde. Dit wil niet zeggen dat de Beatles de enige band met een ander geluid waren, maar in 1963 waren ze wel de beste en meest populaire. Liverpool, waar de Beatles vandaan kwamen, profiteerde van zijn haven status. Nieuwe geluiden van de andere kant van de Atlantische Oceaan landde er eerder en daar maakten veel bandjes uit deze stad gebruik van. Beinvloed door met name de zwarte Amerikaanse artiesten ontwikkelden de Beatles een nieuwe geluid. Zij maakten een origineel en uniek geluid dat Rock ‘n Roll, Rythm and Blues, Soul, Doo Wop en Skiffle vermengde.

‘Please Please Me’ is het resultaat van dit vroege Beatles geluid. Hoewel het album niet altijd overtuigd, met name de covers zijn niet altijd goed, heeft het wel historisch belang. Vooral de eigen composities zijn zeer de moeite waard.
Het openingsnummer ‘I Saw Her Standing There’ overtuigd en is opwindend. De drie volgende onvermijdelijke covers; 'Misery', 'Anna' en 'Chains', ze werden door bijna alle bandjes gespeeld, zijn daarentegen teleurstellend. 'Boys', niet al te best gezongen door Ringo Starr is toch wel leuker. Het heeft diezelfde energie en uitbundigheid als het eerste nummer, maar is minder sterk, ondanks geschreeuw en Doo Wop op de achtergrond. 'Ask My Why' is als compositie weinig gedenkwaardig. ‘Please Please Me', is weer erg sterk en wordt gevolgd door twee iets minder sterke maar aangename nummers; ‘Love Me Do” en ‘P.S. I Love You’. Het volgende nummer ‘Baby It’s You’ is weer van een bedenkelijk niveau en 'Do You Want to Know a Secret', gezongen door George Harrison ontstijgt, door de matige uitvoering en zang maar net de middelmaat. Het volgende nummer 'A Taste of Honey' is een bekende evergreen en word aardig gecoverd, mede door goede zang. 'There's a Place' is weer een eigen goede compositie. Het is een energiek en lekker in het gehoor liggend nummer. Deze keer zeer goed gezongen, met hoge en lage zangpartijen. Het beste nummer is tot het tot het laatst bewaard gebleven. De opwinding en de energie spat er vanaf bij dit nummer. We moeten niet vergeten, het is 1963, maar de cover 'Twist and Shout' is nou precies het andere geluid, de revolutie in de popmuziek. Het soort muziek dat voortaan Beatmuziek ging heten. Dit nummer veroorzaakte een orkaan van opwinding onder de jeugd. Dit was vernieuwend, zelfs schokkend. Vier jongens die met hun lange haren stonden te schudden, John Lennon, die zijn longen uit zijn lijf schreeuwde, keihard gitaargeweld. Het duurde niet lang meer voordat de Beatles de wereld veroverden. De Beatlemania was niet meer te stoppen. ***1/2

Meer 1963, zie: http://60ssingles.blogspot.nl/

Het debuutalbum van The Beatles heeft gezien de legendarische status van de band eigenlijk al dezelfde status. De muziek is wat mij betreft nog verre van legendarisch. "Please Please Me" staat vol met rock & roll liedjes zoals die typisch passen bij de jaren 60. Wel staan er voor die tijd al best veel eigen composities op. Het openingsnummer "I Saw Her Standing There" is een heerlijke en ook mijn persoonlijke favoriet van dit album. Verder is "Love Me Do" er natuurlijk eentje die we allemaal kennen. De andere liedjes vind ik eigenlijk gewoon best lekker wegluisteren, maar ook niet meer dan dat. "Please Please Me" laat een band met potentie horen en wat dat betreft is het album een leuke binnenkomer. Met de hitsingles begint de Beatlemania vrijwel direct en dat is knap, zeker omdat ze hierna muzikaal naar grote hoogte zullen groeien, en "Please Please Me" plaveit het pad.

