The Beatles - Please Please Me (1963)

Dit album klinkt een beetje slap in stereo, vergeleken met de mono-remaster. Hetzelfde geldt voor de opvolger, With The Beatles. Bij alle albums die daarop volgen is wat voor mono te zeggen en wat voor stereo, maar is het kwaliteits-verschil tussen beide versies minder opmerkelijk schandalig groot dan bij deze eerste twee langspelers. Door de zang in het ene kanaal te horen en de instrumenten in de andere, gaat tragisch veel van de fantastische dynamiek (energie dus, zó belangrijk bij deze plaat!) hopeloos verloren. Daarom ben ik ook van mening dat ze die mono- en stereo-remasters nooit apart uit hadden moeten brengen, al snap ik natuurlijk het gekwiekste commerciele plan erachter. Maar mensen die veel geld hebben neergeteld voor de stereo-box krijgen nu toch een inferieure versie van dit album en dat vind ik belachelijk, schandalig, een gotspe. Neem nu Anna, als ik de berichten hier zo lees sowieso een wat onderschat nummer. Mooi in stereo, maar hartverscheurend in mono! Devil-hunt noemt PPM The Beatles' meest spontane album en dat is natuurlijk helemaal waar. Maar die spontaniteit komt pas echt naar voren bij de mono-versie, in stereo klinkt het in vergelijking daarmee allemaal zo 'onecht'. In tegenstelling tot veel users hier vind ik dit album (in welke versie ook) van begin tot eind echt te gek, ik hoor geen zwak nummer. Dat de meeste tracks covers zijn stoort mij geenszins, ik ken de originelen meestal niet. Favorieten zijn: I Saw Her Standing There (als je daar niet vrolijk van wordt moet je al eeuwen geleden gestorven zijn), Boys (go Ringo!) P.S. I Love You (prachtige zoete samenzang!), Do You Want To Know A Secret (gewoon zóóó'n perfect liedje), Twist & Shout natuurlijk (wát een brok energie!), en zoals gezegd het prachtige zwaar onderschatte Anna (zó goed gezongen!). Het titelnummer en Love Me Do zijn natuurlijk ook te gek, maar heb ik misschien nét iets te vaak gehoord. Maar wat mij betreft geen verkeerde noot op dit fantastische debuut! Een welverdiende 5.

Volgens mij zijn The Beatles zo'n band die hip blíjft bij de jeugd. De muziek is tijdloos en klinkt in de remasters dan ook nog eens frisser dan ooit. Wanneer je geboren bent doet er helemaal niet toe; deze band hoeft het niet te hebben van nostalgie, zoals zoveel van hun muzikale generatiegenoten. De term 'oude lullen-muziek' kan gewoon nooit op The Beatles van toepassing zijn en dat is toch wel de grootste verdienste die een popband hebben kan. Jong zijn, dat is immers waar popmuziek in wezen over gaat. Daarom zijn veel bands en artiesten niet lang houdbaar en hangt waardering in het genre zovaak samen met of je 'erbij bent geweest'. The Beatles overstijgen dit alles en blijven urgent. Daarom is het de beste band die ooit bestaan heeft en zal bestaan, het ultieme referentiepunt voor de energie van de eeuwige jeugd die alle gedreven popmuzikanten zo graag willen vangen.

Naar aanleiding van mijn vakantiewerk in de Carrefour waar het nummer Help constant op een bandje stond te spelen toch maar eens achter een cd gegaan. De cd Help was de eerste, tegelijkertijd ook tot nu toe het beste maar het latere werk (Abbey Road, Revolver) kon me niet echt boeien. Volgende keuze was deze Please Please Me. Nog niet veel geluisterd maar uitschieters zijn zonder twijfel het titelnummer, Love Me Do en Twist and Shout. Vooral de laatste kan ik gewoon in een infinite loop laten spelen op mijn pc.