Ik kon vanwege een beschadigde box, goedkoop de complete cd mono boxset kopen. De cd's zijn gemaakt in Japan. Het klinkt als een klok zeg. Ook om te beginnen dit Please Please Me, wat mij eigenlijk alles meeviel. Het was al even geleden dat ik dit album helemaal hoorde en ik moet zeggen dat de meeste songs toch heel aardig tot goed zijn. En er steken er een paar bovenuit: I Saw Her Standing There, Love Me Do, Do You Want To Know A Secret & het lekkere Twist and Shout. Is alles bij elkaar toch een meer dan aanvaardbaar debuut van deze later legendarische band. Ook leuk om ze weer eens zo te horen, op de rock 'n roll tour.

Goed, ik ga maar eerlijk zijn dat ik nooit iets met The Beatles heb gehad, maar dit soort marathons hebben me wel vaker verrassingen opgeleverd, dus wie weet. Heb altijd wel van The Kinks, The Who, Rolling Stones en Moody Blues gehouden, dus het is niet alsof ik niet open sta voor jaren '60 pop/rock.

Dit is het hem in ieder geval voor mij totaal niet. De stem van John Lennon werkt me compleet op de zenuwen en de songs zijn allemaal behoorlijk inwisselbaar. Wonderbaarlijk dat ik Ringo Starr hier dan nog de fijnste stem vind hebben. Helemaal als het me rond P.S. I Love You ook duidelijk wordt dat ik Paul McCartney ook op jonge leeftijd al als een oude vent vind klinken. Als iets me bij blijft staan is het vooral omdat het me te zoetsappig is. Zo'n lied als Ask Me Why is amper uit te zitten. Love Me Do is eveneens tenenkrommend met het wanstaltige rijmschema waar vandaag de dag helemaal niemand meer weg zou mogen komen. Dat het een grensverleggende band is, staat buiten kijf. Ik hoor het hier echt allemaal niet. Twist And Shout is dan het minst vervelende omdat er hier in de zang ten minste nog wat vuur zit.

Pluspuntje dat het allemaal lekker snel voorbij is, maar plezier haal ik hier absoluut niet uit. Dat wordt nog een zware zit tot we bij het experimentele materiaal aankomen

Bij The Beatles gaat mijn voorkeur uit naar de latere periode. Het experimentele werk vind ik altijd wel te gek. Natuurlijk moet ik in mijn achterhoofd houden dat The Beatles hier ook vooruitstrevend was en de popmuziek wordt voor mij vanaf 1963 pas echt interessant. Misschien dat ik me ooit nog ga verdiepen in de jazz van de jaren vijftig, maar flauwe rock-n-roll a la Elvis Presley, Bill Hailey etc doet me echt helemaal niks.

The Beatles hebben duidelijk meer ballen. Eigenlijk valt dit debuut me ook behoorlijk mee. Love Me Do en Twist And Shout kende ik al en kon ik al best waarderen, maar de algemene sound van Please, Please Me staat me sowieso wel aan. Af en toe borduurt het nog wat voort op de makke popmuziek die daarvoor nog de norm was (Anna (Go To Him), blegh). Vergeef mijn makker en cultuurbarbaar Lennert, want Lennon en McCartney kunnen wel degelijk zingen. A Taste Of Honey is hier nog een verborgen pareltje. Leuk begin, maar ik verwacht wel dat het beter gaat worden.

Please Please Me klinkt voor mij als een swingend debuutalbum van een band die barst van het talent. Ja hier en daar klinkt het wat zoetsappig, maar ik vermaak me er prima mee. Lennon & McCartney zingen gewoon ontzettend goed en ook Harrison klinkt niet onaardig (zelfs Ringo klinkt best aardig).

In 1963 moest dit album vast als een openbaring hebben geklonken.

Ik geef het 4 sterren