Interessante groep, die Beatles

Volgens mij moet je dit album in de juiste context plaatsen. Ikzelf ken het echter nog niet, maar kan me er wel wat bij voorstellen. Wat, denk ik, belangrijk is bij de vroege Beatles of Stones (daar gaan we weer! ) is het feit dat het toendertijd uitermate boeiend en relevant klonk. Of het nog steeds boeiend klinkt, dat laat ik in het midden (natuurlijk. Ik heb dan ook nooit het album zelf beluisterd) maar relevant blijft dit zeker!

Dat is zeker zo. Maar vandaag de dag klinkt het niet meer zo. Doet niks af aan de waardering/bewondering voor deze plaat, maar wel aan de luisterervaring.

Ik draai eigenlijk alleen Love Me Do (hoewel Anthology en single versie beter zijn), Twist and Shout en Please Please Me geregeld. De rest schommelt tussen net niet en wel leuk.

The Beatles stopten ermee toen de leden zo'n 30 jaar oud waren, dat is mede de reden waarom the Beatles steeds als een jeugdige band omschreven worden. Plus het feit dat ze daardoor geen zwakke albums achter hun naam hebben.Dit album is voor mij net het tegenovergestelde van saai. De nummers zijn mede door de korte lengte - wat Lee Malone zegt - erg catchy en bovendien moet je - wat Kaaasgaaf en kaztor zeggen - het album in de juiste context zien. Voor die tijd (1963) was het erg nieuw en ik vind het nu nog steeds frisser klinken dan de meeste nummers in de huidige top-40.

Ik heb dit album vandaag aangeschaft!

Iets te blij.

En? Hoe bevalt ie?


Vind dit na Revolver en Rubber Soul de beste. Hier is het nog allemaal net wat 'swingender' dan het later zal worden, het klinkt allemaal nog fris en nieuw. Puur gebaseerd op gevoel zet ik deze op 1, maar dit is niet het beste album van The Beatles, dus eigenlijk kan dat dan ook weer niet haha. Dan maar een derde plaats.

Neemt niet weg dat nummers als I Saw Her Standing There, Anna, Love Me Do (vooral die harmonica ) en Do You Want To Know A Secret echt heerlijk zijn. Nee, ik kan hier weinig slechts aan ontdekken.

Grappig ook dat ze op de hoes nog met kort haar staan. Zo veranderen mensen toch best veel in de loop van de tijd.

Terwijl dat haar volgens mij in 1963 shokkerend lang en ordinair werd gezien.

Haha, serieus? Ik leefde toen nog niet dus kan er niks over zeggen.

Voor moderne maatstaven is het in ieder geval niet erg lang.

Hoewel ik een enorme fan ban van de enkele geslaagde nummers op dit album (Please Please Me, Love Me Do, Twist and Shout) vind ik het geheel toch nog veel te matig. Toch is het talent van dit bandje duidelijk hoorbaar.

Goed album. Lekkere nummers. Favorieten: Nr. 1, 11, 14

Sterk debuut. Lekkere nummers.
favorieten 1, 5, 7, 10, 14

En mij valt verder de echt wel betere en veel heldere sound op van die vroege platen, bij de remasters 2009.

Vaak kan ik me enorm verbazen over de enorme druk waaronder veel van de Grote Popartiesten platen maakten. Veel van de absolute klassiekers, vooral van voor 1965, zijn in een paar uur opgenomen. Neem nou dit debuut van de Beatles: één dagdeel voor elk van de twee singles en b-kantjes die aan dit album voorafgingen, en de rest van het album helemaal in één dag. Zelf levend in een tijd dat popmuzikanten vooral als artiesten behandeld willen worden, en vaak wekenlang in de studio puzzelen aan hun meesterwerkjes, vind ik het weleens gezond om te beseffen dat de eerste klap van het grootste fenomeen in de popmuziek in een paar uur in elkaar werd gedraaid.

De genoemde singles, Love Me Do/ PS I Love You en Please Please Me/ Ask Me Why, staan slim in het midden gezet, terwijl de uiteindes van de plaat worden bezet door de twee meest uitgelaten nummers: McCartneys geweldige I Saw Her Standing There, en het hysterische Twist And Shout. Dit laatste gezongen door een Lennon die bijna door zijn stem heen zat, is het desondanks wat mij betreft de meest geslaagde cover die de Beatles opnamen. Op die twee nummers probeert de band, samen met George Martin, enigszins de wervelstorm te recreëren waarmee de band kroegen in Hamburg en Liverpool op zijn kop had gezet. Natuurlijk was dit niet helemaal mogelijk door de gebrekkige opnametechnieken van die tijd (alles is opgenomen op vier sporen) en de strengere grenzen aan wat acceptabel werd gevonden, maar deze boekensteunen van het album zijn wel meteen de sterkste momenten.

De meest uitgelaten tracks aan het begin en het einde, en de populairste deuntjes in het midden: het is slim aangepakt, en maakt dit een plaat die beter wordt door het goed kiezen van de volgorde van de nummers. Dat is interessant omdat juist dit later een sterk punt van de Beatles zou blijken (Sgt Pepper's, Abbey Road), maar ik betwijfel dat de Beatles op dat moment al veel te zeggen hadden over de opzet van hun platen.

De singles in het midden blijven ook redelijk goed overeind: Please Please Me blijft een potje tijdloos meezingen, terwijl het me nog steeds niet wil lukken om een hekel te hebben aan het debiele maar o zo aanstekelijke Love Me Do (en geloof me, ik heb het heel hard geprobeerd). Van de b-kantjes is het slijmerige PS I Love You genietbaar, maar Ask Me Why een beetje suf.

De rest van de plaat zoeft voorbij, met aardige beatpop en een handjevol covers. Van de eigen nummers valt verder alleen There's A Place positief op, onder andere door de mooie vocale harmonieën van Lennon en McCartney (een ander sterk punt van The Beatles als band).
De covers zijn vaak smaakvol gekozen (prima selecties uit -vooral- eigentijdse Motown en Brill Building liedjes), maar niet altijd geschikt. Het valt te prijzen dat de Beatles wisten wie Arthur Alexander was (niet evident in de vroege jaren zestig), maar wat Lennon doet met diens Anna (Go With Him) maakt nou niet bepaald vloedgolven aan soul power bij me los. We kunnen wel stellen dat tijdsdruk een net zo'n grote factor was bij sommige keuzes als kwaliteit, en in die dagen was het album natuurlijk ook nog veel minder een kunstvorm. De Beatles wilden vooral een plaat uitbrengen, optreden en rijk en beroemd worden, met zwembaden, Rolls Royces en bergen flauwvallende meisjes aan hun voeten.

Van dat alles zouden ze natuurlijk meer krijgen dan ze aankonden. Voor de muziekliefhebber (m/v) die jaren later terugkijkt, blijft over: een enthousiast plaatje, dat prima als geheel te beluisteren is, hier en daar de pannen van het dak rockt, soms belofte toont en alweer afgelopen is voordat je je echt kunt gaan ergeren aan de puberromantiek of de slordige productie.

Favoriete track: I Saw Her Standing There.

@Sandokan , met veel plezier je stukje gelezen over Please , please me.
Bovendien doet het me deugd dat jij als een van de weinigen aandacht besteedt aan het prachtige vocale werk in There's a place.

Dank je. Ben aan het proberen een uitgebreide bespreking te maken van alle Beatles-lp's, eens kijken wat het wordt. En ja, die vocalen op There's A Place zijn schitterend.

Goed album. Het enige nadeel is dat er nog veel covers op staan maar ook deze vind ik goed vertolkt door de fab-four.

Ook die covers zijn zo leuk. A taste of honey en Anna zijn nog echt de oude Beatles, zoals ze die waarschijnlijk honderden keren in Hamburg en Liverpool live hebben gespeeld. Direct op de plaat gezet, in éen dag, zonder weken- en maandenlang gepielhannes in de studio.

Vandaag nog eens in de mono versie geluisterd. Normaal luister ik meer naar het latere werk, maar ik moet zeggen dat ook hier toch nog altijd genoeg interressants te vinden is. Het heeft nog niet het hele hoge top niveau, maar luistert wel makkelijk weg. Alleen het titelnummer gaat me langzamerhand wel een beetje tegenstaan. Waarschijnlijk gewoon te vaak gehoord. Al met al een goed album, waar de potentie voor de latere wondertjes in hoorbaar is.

The Beatles - Please Please Me (1963)

Leuk album waar de energie, spontaniteit en de plezier vanaf spat. Alleen al als je John Lennon los hoort gaan op Twist and Shout krijg je spontaan een brede glimlach op je gezicht. De covers zijn goed en met plezier uitgevoerd en dan kan ik het ook wel waarderen (heb het normaal niet zo op covers).

De nummers Please Please Me en Love Me Do kun je mij wel honderd keer voorschotelen, vervelen zullen ze me nooit. Ik wordt er gewoon vrolijk van. Meer dan gewoon een leuk album is het niet, maar who cares? I Like It.

Echt helemaal niets mis mee, met dit debuutalbum van de band waar het allemaal mee begon en die het allemaal hebben bedacht. Natuurlijk heeft dit album nog niet de virtuositeit waarmee de Fab Four de wereld veroverderden vanaf 'Rubber Soul'. Maar de energie spat er af en de eerste glimpjes van hun enorme talent zijn hoorbaar: een klein basloopje hier, lekkere riffjes, mooie samenzang daar, ingetogen zang, uitbundige zang. Dit plaatje verveelt echt niet.

Een lekkere, ouwebakken Beatles-plaat uit de oertijd van de popmuziek.
Uit de tijd dat het gros der mensheid bij 'Beatles' dacht aan kevers en te kleine Volkswagens.
Uit de tijd dat bij wijze van spreken alleen hun manager in hun geloofde (hem werd door de baas van platenmaatschappij Decca verteld dat het niks meer zal worden met bandjes en dat ie maar gewoon zijn muziekzaak moest houden... ).
De studio in en knallen maar!
Mensen die denken dat er allerhande foefjes aan de hand gehaald moeten worden om tot een goed geheel te komen hebben het bij zo'n plaat bij het verkeerde eind. Bovendien, zonder het succes van deze plaat zou de muziekgeschiedenis er nu heel anders hebben uitgezien.

Aardig plaatje, vind toch dat sommige nummers een beetje slap klinken, maar wat wil je in 63.
4 sterren voor dit debuut van the Beatles

Slap?!?
Misschien moet je 'm harder afspelen (en de mono-versie heeft meer impact) en vergelijken met de 'concurrentie' uit die tijd!
En zelfs de ballads worden grijnzend en met veel energie afgeleverd!

ik geef hem ook niet voor niet een 4* =p
Meer vergeleken met for sale en with the beatles heb de hele rits namelijk in 1x gekocht

Ik heb de mono cd en de stereo cd maar speel liever de mono cd. het kwaliteit verschil is groter dan toen ze nog The Beat Brothers noemden. Wat een heel grote vooruitgang luister maar naar de Anthology cd's

Covers waar staan die cover's ? Je moet weten dat the Beatles er voor The Beat Brothers waren.

The Beatles hebben alleen de naam The Beat brothers een keer gebruikt toen ze als begeleidingsband functioneerde van Tony Sheridan, een Duitse nachtclub zanger. Maar als groep hebben ze onder de namen als The Silver Beatles en The Quaryman opgetreden.

Boys, Twist and shout, Chains, Anna, A taste of honey en Baby it's you zijn covers. Die speelde ze al in de Cavern club in Liverpool. De andere nummers zijn allemaal Lennon/McCartney. In 1963 was het heel bijzonder dat een debuut groep eigen nummers mocht opnemen, dat was heel ongebruikelijk. Platenmaatschappijen hadden eigen songwriters in loondienst. Dat Lennon/McCartney eigen nummers mochten inbrengen was een erkenning door EMI, en dat al in een heel vroeg stadium. Toen al begon het zetten van een trend. Groepen die hun eigen nummers componeerde.

Mooi debuut. Lekker swingend met 'I Saw Her Standing There' en 'Twist And Shout' en mooi met 'Baby It's You' en 'Do You Want to Know A Secret'. Ze zijn hier ver vooruit op andere groepen uit die tijd.